Etiqueta: Pobreza

Comunicado do 1º MAIO : Unidade para botar a quen afundiu á maioria social nunha profunda desigualdade

Comunicado 1º MAIO dos MMSS

O 27,9 % da poboación residente en España está en Risco de Pobreza /ou en Exclusión Social.

Os indicadores e o Goberno do PP decretaron xa o fin da crise e, con todo, a pobreza e exclusión seguen sen recuperarse de maneira tanxible. A taxa de pobreza das persoas traballadoras incrementouse drásticamente , iso non pode interpretarse máis que cunha frase : “non calquera traballo protexe da pobreza”.

Alugar piso cando o teu orzamento é limitado pode converterse nunha odisea “É moi difícil chegar a fin de mes gañando 800 euros. É significativo que :”o 68% dos mozos españois cre que terá que “traballar no que sexa

A precariedade non é unha casualidade é toda unha estratexia que impón o medo e a resignación como unica saída

Os MMSS

Os MMSS perdimos presencia e capacidade mobilizadora ,mais alá dos picos lóxicos da súa actividade Estamos ante un ciclo de regresión da mobilización social .Vivimos o espellismo de pensar que “A esquerda tomou a substitución dos movementos sociais. “. Mais esta nin tomou o relevo , nin alcanzamos os ceos

É hora de facer un exercicio de reflexión e segundo deixar de contentarse con o “Eu” e pensar mais en “Nós” .É necesario retomar a acción colectiva . O que si temos claro é que é bo incorporar certa xenerosidade, porque cando reina as rifas polo «quítache ti que me poño eu» , a primeira vítima é a intelixencia colectiva

E necesaria a Unidade para botar a quen afundiu á mayoria social nunha profunda desigualdade

A Saida da Crise e a Vivenda

Temos que evitar que consolídese que un elevado grupo de cidadáns queden permanentemente na cuneta. A sociedade está a empezar a chamar emprego a calquera cousa, aínda que sexa precario, inestable e mal pago .

 Estamos na Época de Trump ,se con Reagan ou Teacher comenzo a convicción das Elites de que xa non tenian que seguir co Pacto que sustentaba o Estado do Benestar Na época de Trump consolídase a derrota ,o final da socialdemocracia,do pacto social polo cal o Estado prové servizos e dereitos sociais á totalidade dos habitantes dun país.

Ante a perda das vellas certezas, caben dúas actitudes: ou ben apelar ao rearmamento nas conviccións “auténticas” ou poñernos a escóitaa de novas situacións e problemas para os que, quizais, aínda non teñamos un discurso, unha teoría que consideremos certa e definitiva. Esixir aos traballadores actuais o tipo de mobilización que era propia do capitalismo industrial corre o risco de clamar hoxe nun deserto autorreferencial

Pola unidade ,Os MMSS debemos dar exemplo

Estamos ás portas de que a unha xeración enteira esquézaselle que é ter dereitos no traballo e considerará normal dicir si a todo, porque senón vén outro . A xeracións novas non sabrán que existiu un Estado do Benestar É dicir non saberán que é ter políticas económicas de repartición e de distribución da riqueza

Aproveitaron a crise para recortar dereitos. Estas políticas de recortes causaron sufrimento, pobreza, fame e mesmo mortes e todo para que a banca e os poderes económicos sigan tendo grandes beneficios á conta das nosas vidas.

Ademais roubáronnos liberdade expresión, asistimos a situacións preocupantes neste sentido

Para a maioría social esta crise-estafa está a significar un xigantesco drama humano. Mentras que para unha insignificante minoría supón un gran negocio.

Lexislouse a favor da Vivenda en propiedade , fronte á vivenda entendida como un dereito . Sen unha política de vivenda entendida como un dereito fundamental e estable no tempo , será moi difícil conseguir o óptimo de equidade dunha vivenda digna para todo o mundo

Este 1º de Maio ven connosco ,cos MMSS ,ali estaremos, esperámosvos

A.T

Anuncios

A Crise da Vivenda

Dereito á Vivenda e Vulneración dos Dereitos humanos :A Crise non terminou

Desde o comezo da crise económica en 2008, decenas de miles de persoas que non podían manterse ao día no pago do aluguer da súa vivenda foron desafiuzadas.

