Etiqueta: RISGA

RISGA ,VIVENDA ,XITANOS E DESAFIUZAMENTOS

2700 familias viven en chabolas

A situación de crise económica, social e financeira que vive o Estado español e as medidas que se tomaron nos últimos anos como reacción á mesma, están a ter un impacto directo entre a comunidade xitana, pasando moitos xitanos e xitanas a situacións de pobreza, privación e sobreendeudamiento. A perda de poder adquisitivo está a afectar á garantía dos dereitos máis fundamentais, como a vivenda, a saúde, a educación, etc. e ao acceso a produtos básicos de primeira necesidade (alimentos, roupa, calefacción, electricidade, transporte…).

O endebedamento provoca á súa vez situacións aínda máis difíciles como a imposición de multas ou os desafiuzamentos.

As axudas sociais como as rendas básicas convertéronse nalgunhas comunidades autónomas na única fonte de ingresos para un número moi alto de familias xitanas.

A venda ambulante baixou considerablemente d bido á redución do consumo que está a vivir o país. No caso da recollida de residuos sólidos, endurecéronse enormemente as condicións legais para as persoas que exercen esta actividade, tendo cada vez máis controis de tipo administrativo e por parte dos corpos e forzas de seguridade. Tamén hai unha nova competencia de persoas non xitanas que se empezan a dedicar a este tipo de actividade,

Atopámonos con situacións onde varias familias dependen economicamente dunha pensión mínima ou non contributiva, polo que as necesidades trasládanse a todos os que conviven no domicilio. Danse casos de fogares de ata 10 membros que están a vivir con ingresos por axudas que non superan os 300.

Moitas familias xitanas están a verse forzadas a decidir entre o pago de aluguer ou a hipoteca, o pago das subministracións da vivenda ou cubrir as necesidades básicas como alimentación e hixiene. Este feito resulta fonte de conflitos internos e relacionales. Os efectos da incerteza e a angustia nas persoas e as familias son evidentes e moi visibles ás veces no aspecto persoal: menor hixiene, desaliño, deixamento persoal… o que produce un efecto nocivo na autoestima, a motivación e o estado de ánimo.

Moitas familias están a facer uso mesmo de forma frecuente doutras redes de solidariedade, como os Bancos de Alimentos, as bolsas de préstamo de libros dos centros educativos e asociacións de pais e nais

As medidas de austeridade fan que moitas familias xitanas véxanse atrapadas nun círculo complexo de interaccións entre barreiras no acceso á saúde, emprego, educación e vivenda, que produce finalmente unha maior exclusión social, o que supón un retroceso social grave respecto da situación de hai uns anos desta comunidade.

Os DESAFIUZADOS

Nunha situacion habitual atopámonos que os desafiuzamentos se realizan de familia en familia ,coa poblacion Xitana ,simplemente arrasan co asentamento e teñen que marchar sen que as promesas de construcion de Vivendas de VPO ou non se fan ,que é o habitual ou eles simplemente quedan excluídos e trasládense a outro asentamentos o vense obrigados a ocupacion o caen vitimas de máfias e extorsión .

A falla de medidas efectivas contra os  desafiuzamentos afectaron a moitas familias xitanas, levándoas a situacións de hacinamiento e a recorrer á axuda da familia extensa

En España está a verse gravemente danado o sistema de Inclusión social e os valores do estado do Benestar , o cal supón un amplo retroceso social para os xitanos e xitanas; isto pode ter un impacto que se debe valorar con amplitude de miras, xa que devolver á exclusión social e a depender das axudas sociais a un sector da comunidade xitana ten un custo económico e social moito maior que o que se pode aforrar aprobando medidas urxentes de austeridade a curto prazo. Desmantelar un modelo social é fácil, pero reconstruílo de novo é moito máis difícil.

Medidas de protección social

En relación ás rendas básicas e prestacións sociais, é evidente a diminución orzamentaria xeral das axudas nos distintos municipios e comunidades autónomas.

A Xunta de Galicia impón agora para cobrar a Risga o residir nun piso ou unha casa coas condicións mínimas de habitabilidade

Algo inaudito e ruin , xamais preocupáronse de Velar pola transparencia do mercado inmobiliario para asegurar a protección dous usuarios e inquilinos

Non fixeron nada para :

Combater ou aluguer de infravivenda ou aluguer en condicións de insalubridade

• Perseguir a sobreocupación

É mais non tiveron a máis mínima intención de intervir no mercado inmobiliario :cada mais xente vese abocada en vivir en Infravivenda ou Vivendas inadecuadas ,con bicheira de todo tipo ,humidades etc

A demora na resolución das axudas sociais pode chegar mesmo aos 6 meses, e a media de demora no cobro da axuda concedida é de 3 meses.

1º Entendemos que a actual RISGA non é nin tan sequera un bo punto de partida Non se entende como un dereito para garantir senón algo que despues de sortear centos de papelorios quiza concédaseche e sempre de forma provisional e hipercodicionada

2º A cobertura dá RISGA é de 4,08 persoas por cada mil habitantes. en Euskadi chega a 34 de cada mil. Non é que alí haxa máis pobreza, senón que dáse cobertura a máis persoas que en Galicia, onde non se chega a todos ou que necesitan e ISO e un problema

3º O número de axudas que se poden percibir por fogar tamén se reduciu en moitas rexións, sobre todo se se comparten lazos familiares entre as persoas que residen nun mesmo fogar, quedándose reducida nunha axuda por fogar independentemente do número de persoas que habiten nel.

