Seus BANCOS , Nosas Historias

Cada semana, en moitas cidades e pobos deste paí s, hai algunha persoa que vén á asemblea da PAH por primeira vez. Alguén, como o teú, a quen lle suba o aluguer por encima do que pode permitirse. Alguén, como o teú, que pasa fríou no inverno por medo a non poder pagar as facturas. Alguén, como o teú, que xa non sabe có mo facelo para non deberlle nada ao banco. Alguén, como o teú, a quen lle chegue a or- dean de desafiuzamento.

Fai nove anos , a PAH se reunió por primeira vez para organizarse e dar resposta á crise ha- bitacional que se estaba fraguando como conse- cuencia da burbulla inmobiliaria. A resposta que atopamos era tan clara que parece obvia: as casas non son soamente bens que se mer- cadean, a vivenda é un dereito bá sico.

A Lei de Vivenda PAH quere acabar coas débedas hipotecarias impagables, cos desafiuzamentos , cos cortes de auga, luz e gas, quere per- mitir á Administració n reacoller a familias en pisos vacívos de a banca e aos Concellos regular os alugueres tal como demándanlle os seus cidadáns. É un texto que vén da experiencia acumulada polas familias afectadas

Con todo, agora que a lei está rexistrada, o goberno pode vetar a posibilidade de que se debata no Pleno do Congreso alegando falsamente que o seu contido afecta aos presupostos xenerais vixentes. Cidadáns e PP boicotean esta lei

Porque que esta lei debátase non é unha demanda da PAH, é unha obligación política. Porque que esta lei apróbese é de sentido comú n e representa a esperanza de millóns de fogares que calquera deía poden atoparse coas cadeiras na rúa.

Porque un escañou é unha cadeira desde a cal asentir en lugar de vetar.

Porque esta lei é de todas.

Anuncios

Axenda Vigo :Casos Novos e moito mais .

Axenda

Fortalecer uns mecanismos de garantía de rendas

O 13 marzo as 11:00 na Xunta Vigo (Convoca Os Ninguens ,RSP Vigo e PAHVigoTui_BM )

O incremento da desigualdade, o empobrecimiento e a exclusión social fan máis necesario fortalecer uns mecanismos de garantía de rendas e recursos que permitan a toda a poboación vivir dignamente. Ante a gravidade da desigualdade social e o empobrecimiento masivo cobra nova importancia o debate sobre a función das rendas básicas ou sociais

A RISGA é parte dun concepto que debemos superar porque é parte de quen rompeu o acordo social do Estado do Benestar polo que os diferentes grupos sociais acordaban sistemas de equilibrio e de compensación .Agora eles so ofrecen un modelo de Axudas Mínimas e din quen as merece ou non. Nos apostemos polas Rendas Básicas. (Ver Enlace ) Os sistemas como a RISGA que supón como un Bono que é como “descontar o que non se quere gastar en Estado do do Benestar e redistribución da Riqueza para darcho en cheques . Temos que evitar que se consolide un elevado grupo de cidadáns que queden permanentemente na cuneta

Contra a POBREZA ENERXETICA

Convoca a ODS

Desde que empezou a crise, fai agora preto de dez anos, os casos de mortes directas por incendios por velas ou conexións deficientes non deixaron de aumentar cada inverno, en España morren nos meses de inverno unha media de 24.000 persoas máis que no resto do ano, os falecementos vinculados á pobreza enerxética móvense anualmente entre 2.400 (10%) e 9.600 (40%),

O numero familias que ao chegar o inverno non poden afrontar os pagos do gas ou a electricidade se han multiplicando de forma alarmante. O 28,6% da poboación española vive en risco de pobreza ou exclusión, segundo o informe da Rede Europea de Loita contra a Pobreza e a Exclusión Social ( EAPN) Con todo, o Goberno de Mariano Rajoy non se caracterizou precisamente pola súa sensibilidade co problema.O PP tombou todas as iniciativas lexislativas sobre pobreza enerxética

A pobreza e a desigualdade social prexudican seriamente a saúde

POR UNHAS PENSIONS DIGNAS

En Vigo Rua Principe as 12 am Polo presente polo noso futuro e de nosos fillos

CONVOCA MODEPEN

CASOS NOVOS

SABADO 17 as 18:00 na Parroquia Coia

O drama dos desafiuzamentos segue moi presente en España O 2017 terminou con 60.754, uns 166 cada día e os lanzamentos por falta de pagamento do aluguer experimentaron un aumento do 4,3% en 2017, En GALICIA ,como no resto do Estado é imposible ter un proxecto de vida estable como inquilino ou propietario pola desprotección xurídica e sobre todo pola crecente precariedade e

aumento do prezo da Vivenda

Se tes problemas co Aluguer ou a Hipoteca ven e entre todas buscaremos unha solucion ,pero lembra a PAH non é unha Oficina de Avogados é un instrumento onde as afectadas tómanos decisións e apoiámonos uns a outras para resolver casos

Porque xuntas #SeSePode

Aqui está ,aquí se vé ,o feminismo Galego en pé

Centos de miles de mulleres, alagaron as rúas de toda España como colofón a un Día Internacional da Muller histórico: a primeira folga xeral feminista realizada en España para esixir igualdade,e en defensa dos seus maltratados dereitos

Onte os pensionistas ,hoxe as mulleres protagonizaron unhas mobilizacións dunhas dimensións que moitos non esperaban

Esta sociedade non está durmida Este pobo asombra. Cando á sociedade civil déixaselle ,apóiaselle e son elas as protagonistas escríbese a historia

Non estamos durmidas

#AquíEstáAquiSeVéOFeminismoGalegoEnPé

O número de desafiuzamentos en 2017 foi de 60.754, uns 166 cada día: crecen os desaloxos por falta de pagamento de aluguer

60.754 lanzamentos practicados en 2017

O número de lanzamentos hipotecarios ou desafiuzamentos practicados en 2017 foi de 60.754 un 3,6% menos que un ano antes, en tanto que as execucións de inmobles presentadas nos xulgados reducíronse un 37,8% ata 30.094, segundo os datos do Consello Xeral do Poder Xudicial ( CGPJ).