Tras o desafiuzamento, moitas persoas non poden eludir a trampa da vivenda insegura porque as autoridades públicas non proporcionan as alternativas de aloxamento necesarias. As autoridades non están a adoptar as medidas necesarias para evitar que as persoas afectadas polos desafiuzamentos queden sen fogar, nin están a destinar os recursos necesarios á protección e realización do dereito á vivenda das persoas que o necesitan.

Tanto a discriminación directa como a indirecta son contrarias ao dereito internacional dos dereitos humans. A lexislación e as políticas públicas deben ter por obxecto poñer fin ás prácticas discriminatorias e resolver as desigualdades. Cando as persoas afectadas por un desaloxo non dispoñen de recursos, o Estado debe adoptar todas as medidas necesarias, ata o máximo dos recursos dispoñibles, para proporcionarlles unha vivenda alternativa adecuada.

Encarecemento da compra e o aluguer

A morosidade nos pagos de hipotecas e alugueres que habitualmente está na orixe dos desafiuzamentos ten que ver coa confluencia de dous procesos: o encarecemento da vivenda e a precarización do emprego, nun contexto de crecente desigualdade social e endebedamento dos sectores empobrecidos.

Entre 2001 e 2007 o prezo de venda do m2 de vivenda libre en España creceu un 76% en euros constantes, o que supuxo un enriquecemento masivo das empresas da construción –con beneficios colaterais para as institucións financeiras e os concellos- á conta de endebedar aos compradores, a maioría familias traballadoras cuxo salario medio creceu nese tempo dez veces menos (7,4%). Entre 2007 e 2014, a raíz da picada da burbulla inmobiliaria, o prezo da vivenda baixou un 37% mentres os salarios perderon un 10% de poder adquisitivo.

En canto ao mercado do aluguer o custo medio dos Alugueres non parou de crecer Tendo en conta que salario medio subiu só o 3% ata 2016, isto significa que alugar unha casa volveuse moito máis difícil para as persoas con salarios medios e baixos.

A burbulla especulativa do aluguer expulsa a xente que sofre precariedade laboral . O prezo medio a subido ao redor do 30% do valor do piso).por metro cadrado en 8,9 euros O que supón para un piso de 85 m2 756 ,6€ En Vigo estamos sobre os 550-600 € -Se queres outro prezo hai que saír do mercado digamos oficial ou regulado .Moitísimas persoas buscas piso para aluguer en anuncios e notas nos mais variados lugares ,iso lévanos a poder alugar vivendas con humidades, mal condicionadas ou simplemente infravivenda Todo este mercado non está vixiado ,nin se perseguen a multitude de atropelos que se producen cando a necesidade dunha vivenda obrígache a asinar calquera cousa á que chaman vivenda

Mais desposuídos ,máis endebedados

Sen dúbida o factor máis influente na pobreza dos fogares, e por tanto no risco de desafiuzamento, é o paro e o emprego precario dos seus membros en idade activa. Por iso é polo que exista unha estreita correlación entre a evolución da taxa de morosidade dos créditos hipotecarios para a adquisición de vivenda e a taxa de paro

Pero nos últimos anos vimos como esta relación tambien é moi estreita entre traballo precario e desafiuzamentos e morosidade O que parece indicar que unha parte do emprego creado é tan precario que non resolve os problemas de liquidez dos fogares .

No seu informe O dereito á vivenda e o impacto sobre as mulleres en España da ONU di :“As mulleres poden sufrir a perda non só das súas vivendas, senón tamén dos seus medios de vida, das súas relacións e dos sistemas de apoio, así como a ruptura dos contactos coa súa contorna social máis inmediato, traumatismos psicolóxicos e físicos e mesmo unha maior morbilidad e mortalidade”.