4º Nalgúns casos ademais as axudas sociais non están a actuar como incentivadoras do emprego, é dicir, existe un conflito entre ingresos. Penalízase que unha persoa que está a cobrar as rendas compatibilice leste cobro cos rendementos dun traballo aínda cando devanditos rendementos sexan insuficientes para o mantemento da familia: suspéndeselles a axuda ou se desconta o ingreso, o cal desincentiva o acceso ao emprego. Coñecemos casos de retirada da RISGA por unhas horas de traballo

5ª Se xa é penoso os terribles recortes nas axudas á dependencia e paralizáronse novas concesións ou se reduciu notablemente o número das que se conceden, cun gran endurecemento dos requisitos, e un notable recorte nas contías das axudas. Nas familias Xitanas debido a problemas de acceso ,culturais e compresión lectora , fai que moitas familias xitanas con persoas dependentes ao seu cargo, e as propias persoas maiores ou con discapacidades, estean en situacións de moita precariedade.

Hai contradicións nas condicións das a dás que fan que no canto de favorecerse a procura activa de emprego estéase desanimando ás persoas para buscar traballo (por medo a perder as axudas

VIVENDA

Como consecuencia dos desafiuzamentos ou abandonos das vivendas recórrese á solidariedade familiar, o que provoca graves situacións de hacinamiento

A isto engádese a enorme dificultade para atopar vivenda no mercado libre, dado o elevado prezo de aluguer, requisitos obrigatorios como os avais e factores como a discriminación contra os xitanos e xitanas, que tamén entran en xogo.

As familias Xitanas que acceden ás VPO en réxime de compra ou aluguer pero no momento de ocupar as vivendas non teñen recursos para pagar o aluguer, e por tanto teñen que renunciar á adxudicación ou recorren á Ocupacion

Ás veces son obxecto de Máfias ou extorsións

Non é infrecuente o ter que recorrer a enganches” co risco de seguridade que iso comporta e as elevadas multas que poden chegar ata os 3.500€.

Outras opcións son o traslado a outras vivendas máis precarias (infravivendas) e mesmo ao chabolismo, a ocupar vivenda abandonada ou baleira sen subministracións básicas ou con subministracións básicas conectadas de forma ilegal, ou a vivendas compartidas (vivendas dormitorio).

Menores

Nalgúns casos de especial gravidade, as familias con nenos que residen en infravivenda teñen medo de acudir aos servizos sociais polo risco perder a custodia dos fillos.

CONCLUSIÓNS

Deshaucios, fogares hacinados, a volta á infravivenda

Anuncios

RENTA BÁSICA ,NON ESMOLA 

Consellería de Política Social, que dirixe José Manuel Rey Varela, continúa co seu acoso ás persoas máis empobrecidas, en concreto ás perceptoras da RISGA. Explicamos a situación que está a sufrir unha compañeira.

A muller recibiu, a mediados de marzo, un requirimento da Xunta. Nel esíxenlle que acredite que vive nunha vivenda independente á dos seus pais, malia que hai uns meses entregou un padrón municipal onde aparecía numeración diferente para cada vivenda.

Esta compañeira vive coa súa filla nunha “caseta de obra” situada na mesma finca onde o fan os seus pais nunha casa independente á dela. Así o di o concello, a través do padrón, onde teñen asignados números de portal distintos para cada vivenda -unha delas moi precaria- do terreo. Unha situación clara e sinxela de entender: dúas familias que viven en fogares independentes na mesma finca. Na Xunta incluso teñen informes da traballadora social do concello que certifican isto.

Seica esta realidade non se acomoda aos desexos da Xunta, polo que lle requiren unha “certificación catastral e/ou recibo do IBI…, nos que figure unha referencia catastral distinta á vivenda dos pais”. De non facelo terá que achegar “documentación referida aos seus pais e ao seu irmán”.

Ela e nós ficamos estupefactos logo de ler esta petición. Tratamos de buscar respostas e as atopamos na Xunta, onde recoñecen que cumpren as ordes da consellería chegadas en forma de instrucións (orais e de obrigado cumprimento). A indefensión absoluta!

O 1 de xaneiro de 2014 entraba en vigor a lei 10/2013, do 27 de novembro, de inclusión social de Galicia que modificaba a anterior da RISGA. Malia o dito na disposición derradeira da citada lei: “a Xunta de Galicia, nun prazo máximo de seis meses desde a publicación desta lei, elaborará as disposicións necesarias para o seu desenvolvemento e aplicación” ficamos sen un decreto que a desenvolva. Vivimos na “excepcionalidade”, que a Xunta xestiona a golpe de instrucións opacas e restritivas, que marcan o camiño do que, cando lles pete, plasmarán no decreto.
Malia os rechamangueiros anuncios da Xunta sobre os presuntos beneficios que ía traer a nova lei, a realidade é ben distinta. Sen decreto, fican bloqueados os aspectos máis beneficiosos da norma: posta en marcha dos tramos de inserción e de transición ao emprego ou a suba das contías a percibir polo complemento de alugamento. Á indeterminación legal, hai que engadir unha escura e restritiva xestión da RISGA feita a golpe de instrucións. Semella que para a Feijóo e Rey Varela este é o mellor escenario para afondar nun modelo de xestión da miseria marcado polo asistencialismo e a privatización das necesidades básicas.
O silencio da Xunta sobre o decreto, unido á mala xestión tantas veces denunciada (atrasos na tramitación, miseria das contías, control excesivo…) fala moito das intencións da Xunta coa RISGA: máis restrición e máis endurecemento.
Fronte a violencia da Xunta, esiximos dereitos sociais fortes. Xunto a moitas persoas e colectivos pulamos por pasar da RISGA, das faragullas, dos negocios coas nosas necesidades… e chegar a outras formas de organización onde as necesidades de todas sexan cubertas.

Coia, marzo 2017
ODS-Coia e G.A.S.