Segundo o informe sobre os efectos da crise económica nos órganos xudiciais que este luns fixo público a Sección de Estatística do CGPJ, case seis de cada dez lanzamentos -35.666, o 58,7%- foron consecuencia de procedementos derivados da Lei de Arrendamentos Urbanos ( LAU), mentres que outros 22.330 -o 36,8%- deriváronse de execucións hipotecarias.

Os lanzamentos por falta de pagamento do aluguer experimentaron un aumento do 4,3% en 2017, mentres que os derivados de execucións hipotecarias baixaron un 15,4%.

En Galicia

O número de lanzamentos hipotecarios ou desafiuzamentos practicados en 2017 en Galicia foi de 2.493, un 4,6 por cento máis que o ano anterior este aumento explícase por falta de pagamento do aluguer que experimentou un aumento do 4,3% en 2017.

E o drama continúa, aínda que agora cambie de rexistro. Se nunha primeira fase a maior parte dos lanzamentos producíanse por falta de pagamento da hipoteca e aplicando unha lexislacion inxusta –que xa veremos que pasa con ela- botase á familia á rúa ao terceiro prazo vencido, agora abundan máis os desafiuzamentos por falta de pagamento da renda de aluguer. Seguen producíndose os desafiuzamentos hipotecarios, aínda que xa non son tantos como nos peores anos da crise, en que se superaron os 225 diarios .Cada dia hai mais desaloxos por falta de pagamento de Aluguer está a cambiar o motivo do desafiuzamento, e as familias continúan terminando na rúa. É o lado mais cruel dunha crise que non cesa para a mayoria social

En Galicia con a LeyViviendaPAH e nosa Lei

O drama dos desafiuzamentos segue moi presente en España. A pesar da gradual redución das cifras globais desde o pico que se alcanzou en 2015, é unha realidade que se revolve descarnada nos barrios e periferias, onde as cifras dispáranse En 2016, o último ano completo contabilizado, rexistráronse máis de 60.000. Aumentan os desafiuzamentos: 189 cada día en España no primeiro trimestre do ano

A periferia madrileña, en concreto, foi branco de grandes privatizacións de vivenda pública protexida que, desde 2013, enriqueceron aos denominados “fondos voitre” e levado a unha situación de colapso a miles de familias que denuncian o abandono das institucións. Esta é unha mostra de persoas que loitan por unha vivenda digna,non podemos obviar que o contínuo incremento dos prezos dos alugueres incide de maneira directa e indirecta na extensión e persistencia do sinhogarismo en todas as súas formas

As subidas de prezos dos alugueres facilitadas por unha lexislación que desprotexe absolutamente ao inquilino xeran varios tipos de expulsións. En España é imposible ter un proxecto de vida estable como inquilino ou propietario pola desprotección xurídica e sobre todo pola crecente precariedade e aumento do prezo da Vivenda

Vivimos tempos difíciles, só necesitas poñerche as noticias para darche conta ,se que xa non eres vítima desta situación ; con todo, hai algo que move o mundo, e non é a economía, senón a implicación entre persoas para darse agarimo, apoio, axuda. É fácil, na PAH poñémolo en práctica cada día, con cada familia que ten un problema por conservar ou manter a súa vivenda. Este pequeno xesto é poderoso, xa que recupera a esencia do que somos, e isto é comunidade.

Durante moitos anos as familias estivemos coidándonos e loitando polos casos que viñan, pero chegou o momento de que TODAS loitemos polos casos de todas, polo noso futuro, polo dos nosos fillos/ as. A Lei que rexistramos no Congreso é de todas; nela van os nosos saberes para que todas esteamos protexidas polo dereito á vivenda. As nosas voces son pequenas, pero unidas son infinitas; todo, grazas á colaboración, que replica, resoa e amplifica o “Si Se Pode” vivir baixo un teito digno.

Fai falta moita valentía nos Concellos para parar os desafiuzamentos

  • Voces unidas, voces valentes dan o seu apoio e fan súa a Lei dicindo # EstaEsMiLey.
  • É a hora de implicarnos e ser parte deste incrible paso na historia da loita social polos dereitos humanos, pois hai vidas en xogo.
  • Non imos quedarnos sentadas mentres vemos que se produce un desafiuzamento cada 8 minutos. Non imos quedarnos sentadas mentres vemos como nos afogan coas subidas no prezo do aluguer
  • Non Imos quedarnos sentadas mentres hai 3’5 millóns de vivenda baleira e non se ampla o parque público de vivenda
  • Non imos quedarnos sentadas mentres seguen producíndose mortes por pobreza enerxética e non podemos pagar as facturas abusivas por unhas subministracións básicas
  • Non imos quedarnos sentadas vendo todo isto mentres os findos de investimento especulan coas nosas vidas e expúlsannos dos nosos fogares

Dóeche a cabeza pensando en que pasará cando termine o teu contrato de alugueiro?As débedas non che deixan durmir e están afectando relación coa túa familia? Has ter algún ataque de ansiedade porque estás en risco de desafiuzamento? Cando compras comida, decides en función do prezo ou das vitaminas?

Tanto física como mentalmente, necesitamos un Descanso Real Xa.