Paralelismo entre as taxas de desemprego e de morosidade para pagar o crédito hipotecario en España (2001-2017)

Por tanto o trazo máis destacado da economía española nas últimas décadas antes, e despois do ciclo de crise- sexa unha persistente e crecente desigualdade na repartición da riqueza e de como se repartiu o custo da crise económica : Os ricos fixéronse mais ricos e os fogares mais pobres perderon poder adquisitivo O  principal compoñente da débeda dos fogares pobres é a vivenda

Entregar as chaves ,Entregar a vida.

Tal como lembra a Coordinadora de Vivenda de Madrid:  “A lei española é anómala porque a execución hipotecaria non implica a cancelación da débeda, así que a caída no prezo da vivenda supuxo que moitas familias hipotecadas nin tan sequera puidesen escapar da débeda vendendo a súa casa. Por este motivo, non ofrece ningún beneficio aos debedores aceptar voluntariamente unha execución hipotecaria Entregas as chaves si ,mais entregas a vida de traballo para pagar un ben que é un dereito vendéronche o dereito a un crédito

A pesar do relato do Goberno de que as previsións de crecemento indican que “saímos da crise” isto non deixa de ser un conto, ao contrario a maioría social non sente que as cousas vaian mellor A crise ,a desigualdade e as dificultades no acceso á vivenda dista moito de terminar

Pola nosa banda non descansaremos ata que se garanta que ningunha persoa queda sen fogar por culpa dun desaloxo.

Por Unha LeiGalegaVivendaPAH

RISGA ,VIVENDA ,XITANOS E DESAFIUZAMENTOS

2700 familias viven en chabolas

A situación de crise económica, social e financeira que vive o Estado español e as medidas que se tomaron nos últimos anos como reacción á mesma, están a ter un impacto directo entre a comunidade xitana, pasando moitos xitanos e xitanas a situacións de pobreza, privación e sobreendeudamiento. A perda de poder adquisitivo está a afectar á garantía dos dereitos máis fundamentais, como a vivenda, a saúde, a educación, etc. e ao acceso a produtos básicos de primeira necesidade (alimentos, roupa, calefacción, electricidade, transporte…).

O endebedamento provoca á súa vez situacións aínda máis difíciles como a imposición de multas ou os desafiuzamentos.

As axudas sociais como as rendas básicas convertéronse nalgunhas comunidades autónomas na única fonte de ingresos para un número moi alto de familias xitanas.

A venda ambulante baixou considerablemente d bido á redución do consumo que está a vivir o país. No caso da recollida de residuos sólidos, endurecéronse enormemente as condicións legais para as persoas que exercen esta actividade, tendo cada vez máis controis de tipo administrativo e por parte dos corpos e forzas de seguridade. Tamén hai unha nova competencia de persoas non xitanas que se empezan a dedicar a este tipo de actividade,

Atopámonos con situacións onde varias familias dependen economicamente dunha pensión mínima ou non contributiva, polo que as necesidades trasládanse a todos os que conviven no domicilio. Danse casos de fogares de ata 10 membros que están a vivir con ingresos por axudas que non superan os 300.

Moitas familias xitanas están a verse forzadas a decidir entre o pago de aluguer ou a hipoteca, o pago das subministracións da vivenda ou cubrir as necesidades básicas como alimentación e hixiene. Este feito resulta fonte de conflitos internos e relacionales. Os efectos da incerteza e a angustia nas persoas e as familias son evidentes e moi visibles ás veces no aspecto persoal: menor hixiene, desaliño, deixamento persoal… o que produce un efecto nocivo na autoestima, a motivación e o estado de ánimo.

Moitas familias están a facer uso mesmo de forma frecuente doutras redes de solidariedade, como os Bancos de Alimentos, as bolsas de préstamo de libros dos centros educativos e asociacións de pais e nais

As medidas de austeridade fan que moitas familias xitanas véxanse atrapadas nun círculo complexo de interaccións entre barreiras no acceso á saúde, emprego, educación e vivenda, que produce finalmente unha maior exclusión social, o que supón un retroceso social grave respecto da situación de hai uns anos desta comunidade.

