Etiqueta: ODS

“Caballero Vader” e as políticas que nos afogan (ODS -CoiaVigo)

ODS

Do mesmo modo que Darth Vader simboliza o mal, este goberno de Abel Caballero representa a peor faciana da política municipal. Por iso volve a recuncar en medidas que lonxe de asegurar unha vida digna para todas afondan no modelo de cidade capitalista. Nela ás que non temos para consumir somos ou esquecidas ou reprimidas cando saímos do rego.

Escriben os compañeiros da ODS

Aumenta a precarización do mercado laboral, con soldos irrisorios e contratos menguantes. Aumentan as persoas sen fogar E as nosas cidades acolen cada vez máis a persoas que teñen emprego pero non teñen casa

Isto rompe ou tópico dá persoa sen fogar, porque agora hai xente con emprego que ten ou mesmo problema,. Traballar xa non supón saír dá pobreza, nin dá máis extrema.

Como Juan. Toda a vida traballando na construción. Paro. Subsidio. Axuda. A paga dúas maiores de 45 anos pero chega un momento en que cho comiches todo e vesche na rúa. 48 anos ten, dous que pasou seis meses na rúa, traballando días ou semanas soltas, sempre en negro. Cando vexas a un sen teito con móbil non penses que malgasta, é ou que che conecta con posibles ingresos!.

Ter un posto de traballo e, por tanto, un soldo a final de mes non garante que ou empregado non estea en rocha de exclusión social. Cada vez menos. Isto unha realidade presente na nosa sociedade: a dous traballadores pobres.

En España, ou 13,2% dous traballadores atópanse en rocha de pobreza e exclusión social

Non ano 2017 ou 27,9 % dá poboación residente en Espana está en Risco de Pobreza e/ ou Exclusion Social , vos indicadores e ou Goberno do PP decretaron xa ou fin dá crise e, con todo, a pobreza e exclusion seguen sen recuperarse de maneira tanxible.

A taxa de pobreza dás persoas traballadoras incrementouse drasticamente, iso non pode interpretarse mais que cunha frase que xa se utilizou en informes anteriores: ” non calquera traballo protexe dá pobreza”.

Ou precariado non é un accidente, é unha estratexia deliberada do capitalismo global.

Aluguer e acceder a Unha Vivenda digna e estable e case imposible

Alugar piso cando ou teu orzamento é limitado pode converterse nunha odisea .*É moi difícil chegar a fin de mes gañando 800 euros Ou 68% dous mozos españois cre que “ terá que traballar non que sexa”

Non proceso de adxudicacion de vivenda publica en reximen de aluguer é fundamental mellorar este procedemento para favorecer ou acceso ás vivendás dás persoas en maior rocha de exclusion social. Para iso, é necesario substituír os procedementos de sorteo de vivenda pola garantia de baremacion obxectiva na adxudicacion dá mesma que inclúa, ademais dá situacion económica e sociofamiliar, a evaliacion de necesidades en casos de discapacidade ou idade avanzada,mulleres víctimas de violencia machista ….

Ou amplo parque de vivenda privada que se atopa desocupada na actualidade, sobre todo en posesion de inmobiliarias propiedade de grandes entidades bancarias ou dá Sareb, crean un marco de oportunidade para dotar ás administracións de vivenda social.

Vos desafiuzamentos crecen en Galicia un 12% máis que non resto de España Mais de 145 en Vigo Nosa cidade segue ao ritmo dun desafiuzamento cada día por falta de pagamento de aluguer

En España é imposible ter un proxecto de vida estable como inquilino ou propietario por a desprotección xurídica e sobre todo pô-a crecente precariedade e aumento do prezo dá Vivenda

Se unha familia gaña 1000 € e paga 450-600€ de Aluguer mais auga ,luz ,transporte ,comunidade etc de que vive ,come ou envía aos seus fillos ao colexio ? E estamos a falar de 1000€ Máis de 6 millóns de cidadáns viven baixo a ditadura do caseiro.

As inmobiliarias saben que non existe un parque de vivendas á marxe dous vaivéns do mercado libre que controlan. Ou parque de vivenda pública de aluguer non supera ou 1%, así pois vos 2’5 millóns de fogares que viven en vivendas alugadas sofren a ditadura dá Lei de Arrendamentos Urbanos- LAU.