Non o que se compra con créditos e débedas, senón o que se garante con dereitos para todas coa Lei de Vivenda PAH e as súas 5 demandas de mínimos:

1- Dación en Pago Retroactiva

2- Alugueiro Accesíbel

3- Stop Desafiuzamentos

4- Vivenda Social

5- Subministros Básicos Garantidos

Únete na defensa do Dereito á Vivenda difundindo a Lei de Vivenda PAH!

A Lei Vivenda PAH quere garantir o Descanso Real Xa para todas as persoas que sofren a emerxencia residencial: familias endebedadas para sempre, persoas en alugueiro inestábel ou ocupacións en precario e afectadas por cortes de subministros.

 

O 3 DE MARZO LEVANTÁMONOS

A PAH e moitos MMSS estamos convencidos que xuntas SiSePuede

Coa #LeiPAHVivenda :Alugueres Alcanzables e Estables

As Plataformas de Afectados pola Hipoteca reivindicamos a necesidade de regular os alugueres como propón a Lei Vivenda PAH, unha proposta de lei rexistrada no Congreso.

O prezo do aluguer disparouse, aumentando un 30% entre 2013 e 2016. A maioría da xente nova que aluga nas grandes cidades dedica máis da metade da súa precario soldo no aluguer. E ás familias resúltalles imposible desenvolver proxectos longos de vida mediante o aluguer xa que temos os contratos máis curtos de toda a Unión Europea. É obvio: a urxencia habitacional que existe nas hipotecas estendeuse aos alugueres. Como resultado, moitas veciñas vense forzadas a abandonar os seus barrios e municipios de toda a vida porque non poden facer fronte aos prezos. As familias que se quedan na rúa, en ausencia dun realojo garantido pola Administración, están abocadas a ocupar por necesidade. Vivir converteuse nun privilexio.

O goberno do PP modifico a Lei de Arrendamentos Urbanos en 2013 con consecuencias nefastas. En primeiro lugar, reduciron o mínimo de duración dos contratos de 5 a 3 anos. En segundo lugar, desvincularon os prezos do IPC nas renovaciones contractuales. Unha reforma innecesaria, que estaba feita a medida dos grandes especuladores e os fondos voitres. A lóxica destes grandes especuladores é botar das súas casas ás familias, reformar os pisos e volvelos a vender rápidamente.

Mentres estes especuladores enriquécense mediante leis inxustas, o 60% dos desahucios xa son por aluguer. Prodúcese un escenario de inseguridade tanto para as inquilinas como para os pequenos propietarios. E isto ocorre nun contexto europeo onde os alugueres indefinidos están normalizados en países como Alemania e Noruega. Unha Europa onde ata existe un índice de referencia en Berlín que marca o prezo adecuado dos pisos en aluguer segundo as súas características, antigüidade e localización

As inmobiliarias saben que non existe un parque de vivendas á marxe dos vaivéns do mercado libre que controlan. O parque de vivenda pública de aluguer non supera o 1%, así pois os 2?5 millóns de fogares que viven en vivendas alugadas sofren a ditadura da Lei de Arrendamentos Urbanos- LAU.

Coa proposta de lei que rexistramos (LeyPAHVivienda )desde a sociedade civil, propoñemos replicar medidas que xa funcionan en Europa para garantir que vivir de aluguer sexa unha alternativa viable, segura e asequible:

  • Dotar ás Concellos que o necesiten da capacidade de crear índices de referencia locais para os prezos do aluguer, que teñan en conta a capacidade adquisitiva da poboación.
  • —Aumento da duración dos contratos a 5 anos en casos de pequeno propietario con posibilidade de renovación por outros cinco, e a 10 anos en casos de gran propietario con posibilidade de renovación por outros dez.
  • —Alugueres indefinidos para vítimas de violencia de xénero, persoas maiores de 65 anos e colectivos vulnerables.
  • —Habilitar axudas ás familias vulnerables en casos de que o seu casero sexa un pequeno propietario.
  • —Dotar á Administración Pública da capacidade de realojar ás familias vulnerables en pisos injustificadamente baleiros da banca no caso de que a súa casero sexa un pequeno propietario.
  • —Máis seguridade nos contratos para garantir a estabilidade tanto de inquilinas como pequenos propietarios.

A leyPahVivienda xa esta rexistrada, o goberno do PP ten ata marzo para interpoñer un veto, que implicaría que estas medidas de sentido común nin sequera puidésense debater no Congreso. E isto malia que a propia portavoz de vivenda do PP, Ana Zurita, recoñeceu durante un proceso de negociacións que non había xustificación para vetar a Lei Vivenda PAH xa que non afectaba aos orzamentos xerais en vixencia. Mentres tanto, hai 173 desahucios cada día, 173 razóns para adiantar canto antes o debate democrático e aprobación necesaria da Lei Vivenda PAH.

Falamos dunha proposta de lei que non só acabaría cos desahucios, senón que inclúe a oportunidade histórica de superar uns alugueres imposibles para alcanzar uns alugueres asequibles. E así protexer o Dereito Humano á Vivenda tal como esta recollido na Constitución.

¡Si Se Pode!

# Alugueres Estables Asequibles

No Aniversario de Rosalia Castro

Os desafiuzamentos repuntan en Vigo: xa van 407 en que vai de ano

A maioría dos expulsados son inquilinos. Esta mesma semana debe marcharse un matrimonio con nenos Os desafiuzamentos aínda se conxugan en presente: a foto fixa dos lanzamentos hipotecarios en Galicia está lonxe aínda de ancorarse ao retrovisor da crise

A crise ,a pobreza e sobre todo esa saída da crise que pretende deixar atras a millóns de persoas que non teñen mais futuro que un presente de risco de exclusion Social .O PP Goberna ao ditado dos poderosos ,en Politica de Vivenda ,Sanidade ,Traballo precario e agora as Pensións.