Os DESAFIUZADOS

Nunha situacion habitual atopámonos que os desafiuzamentos se realizan de familia en familia ,coa poblacion Xitana ,simplemente arrasan co asentamento e teñen que marchar sen que as promesas de construcion de Vivendas de VPO ou non se fan ,que é o habitual ou eles simplemente quedan excluídos e trasládense a outro asentamentos o vense obrigados a ocupacion o caen vitimas de máfias e extorsión .

A falla de medidas efectivas contra os  desafiuzamentos afectaron a moitas familias xitanas, levándoas a situacións de hacinamiento e a recorrer á axuda da familia extensa

En España está a verse gravemente danado o sistema de Inclusión social e os valores do estado do Benestar , o cal supón un amplo retroceso social para os xitanos e xitanas; isto pode ter un impacto que se debe valorar con amplitude de miras, xa que devolver á exclusión social e a depender das axudas sociais a un sector da comunidade xitana ten un custo económico e social moito maior que o que se pode aforrar aprobando medidas urxentes de austeridade a curto prazo. Desmantelar un modelo social é fácil, pero reconstruílo de novo é moito máis difícil.

Medidas de protección social

En relación ás rendas básicas e prestacións sociais, é evidente a diminución orzamentaria xeral das axudas nos distintos municipios e comunidades autónomas.

A Xunta de Galicia impón agora para cobrar a Risga o residir nun piso ou unha casa coas condicións mínimas de habitabilidade

Algo inaudito e ruin , xamais preocupáronse de Velar pola transparencia do mercado inmobiliario para asegurar a protección dous usuarios e inquilinos

Non fixeron nada para :

Combater ou aluguer de infravivenda ou aluguer en condicións de insalubridade

• Perseguir a sobreocupación

É mais non tiveron a máis mínima intención de intervir no mercado inmobiliario :cada mais xente vese abocada en vivir en Infravivenda ou Vivendas inadecuadas ,con bicheira de todo tipo ,humidades etc

A demora na resolución das axudas sociais pode chegar mesmo aos 6 meses, e a media de demora no cobro da axuda concedida é de 3 meses.

1º Entendemos que a actual RISGA non é nin tan sequera un bo punto de partida Non se entende como un dereito para garantir senón algo que despues de sortear centos de papelorios quiza concédaseche e sempre de forma provisional e hipercodicionada

2º A cobertura dá RISGA é de 4,08 persoas por cada mil habitantes. en Euskadi chega a 34 de cada mil. Non é que alí haxa máis pobreza, senón que dáse cobertura a máis persoas que en Galicia, onde non se chega a todos ou que necesitan e ISO e un problema

3º O número de axudas que se poden percibir por fogar tamén se reduciu en moitas rexións, sobre todo se se comparten lazos familiares entre as persoas que residen nun mesmo fogar, quedándose reducida nunha axuda por fogar independentemente do número de persoas que habiten nel.

4º Nalgúns casos ademais as axudas sociais non están a actuar como incentivadoras do emprego, é dicir, existe un conflito entre ingresos. Penalízase que unha persoa que está a cobrar as rendas compatibilice leste cobro cos rendementos dun traballo aínda cando devanditos rendementos sexan insuficientes para o mantemento da familia: suspéndeselles a axuda ou se desconta o ingreso, o cal desincentiva o acceso ao emprego. Coñecemos casos de retirada da RISGA por unhas horas de traballo

5ª Se xa é penoso os terribles recortes nas axudas á dependencia e paralizáronse novas concesións ou se reduciu notablemente o número das que se conceden, cun gran endurecemento dos requisitos, e un notable recorte nas contías das axudas. Nas familias Xitanas debido a problemas de acceso ,culturais e compresión lectora , fai que moitas familias xitanas con persoas dependentes ao seu cargo, e as propias persoas maiores ou con discapacidades, estean en situacións de moita precariedade.