Non se axuda ás familias , axúdase aos propietarios A medida que se quere introducir non “Plan Vivenda do PP” de subvencionar vos alugueres ata 600 euros – ou ata 900, sonse novos- son en realidade axudas ao propietario para asegurarlle ou cobro do recibo , as familias non ven ese diñeiro ,para evitar que ou poidan “malgastar” en comida

Por outra banda hai case outro millón de fogares en situacións irregulares como subarrendamientos legais ou ilegais, infravivendas e ocupacións

E hora de sumarse á defensa do dereito á Vivenda e contra a Precariedade e as Politicas que as perpetúan Son horas baixas para vos MMSS. Hai un estado de desazón xeral: dese ebulición atormentada pode resultar calquera cousa, ou moitas cousas á vez, e non necesariamente todas negativas.

Hai, en todo caso, realidades novas que reclaman de nós unha mirada nova,completa. Ou cansazo non é un sentimento absoluto. Algúns estamos tamén indignados, e rabiosos. E vemos a inxustiza, e somos solidarios. E apreciamos como nos tratan os que mandan, e sentimos desexos de responder.

Non conduce a nada recontar as carencias ou subliñar diferenzas : hai que sumar as achegas. Hai que sumar as forzas. Que cada cal achegue as forzas que teña, ou as que queden. Quizá a suma non sexa insignificante do todo.Porque xuntas SiSePode.

Anuncios

RENTA BÁSICA ,NON ESMOLA 

Consellería de Política Social, que dirixe José Manuel Rey Varela, continúa co seu acoso ás persoas máis empobrecidas, en concreto ás perceptoras da RISGA. Explicamos a situación que está a sufrir unha compañeira.

A muller recibiu, a mediados de marzo, un requirimento da Xunta. Nel esíxenlle que acredite que vive nunha vivenda independente á dos seus pais, malia que hai uns meses entregou un padrón municipal onde aparecía numeración diferente para cada vivenda.

Esta compañeira vive coa súa filla nunha “caseta de obra” situada na mesma finca onde o fan os seus pais nunha casa independente á dela. Así o di o concello, a través do padrón, onde teñen asignados números de portal distintos para cada vivenda -unha delas moi precaria- do terreo. Unha situación clara e sinxela de entender: dúas familias que viven en fogares independentes na mesma finca. Na Xunta incluso teñen informes da traballadora social do concello que certifican isto.

Seica esta realidade non se acomoda aos desexos da Xunta, polo que lle requiren unha “certificación catastral e/ou recibo do IBI…, nos que figure unha referencia catastral distinta á vivenda dos pais”. De non facelo terá que achegar “documentación referida aos seus pais e ao seu irmán”.

Ela e nós ficamos estupefactos logo de ler esta petición. Tratamos de buscar respostas e as atopamos na Xunta, onde recoñecen que cumpren as ordes da consellería chegadas en forma de instrucións (orais e de obrigado cumprimento). A indefensión absoluta!

O 1 de xaneiro de 2014 entraba en vigor a lei 10/2013, do 27 de novembro, de inclusión social de Galicia que modificaba a anterior da RISGA. Malia o dito na disposición derradeira da citada lei: “a Xunta de Galicia, nun prazo máximo de seis meses desde a publicación desta lei, elaborará as disposicións necesarias para o seu desenvolvemento e aplicación” ficamos sen un decreto que a desenvolva. Vivimos na “excepcionalidade”, que a Xunta xestiona a golpe de instrucións opacas e restritivas, que marcan o camiño do que, cando lles pete, plasmarán no decreto.
Malia os rechamangueiros anuncios da Xunta sobre os presuntos beneficios que ía traer a nova lei, a realidade é ben distinta. Sen decreto, fican bloqueados os aspectos máis beneficiosos da norma: posta en marcha dos tramos de inserción e de transición ao emprego ou a suba das contías a percibir polo complemento de alugamento. Á indeterminación legal, hai que engadir unha escura e restritiva xestión da RISGA feita a golpe de instrucións. Semella que para a Feijóo e Rey Varela este é o mellor escenario para afondar nun modelo de xestión da miseria marcado polo asistencialismo e a privatización das necesidades básicas.
O silencio da Xunta sobre o decreto, unido á mala xestión tantas veces denunciada (atrasos na tramitación, miseria das contías, control excesivo…) fala moito das intencións da Xunta coa RISGA: máis restrición e máis endurecemento.
Fronte a violencia da Xunta, esiximos dereitos sociais fortes. Xunto a moitas persoas e colectivos pulamos por pasar da RISGA, das faragullas, dos negocios coas nosas necesidades… e chegar a outras formas de organización onde as necesidades de todas sexan cubertas.

Coia, marzo 2017
ODS-Coia e G.A.S.