O canto amargo de Rosalia que viviu a amargura de deixar atras aos seus seres queridos, a súa casa ,a súa terra  o seu fogar .

Levantémonos coa #LeiPAHVivenda , #EstaÉMiñaLei .

Non deixaremos a ninguén atras

Se non sentan ,levantámonos

Nove anos pasaron desde que naceu a PAH. Nove anos loitando para facer real o dereito á vivenda. Nove anos nos que paramos miles de desahucios e realojado por centos de familias. Nove anos nos que cambiamos leis e presentado mociones en concellos e comunidades autónomas. Nove anos cheos de trabas por parte do Partido Popular para que ese dereito á vivenda non sexa efectivo.

Pouco mellorou a situación estes nove anos, agora enfrontámosnos/enfrontámonos a unha nova burbulla inmobiliaria e por iso rexistramos no Congreso unha lei de todas, a Lei de Vivenda PAH. Unha lei para que as familias non estean indefensas, unha lei con cinco demandas básicas:

  • · DACIÓN EN PAGO RETROACTIVA
  • · ALUGUER ASEQUIBLE E ESTABLE
  • · STOP DESAHUCIOS
  • · VIVENDA SOCIAL
  • · SUMINISTROS GARANTIDOS (Luz, auga e gas)

Unha vez rexistrada esta Lei de Vivenda PAH no Congreso, estamos á espera de que o Partido Popular non a vaiche e volva, de novo, a tombar as ilusións e o dereito a teito de miles de familias. É hora de dicirlle ao Partido Popular que xa BASTA, por iso invitámosvos a todas o próximo 3 de marzo á GRAN MANIFESTACIÓN que estamos preparando en Madrid.

Ademais de vir podes facer moitas máis cousas. preparamos este KIT GRÁFICO DE DIFUSIÓN con todos os carteis para que os imprimas e péguelos no teu barrio, compártalos nas túas redes sociais e/ou que os pases por todos os teus grupos de Whatsapp ou Telegram.

¡Esperámosche o 3 de marzo en Madrid!

¡Si se pode!

Recuperemos el derecho a la vivienda que nos han robado los grandes especuladores

http://m.eldiario.es/autores/luis_sanmartin/

Luis Sanmartin

Esta es la historia de cómo los grandes especuladores llegaron a nuestras ciudades. Parte de sus inicios los encontramos en 2012, cuando el PP otorgó un régimen fiscal privilegiado a las Socimis. Fondos dedicados al alquiler, que, gracias a este nuevo régimen, no pagarían impuestos. De este modo, las Socimis se volvieron una de las herramientas preferidas de bancos y fondos buitre para especular con el alquiler. Por si fuera poco, el PP en 2013 modificaría la ley de los alquileres desvinculando los precios del IPC en las renovaciones de los contratos.

En resumidas cuentas, el PP modificó las leyes a medida de los grandes especuladores, que a partir de entonces podían comprar viviendas y subir los precios de manera desorbitada a las familias. Y se podía hacer, incluso, sin pagar impuestos. En otras palabras: el PP regaló el control de los precios del alquiler a los grandes especuladores inmobiliarios.

No es el mercado amigo, es el gobierno del PP que pretende regalar tu hogar a cuatro especuladores que tienen nombre. Como Blackstone, el peor fondo buitre del mundo. Que ya en 2013, durante el mandato de Ana Botella, que era alcaldesa por el PP, compró 1.860 viviendas públicas en Madrid. Tras esta compra, Blackstone no tardo en subir los precios, y desde entonces desahucia a familias que residen en viviendas anteriormente públicas. Hablamos de un entramado que funciona a través de una Socimi llamada Fidere.

Más tarde en 2015, realizaría la compra de 40.000 hipotecas en riesgo de impago que pertenecían a CatalunyaCaixa. Un banco, que, recordemos, fue rescatado con 12.000 millones de dinero público que jamás han sido devueltos. Pronto Blackstone terminó todo tipo de negociación con familias vulnerables que habían tratado de conseguir una dación en pago y un alquiler social. Y comenzó a desahuciarlas para crearse su propio parque de alquiler. Además, para evadir impuestos y sacar el máximo beneficio utilizó otras dos Socimis: Albirana, que acumula hasta 5.000 viviendas provenientes de familias desahuciadas. Y Anticipa, que acumula más de 12.000 hipotecas en riesgo de impago.

Las reformas del PP también atrajeron a otros especuladores. Hace tiempo que nombres como Norvet, Elix, MK Premium o Vauras Investment protagonizan casos de expulsión de vecinas: compran bloques enteros, se niegan a renovar contratos de alquiler, suben los precios de manera desorbitada e incluso practican el acoso inmobiliario. Cuando logran expulsar a los residentes de toda la vida, reforman los pisos y los sacan al mercado como viviendas de lujo. Para cuando termina el ciclo, los precios de la vivienda en la zona se han hinchado. Lo que provoca que también suban los precios del barrio, y de la ciudad. Cada una de estas compras es un tsunami contra el derecho a la ciudad y el derecho a la vivienda. Una oleada llamada gentrificación: que es otra manera de nombrar la expulsión de vecinas de sus barrios y ciudades de toda la vida por no poder hacer frente a los precios de la vivienda.

Sin embargo, esta historia la sigue escribiendo la ciudadanía, que es más digna que el gobierno, y se ha organizado para vencer a la actuación de la mafia inmobiliaria. Tenemos ejemplos como el bloque Leiva 37 de Barcelona que fue comprado por el fondo buitre Vauras Investment. Gracias a la presión social de las vecinas, el Ayuntamiento cancelo esta compra e incluso adquirió el edificio para que pasará a ser de propiedad pública. También han surgido Sindicatos de Inquilinos, que reclaman la regulación del alquiler a partir de una premisa con mucho sentido común que viene a decir que “si regulamos los carburantes, si regulamos los medicamentos, regulemos los alquileres”.