Hai contradicións nas condicións das a dás que fan que no canto de favorecerse a procura activa de emprego estéase desanimando ás persoas para buscar traballo (por medo a perder as axudas

VIVENDA

Como consecuencia dos desafiuzamentos ou abandonos das vivendas recórrese á solidariedade familiar, o que provoca graves situacións de hacinamiento

A isto engádese a enorme dificultade para atopar vivenda no mercado libre, dado o elevado prezo de aluguer, requisitos obrigatorios como os avais e factores como a discriminación contra os xitanos e xitanas, que tamén entran en xogo.

As familias Xitanas que acceden ás VPO en réxime de compra ou aluguer pero no momento de ocupar as vivendas non teñen recursos para pagar o aluguer, e por tanto teñen que renunciar á adxudicación ou recorren á Ocupacion

Ás veces son obxecto de Máfias ou extorsións

Non é infrecuente o ter que recorrer a enganches” co risco de seguridade que iso comporta e as elevadas multas que poden chegar ata os 3.500€.

Outras opcións son o traslado a outras vivendas máis precarias (infravivendas) e mesmo ao chabolismo, a ocupar vivenda abandonada ou baleira sen subministracións básicas ou con subministracións básicas conectadas de forma ilegal, ou a vivendas compartidas (vivendas dormitorio).

Menores

Nalgúns casos de especial gravidade, as familias con nenos que residen en infravivenda teñen medo de acudir aos servizos sociais polo risco perder a custodia dos fillos.

CONCLUSIÓNS

Deshaucios, fogares hacinados, a volta á infravivenda

Más del 4% de los gallegos viven en situación de pobreza severa. Crece la Desigualdad

Principales titulares en Galicia

• En el año 2016, un total de 690.505 personas, que suponen el 25,4 % de la población residente en Galicia estaba en riesgo de pobreza y/o exclusión social (AROPE en las siglas en inglés). Se produce un descenso muy leve de la tasa AROPE, que pasa del 25,7% al 25,4%. La recuperación económica no está llegando de forma decidida a las personas más vulnerables.

• Aunque la crisis afectó con mayor intensidad a la población masculina la recuperación económica está perjudicando especialmente a la mujer, regresando a las tasas AROPE tradicionalmente superiores a la masculina. No en la reducción de las tasas de pobreza, sino en secciones como la brecha de pobreza o, especialmente, en el crecimiento de la Baja Intensidad laboral en el hogar, fruto de la mayor precariedad en el empleo.

• La tasa AROPE disminuye en todos los tramos de edad, exceptuando el tramo de 30 a 44 años que pasa del 22,4% en el 2015 al 25,6% en el 2016 y la población mayor de 65 años (incrementa en un 0,1)

.• En el 2016, un 19% de la población gallega estaba en situación de pobreza (516.000 personas), con ingresos mensuales de menos de 684€/mes. Apenas 4 décimas menos que en el 2015 pero 1,9 puntos menos desde 2008.

• 108.000 gallegas y gallegos viven en pobreza severa, con ingresos inferiores a 4.104€ al año (342€/mes). Aunque son 23.000 menos que en el 2015 (la tasa pasa del 4,8% al 4%) estas personas no consiguieron salir de la pobreza, por lo que su mejora de calidad de vida es muy débil.

• La tasa más alta se da en nuestra juventud entre 16 y 29 años, en edad de incorporación al mercado laboral. Aunque se produjo una bajada en la cifra de 3,8 puntos porcentuales, sigue siendo del 34%.

• Es muy preocupante el aumento de la tasa AROPE en los hogares monoparentales (un 80% encabezados por una mujer). Un 53,3% en el 2016 frente a un 50,1% en el año anterior en el conjunto del estado.

• Aumenta la fragilidad de las personas mayores de 65 años. El 62,7% de las pensiones que se distribuyen en Galicia tienen un importe inferior al umbral de pobreza. De ellas, 123.000 (el 16,3% del total de pensiones) tienen un importe por debajo del umbral de pobreza severa. En las de viudedad, percibidas mayoritariamente por mujeres, los porcentajes son del 80,7% y 30,2%.