También la Plataforma de Afectados por la Hipoteca (PAH) ha demostrado que la ciudadanía puede vencer. Coordinándose con colectivos internacionales de todo el mundo, participó en acciones simultaneas en Madrid, Nueva York, Londres, Berlín y Tokyo contra Blackstone. Y como resultado, lograron abrir vías de negociación para resolver casos de familias afectadas. También ha plantado cara a la inmobiliaria Norvet, organizando a las vecinas del bloque Aragó 477, que estaban en riesgo de expulsión. Y ha terminado realojando a varias familias en emergencia en pisos que Norvet mantenía vacíos en el bloque de Aragó 477.

Y ahora en 2018, la PAH incluso registra una ley en el Congreso, que contiene medidas para revertir las causas estructurales que han provocado la llegada de la mafia inmobiliaria. Hay tres medidas básicas en este sentido. Primero, una moratoria que paralice los desahucios de primera y única vivienda de familias vulnerables. Segundo, otorgar a la Administración la capacidad de realojar a familias en emergencia en pisos de la banca que se encuentren injustificadamente vacíos. Tercero, dotar a los Ayuntamientos de la capacidad de crear índices de referencia que marquen un precio adecuado a las viviendas en alquiler según sus características y la capacidad adquisitiva de la población. Demandas que en su conjunto no sólo protegerían a las familias en riesgo de desahucio, sino que permitiría a toda la población acceder a una vivienda sin caer en la precariedad. Porque este es un problema de todas, para el que hay soluciones.

Si se aprueba la Ley de Vivienda de la PAH en el Congreso, conseguiremos nuevas herramientas para continuar protegiendo el Derecho a la Vivienda en nuestras ciudades, en nuestros barrios y en nuestras calles. Pero ahora que la ley está registrada, el gobierno del PP, junto con el apoyo de Ciudadanos, tiene hasta mediados de marzo para interponer un veto. Y este veto implicaría que esta ley que necesitamos todas ni siquiera pudiera debatirse en el Congreso. Recordemos ante todo que es una obligación política del gobierno permitir debates que protejan nuestros derechos más básicos. Hoy más que nunca, tenemos la oportunidad de recuperar el control democrático y ciudadano del derecho a la vivienda. El control sobre nuestro futuro. Y ser las ciudadanas las que consigamos escribir el final de esta historia.

Publicado en El Diario .es

@Gerardo Tecé : #EstaEsMiLey

Mientras las personas siguen sin tener garantizados sus derechos y no pueden acceder ni cubrir sus necesidades más básicas, desde el Gobierno seguirán hablando de otras cosas para silenciar el drama social. #EstaEsMiLey

LA VIVENDA por DERECHO :
  • Basta ya de Hipoteca engaño
  • Que la BANCA devuelva el dinero del rescate!!
  • Alquiler ,estable ,asequible ,seguro y digno
  • Lo tenemos muy claro, #EstaEsMiLey

RECEPCION CASOS ,Sabado 17 as 5,30

Recepcion de casos novos Sabado 17 as 5,30 pm

As ordes de expulsión de hipotecados e inquilinos morosos de Vigo aumentaron un 8 % no que vai de ano. En total, os xuíces enviaron 407 resolucións ao Servizo Común de Notificacións e Embargos desde xaneiro, o que supón tres desaloxos cada dous días.

A tendencia nos lanzamentos (execución do desafiuzamento) apenas variou.

O perfil do desafiuzado é, na súa maioría, un inquilino que non paga a renda de aluguer ao caseiro. Un aluguer alcanzable e estable .Subministracións Básicas garantidas ,Aluguer Social. É o que hoxe as familias e persoas demandan . Un aluguer alcanzable, que é difícil de atopar nun país marcado por un parque de aluguer social público insuficiente e pola existencia dun parque privado que carece de ningún tipo de regulación, de límite de prezos ,de duración e garantías ao inquilino si a esto sumamos a precariedade Son estas condicións imposibles que impiden conseguir un aloxamento adecuado ás súas necesidades e acorde ás súas posibilidades económicas para millóns de familias en España. O crecemento da pobreza en España causa que moitas familias non poden acceder ao mercado de vivenda ,recorrendo ao mercado de aluguer de vivendas en condicións penosa ou recorrer á Ocupacion

Non te quedes en Casa cóntanos teu caso o ven a axudar todas as mans son poucas

Mentres haxa desafiuzamentos, mentres se siga lexislando contra o pobo, estaremos aquí. Este sábado, 17 de febreiro, recepción de casos novos de desafiuzamento por aluguer ou hipoteca. Asemblea aberta. Ás 18:00 h, Parroquia Cristo da Vitoria.

Mitos y Reflexiones sobre la Ocupación (sin K )

Hogar es un espacio donde ser persona, donde vivir con calidad de vida, con dignidad.

El número de desahucios según un informe publicado por el Consejo General del Poder Judicial (CGPJ), en España el pasado año se practicaron un total de 45.459 desahucios un descenso despues de tres años seguidos por encima de los. 60 mil personas ,una tregua debido a procedimientos que estan paralizados en los juzgados debidos a las sentencias del TJEU sobre Clausaulas abusivas e intereses de demora ,pero por otra parte asistimos a un alza delos desahucios de Alqiler que suben un 2.2% .. La la cifra de desahucios sigue siendo muy alta y es significativamente alta los desalojos por impago del Alquiler debido a dos causas fundamentales el primero es alto indice de temporalidad en el trabajo ,precariedad ,pobreza y ausencia de recursos ; las ayudas de las Administraciones cuando llegan o se accede a ellas no cubren el acceso a una vivienda en alquiler cuyo precio se ha incrementado un 8,8% durante el primer trimestre de 2017, dejando el coste por metro cuadrado en 8,9 euros mensuales, según el informe de evolución de los precios del alquiler recientemente publicado. Esta falta de perspectivas, este vivir en la icentidunbre con tanta gente sin vivienda digna, o en infravivienda configura una salida de la crisis donde falta de derechos y precariedad se dan la mano

Crece la economía, cae el desempleo,pero siguen ahí muchos de los indicadores que confirman que la recuperación no es cosa de todos. Que a muchísimas familias les cuesta resistir y ni siquiera pueden afrontar lo básico, como mantener su vivienda.

Al lado de este panorama se levanta un fantasma en forma de de Viviendas Vacías o deshabitadas , incluso «Urb.fantasmas» , las llamadas cicatrices del pinchazo de la burbuja inmovilizaría . “Es llamativo que la mayoria de estas Viviendas Vacías son de Primera construcion“. Esto implica que el 21,2% de la vivienda nueva se ha quedado parada y se ha convertido en stock.

Ademas hay que destacar el que España posee un raquítico parque de VPO .

image-4

¿La ocupación Solución o Problema? :

 La ocupación no es un fenómeno nuevo. Es preciso distinguir, siguiendo los distintos estudios sobre la ocupacion entre ellos el informe del Institut Cerdà, entre ocupación (con C) y okupación (con K). Son fenómenos distintos aunque en cierto imaginario político se mezclan y hacen muy difícil una valoración serena del fenómeno de la ocupación-C.
Las okupaciones (con K) surgen en España con la okupación de la calle Amparo en 1985. A partir de ese momento se empieza a escuchar el término “movimiento okupa”. Este no es el tema del presente artículo. Estas okupaciones tienen un marcado carácter político. Aunque se lleven a cabo en un contexto de carestía de la vivienda, de vivienda vacía, de enormes problemas para los jóvenes para acceder a una vivienda digna, digamos que la okupación con K es una acción política sobre todo para habilitar espacios para proyectos autogestionarios (CSOA), con una orientación anticapitalista y contracultural.
En la Ocupación con C ,se estima que existen más de 87.500 familias ocupando viviendas en España… cifra equivalente a 262.500 personas La PAH declara unas 2500 personas realojadas y sobre unos cerca de 50 Bloques de Viviendas ,de diferentes tipos ,en cualquier caso se trata de una cifra muy pequeña y “significativa” respecto a las cifras de ocupacion C ,que hemos dado

El fenómeno de la ocupación se ha visto facilitado por la existencia de un vasto parque de viviendas vacías ,deshabitadas o con cierto grado de abandono Esto a actuado como un fuerte imán para la ocupacion ilegal . 
 
Podríamos pues ,definir la ocupación con “C” como como un fenómeno impulsado por el aumento de los desahucios,la falta de alternativa habitacional ,la existencia de un modelo de ciudad que provoca la exclusión social vulnerando sistemáticamente el derecho a la vivienda ,guarda relacion con la incapacidad de un numeroso sector social para asegurarse una vivienda de alquiler a los precios del mercado actual debido a los altos precios del mercado de alquiler . Este fenómeno está motivado por factores estructurales como es la ausencia de políticas de vivienda pública que respondan a las necesidades habitacionales, problema que se ve agravado por los desahucios que se producen en el contexto actual. Existen, además, circunstancias que actúan como acicates para dar el paso a la ocupación, como es la existencia de menores en la familia y el miedo a la separación de los niños de sus progenitores y la ausencia de redes familiares próximas.

Ademas no debemos obviar que la Ocupacion Ilegalha transcencendidoa sectores que no se englobarían dentro de las victimas de los desahucios . La proliferación de mafias es atraído por dos hechos , un gran número de Viviendas ,pisos ,solares vacios o deshabitadas y la existencia de un “mercado de la necesidad” es decir familias y personas necesitadas de vivienda . Aunque es difícil de cuantificar, no hay que olvidar el creciente peso de estas mafias que se encargan de ocupar viviendas o inmuebles enteros para luego re-alquilarlos . Son organizaciones que cobran entre 300 y 500 euros a familias muy necesitadas y sin techo, para entrar en un piso vacío y ocuparlo ilegalmente. Estas personas, obviamente, viven bajo la amenaza de la violencia.Nos consta  que se trata en la  mayoria de las  ocasiónes de personas o familias que caen vítimas de un  mercado ilegal del  Alquiler ,por  un precio  menor del  actual coste  de mercado les abren unha casa . Cuando nos referimos a Mafias estamos de un fenómeno difícil de cuantificar La mayoria de los casos se trata de simples grupos con diferentes grados de organización que se dedican a conseguir viviendas y facilitar la apertura de las mismas (ver nota )

La ocupacion es ante todo una necesidad y en no pocas ocasiones una forma de poner sobre el tapete la “urgencia habitacional ” y el incumplimiento de la función social de la viviendaEs el rostro de la precariedad, del empobrecimiento”(José María Manjavacas ) Son familias para las que es absolutamente inviable acceder a una vivienda en el mercado de venta o alquiler”, dice este autor ,para definir a estas personas que sufren “crisis habitacional severa” y que “han optado por una acción que puede ser tipificada como delito. Imagínense qué les ha empujado a hacerlo”, cuando ademas asistimos a un aumento de las denuncias por “delitos de usurpacion “ y a una campaña que basándose en ciertas actitudes deplorables pretenden condenar todo un movimiento que su origen está en la falta de alternativa habitacional
 