• Se mantiene el porcentaje de la población con Carencia Material Severa, que llega al 4,1% (4,2% en el 2015), lo que supone 111.460 personas. El porcentaje de población sin capacidad para afrontar gastos imprevistos pasó del 27,4% al 28,9% del total.

• El trabajo no llega a las personas más vulnerables. En el año 2016, el 13,6% de las personas de 0 a 59 años vivían en hogares con baja intensidad de trabajo. Esta cifra supone una mínima disminución de 0.2 puntos con respecto al 2015. Esta leve mejoría en el dato conjunto solo se puede aplicar a la población masculina, cuya tasa BITH disminuye del 14,5% al 12,7% entre 2015 y 2016. La tasa femenina, por el contrario aumenta del 13,1% al 14,5% en el mismo período.

• La brecha de pobreza que mide la distancia que existe entre los ingresos de una persona pobre y el umbral de la pobreza nos indica que, ciertamente, hay menos personas pobres, pero las que quedan están peor.

INFORMACIÓN AMPLIADA: EL ESTADO DE LA POBREZA EN GALICIA 2017

El informe se presenta también en el marco del VII Foro de P

Noite de PAZ

No mundo, actualmente, como todos sabemos, hai xente moi pobre, cun nivel de vida crítico, e que o están pasando realmente mal.Persoas que todos os días morren de fame, e que ven morrer aos seus fillos. Son xente loitadoraVaia a nosa homenaxe .Hai suficiente alimento no mundo para alimentar a toda a poboación mundial Ninguén debería carecer dun fogar As guerras desprazan a millóns de persoas e o Mediterráneo é a vergoña dunha Europa que esta deixando de ser a Europa do Estado do Benestar

O PP , C´ s representan no noso pais a inxustiza e a perpetuación de relacións inxustas e precarias no mundo do traballo,dos dereitos mais elementales como fornecimento de suministracións básicas como Luz ,auga,gas e vende a Sanidade o millor postor …

A PAHVigo seguirá .Farémolo mellor ou peor Contra o silencio de quen dia a dia silénciannos nos seus medios,a eles tamén vai esta marabillosa canción “Silent night”

Bo nadal compañeiras .Loitadoras

A.Telmo

RENTA GARANTIZADA CIUDADANA 

Cada dia vemos como exige una relación directa entre los impagos de alquiler y la capacidad adquisitiva o los ingresos y segundo la RISGA es una limosna que denigra a quien la recibe ya que se trata no de un derecho sino de una beneficencia que tienes que suplicar 

El precio de la vivienda en alquiler se ha incrementado un 8,8% durante el primer trimestre de 2017, dejando el precio por metro cuadrado en 8,9 euros mensuales, según el informe de evolución de los precios del alquiler publicado por idealista.

“Los precios de los alquileres están subiendo con fuerza porque la demanda es muy superior a la oferta
El alto nivel de desempleo y la bajada salarial que se produjo durante la crisis han hecho que el alquiler sea la única opción para miles de ciudadanos, lo cual supone que el volumen de viviendas para arrendar que hay en el mercado sea insuficiente. El Gobierno no solo no reguló el mercado de la Vivienda sino que disminuyó dramaticaticamente los presupuestos para VPO o incluso vendió estas a fondos buitre .La ocupación en precario se ha convertido en una alternativa para muchas familias empujadas por estas politicas desalmadas .

Por ello no se puede separar la lucha por una Vivienda digna del derecho a un Renta Garantizada “las personas o familias que se encuentren en situación de de pobreza tienen derecho a acceder a una renta garantizada de ciudadanía que les asegure los mínimos de una vida digna, de acuerdo con las condiciones que legalmente se establezca 

La Renta Garantizada  Ciudadana  es una prestación económica de carácter periódico que han de percibir las personas que tengan derecho a ella, en las condiciones que debería regular la  Ley. La cuantía de la prestación económica de la Renta Garantizada Ciudadana  debería ser la que, en cada momento, sea necesaria para que ninguna persona y  en su caso, ningún núcleo familiar o de convivencia, estén por debajo del umbral de la pobreza y les garantice el Acceso a la Vivienda y a una vida digna  Y tiene por objeto suplir la falta total o parcial de ingresos económicos. 