Máfias :Los. que se dedican a hacer e valerse de la desgracia agena y del cada vez mais numeroso grupo de gente necesitada de vivienda con urgencia .No todos estos grupos a los que nos referimos tienen un alto grado de organización como para denominarlos Mafia ,aunque que sús practicas y motivacións sexan deplorables ……………….
Mención aparte merece la OBRA SOCIAL PAHuna campaña que persigue la reapropiación ciudadana de aquellas viviendas vacías en manos de entidades financieras fruto de ejecuciones hipotecarias. Recuperar la función social de una vivienda vacía y para garantizar que la familia no quede en la calle.Como hemos visto la importancia de la Obra Social debe ser evaluada mas en terminos politicos que cuantitativos

Tras un desalojo una ocupacion”? Es una consigna mas o menos afortunada siempre y cuando se tenga en cuenta que el objetivo es conseguir el acceso a la vivienda de manera equitativa, esto es, que garantice la protección de los sectores vulnerables pero que, al mismo tiempo, eduque en los valores de igualdad, solidaridad y reciprocidad. Además quienes la corean o la promueven con demasiada ligereza, se olvidan a veces algo muy importante: las personas que se ven obligadas a ocupar una vivienda son las primeras perjudicadas, y que las situaciones de ocupación generan a menudo conflictos que afectan a otras personas y así mismas y se producen situaciones que como veremos ,hacen que la vivienda “ocupada-C” se aparte de lo que consideramos un hogar .
En algunos círculos de activistas hay visiones de la ocupación con C que tienden a idealizarla. Para nosotras la acción de Ocupar-C deberia ser, si es que hay condiciones para ella , en primer lugar fruto de una accion colectiva y con el horizonte de ser algo provisional con el objetivo de forzar la negociación con las entidades Bancarias o Grandes Propietarios para lograr el alquiler social y se deberia siempre que sea posible se cumplan las obligaciones con la comunidad. Ya que la ocupación-C influye en el entorno, y puede generar conflictos, como pone de manifiesto el Instituto Cerdá, en cuyo informe podemos leer que “en no pocas ocasiones los vecinos que residen legalmente tienen que hacer frente al pago de los gastos totales (incluidos los ocasionados por los enganches ilegales de los ocupantes” .sucede también que “La ocupación supone costes adicionales para las administraciones públicas”. Por tanto hay que avanzar en la educación por la igualdad y promoviendo los valores de la solidaridad y la cultura de la reciprocidad, para garantizar algún día, un acceso en igualdad a los mismos derechos.
Enumeremos algunos problemas
1/. Ocupar  que conlleva consecuencias legales.“Se enfrentan a procesos judiciales que pueden acabar con multas cuantiosas y antecedentes penales. Y, evidentemente, se enfrentan a un desahucio inminente y un futuro más que incierto ” En algun estudio reciente nos revela los siguientes datos : El 55% de estos casos tienen un proceso judicial abierto por la ocupación de la vivienda y 6,6% tiene incluso ya fecha de lanzamiento. Ademas es una vía inestable y precaria  
2/ La ocupación ilegal ha trascendido de las personas en riesgo de pobreza y exclusión social y proliferan otros colectivos .Es decir aunque son mayoria las personas que ocupan en precario hay tambien otros colectivos que tambien Ocupan . Encontrar una vivienda vacía antigua ,inacabada o abandona,o que sea una casa deteriorada e insalubre y hasta cierto punto peligrosa son estas circunstancias sin duda las que las hacen mas accesibles a ocupar

1E2C6DB3-0147-4DE9-B6D5-BA14279009C7

No todos los que ocupan son los mas necesitados, no lo es y los que luchamos por los valores de igualdad ,de la solidaridad y reprocidad debemos ser firmes en la defensa de estos valores
 3/ Entre un 10 y un 35% de las “Ocupaciones-C” pueden calificarse de conflictivas  segun varios estudios Es posible que este ambiente de campaña contra la Ocupacion estean sesgados En cualquier caso ,si sabemos por nuestra esperiencia que estas situaciones existen y no se deben obviar .

4/ Salud y Ocupacion :La mayoria de los que Ocupan-C son familias sin recursos con hijos menores Se olvida la dificultad y el strees que sufren estas familias :Problemas de acceso a servicios públicos. Incremento del riesgo de exclusión social y que se señale a las personas ocupantes como fuente de problemas cuando en la inmensa mayoría no lo son .Un numero importante de Ocupaciones- C presentan condiciones de insalubridad y de habitabilidad lo que es muy importante cuando hay menores o personas enfermas en las casas . Todos los problemas que se acumulan en la vivienda ocupada son fuente de situaciones de estrés y ansiedad

5/ Bajas condiciones de habitabilidad . Las viviendas suelen estar en un lamentable o bajo nivel de habitabilidad ,son frecuentes los desperfectos por largos periodos de abandono y deshuso . La manipulación de instalaciones de gas y electricidad y genera un riesgo tanto para los nuevos inquilinos como a veces para el conjunto de los vecinos.  Se estima que entre el 40 y 60% de viviendas ocupadas realizan conexiones “ilegales” .  La luz habitualmente se “accede” a ella mediante los enganches ,aunque en determinados casos, se puede solicitar un nuevo contrato a la empresa eléctrica, que puede conseguirse si la vivienda estaba al corriente del pago.

6/ Debe preocuparnos la situación de agravio comparativo para el resto de personas vulnerables. Hay unos que Ocupan y otros que no :O no tienen el valor ,ni las habilidades, ..o esperan turno para acceder a Vivienda Social y ademas deberíamos preguntarnos si son todos los que ocupan los mas vulnerables ,los mas necesitados .¿Existe en éstos los valores de la reciprocidad ?
 7/ Deterioro de la convivencia en las comunidades de vecinos , Segun el Instituto Cerdá 9 de cada 10 municipios entrevistados relacionan un incremento de la ocupación ilegal con la proliferación de mafias. No es bueno negar que la vivienda Ocupada es fuente de conflictos ,de eso no hay duda.