VIGO 20 MIL VIVENDAS BALEIRAS ,20 MIL SOLUCIONES 

.                           … La ineficacia de las Ayudas de la Administración 

Mas de la mitad de los desahucios son por impago de Alquiler para evitarlos ,entre otras medidas es imprescindible habilitar ayudas al pago del Alquiler durante todo el año no como en la actualidad que se abren de Enero a Marzo Pero una familia no elige si se queda en paro en Agosto y entonces tiene que esperar al siguiente enero para acceder a esas ayudas . Concello y Xunta han de Garnatizar estas ayudas durante todo el año y por trámite de emergencia 

España alcanza cifras récord de pobreza y desigualdad

España alcanza cifras récord de pobreza y desigualdad

14/10/2015 La Red Europea de Lucha contra la Pobreza y la Exclusión Social en el Estado Español (EAPN-ES) ha presentado esta mañana su V Informe ‘El Estado de la Pobreza. Seguimiento del indicador de pobreza y exclusión social en España 2009 – 2014’ en la sede de Ecooo en Madrid. Esta presentación se produce en el marco de una semana de lucha contra la pobreza y la desigualdad, que finaliza el próximo 17 de octubre, Día Internacional para la Erradicación de la Pobreza.

Este quinto informe muestra un empeoramiento generalizado de la situación social en todo el Estado desde el año 2009, que se ha visto agravado en 2014 cuando se han alcanzado cifras récord en pobreza, desigualdad y privación material severa. A día de hoy, 13.657.232 personas viven en riesgo de pobreza y/o exclusión social en España (29,2 % de la población), ocupando el segundo puesto en toda la UE en pobreza infantil y desigualdad. De este total, 3,2 millones viven en situación de pobreza severa, es decir, por debajo del umbral del 30% de la mediana de la renta (332 euros mensuales para un hogar de una sola persona).

Carlos Susías, presidente de EAPN España, ha destacado que “este aumento de la pobreza es consecuencia directa de determinadas políticas nacionales y europeas que se han demostrado claramente ineficaces”. Por su parte, Graciela Malgesini, responsable de asuntos europeos e incidencia política de la Red, ha destacado “la baja puntuación de España en el ‘rating social’, que se manifiesta principalmente al comparar la situación social de las personas y las familias en España con la media europea”. Según Juan Carlos Llano, autor del informe, “el empobrecimiento generalizado de la clase media, además del empeoramiento de las condiciones de vida de las personas en riesgo de pobreza y exclusión, ha provocado este aumento de los índices de pobreza”.

  

Respecto a las comunidades autónomas, Ceuta (44,3%), Murcia (37,2%) y Andalucía (33,3%) tienen las mayores tasas de pobreza relativa, mientras el País Vasco (10,2%) y Navarra (11,9%) registran las menores.

El informe también señala las diferencias en cuanto a grupos de edad. Mientras que las personas mayores se ven menos afectadas, crece la pobreza infantil. Los niños y niñas soportan la tasa de pobreza más elevada desde que se calcula el indicador. Asimismo, la pobreza es muy diferente en función de la nacionalidad. Por ejemplo, la tasa de pobreza de la población extranjera extracomunitaria (55,4%) triplica a la de la población española (18,4%).

En el plano de la desigualdad, se vuelve a evidenciar la amplia diferencia de rentas que sufre la sociedad española. El 20% con mayores ingresos tiene rentas casi 7 veces mayores (6,9 veces) que el 20% más pobre. Si se considera la comparación entre el 10% más rico y el 10% más pobre, la distancia llega a 14 veces (el 10% más rico posee ingresos equivalentes a los de la mitad de la población).
Publicado en 

http://www.eapn.es/noticias/535/Espana_alcanza_cifras_record_de_pobreza_y_desigualdad