8 /La ocupación con C es en algunos casos, los menos, una acción colectiva; en otros tiene un carácter individual y en ningún caso está al alcance de cualquiera Ya lo digimos No todos poseen el valor ,los recursos ,ni en todos los territorios del Estado existe el mismo apoyo (abogados,instituciones tradición solidaria …etc ) . El proceso de negociación con la BANCA o Grandes Inmobiliarias no es fácil. De ahí que los acuerdos para alcanzar alquileres sociales se alcancen muy lentamente. En cualquier caso la Ocupacion en Precario (Ocupacion con C) es una via de lucha con el fin de negociar una salida colectiva ,al tiempo que se pone en evidencia que existe un inmenso parque de la vivienda vacía  ¿Un desalojo una ocupación”? Pues como hemos visto se trata de algo tomado muy a la ligera. Se debe socializar la medida de recuperar/ocupar, lo que supone a veces esperar a que se creen vías de acción y de socialización colectiva. Se trata de elegir muy bien los objetivos; lo mas fácil es entrar. Lo difícil es construir un hogar. Mientras legalmente se trate de un piso ocupado difícilmente será un hogar.
AdolfoTelmo P
Notas
1José María Manjavacas, Familias realojadas en inmuebles propiedad de entidades financieras, Estudio de casos en la
ciudad de Córdoba, Córdoba: Universidad de Córdoba, marzo de 201
2 Véase la PLATAFORMA DE AFECTADOS POR LA HIPOTECA (2014), Libro verde de la PAH. Disponible e df
3 No todos dan por buena la expresión ocupacion ilegal: En el Manual de Okupacion leemos lo siguiente: «No reconocemos el derecho, la ley jurídica, como forma válida de regulación de las relaciones sociales; la ley del Estado está hecha para defender el status quo, es decir, la sociedad y el poder tal cual está y perseguir todo aquello que vaya contra éste. Si queremos cambiar la realidad no podemos tomar, por tanto, este marco como válido ni aceptable. Lo legítimo (lo socialmente aceptable) no se corresponde con lo legal (lo que el Estado reconoce). Al okupar asumimos que estamos realizando un acto que no se corresponde con lo que las leyes protegen, pero que es legítimo. Negamos la propiedad y negamos la legalidad entendiendo que éstos son los elementos que perpetúan el sistema de opresión vigente».
4. Ver: https://stopdesahuciostbm.wordpress.com/2017/06/29/vivenda-social-se-guetos-non-a-cidade-dual/
1 Véanse los trabajos de
–FAMILIAS REALOJADAS EN INMUEBLES PROPIEDAD DE ENTIDADES FINANCIERAS : José María Manjavacas Ruiz. Trabajo de campo: Leonor Fernández Cañuelo.
Colaboración en trabajo de campo: Irene Blázquez Molero.
3-4 _Instituto CERDÀ –

RISGA ,VIVENDA ,XITANOS E DESAFIUZAMENTOS

2700 familias viven en chabolas

A situación de crise económica, social e financeira que vive o Estado español e as medidas que se tomaron nos últimos anos como reacción á mesma, están a ter un impacto directo entre a comunidade xitana, pasando moitos xitanos e xitanas a situacións de pobreza, privación e sobreendeudamiento. A perda de poder adquisitivo está a afectar á garantía dos dereitos máis fundamentais, como a vivenda, a saúde, a educación, etc. e ao acceso a produtos básicos de primeira necesidade (alimentos, roupa, calefacción, electricidade, transporte…).

O endebedamento provoca á súa vez situacións aínda máis difíciles como a imposición de multas ou os desafiuzamentos.

As axudas sociais como as rendas básicas convertéronse nalgunhas comunidades autónomas na única fonte de ingresos para un número moi alto de familias xitanas.

A venda ambulante baixou considerablemente d bido á redución do consumo que está a vivir o país. No caso da recollida de residuos sólidos, endurecéronse enormemente as condicións legais para as persoas que exercen esta actividade, tendo cada vez máis controis de tipo administrativo e por parte dos corpos e forzas de seguridade. Tamén hai unha nova competencia de persoas non xitanas que se empezan a dedicar a este tipo de actividade,

Atopámonos con situacións onde varias familias dependen economicamente dunha pensión mínima ou non contributiva, polo que as necesidades trasládanse a todos os que conviven no domicilio. Danse casos de fogares de ata 10 membros que están a vivir con ingresos por axudas que non superan os 300.

Moitas familias xitanas están a verse forzadas a decidir entre o pago de aluguer ou a hipoteca, o pago das subministracións da vivenda ou cubrir as necesidades básicas como alimentación e hixiene. Este feito resulta fonte de conflitos internos e relacionales. Os efectos da incerteza e a angustia nas persoas e as familias son evidentes e moi visibles ás veces no aspecto persoal: menor hixiene, desaliño, deixamento persoal… o que produce un efecto nocivo na autoestima, a motivación e o estado de ánimo.

Moitas familias están a facer uso mesmo de forma frecuente doutras redes de solidariedade, como os Bancos de Alimentos, as bolsas de préstamo de libros dos centros educativos e asociacións de pais e nais

As medidas de austeridade fan que moitas familias xitanas véxanse atrapadas nun círculo complexo de interaccións entre barreiras no acceso á saúde, emprego, educación e vivenda, que produce finalmente unha maior exclusión social, o que supón un retroceso social grave respecto da situación de hai uns anos desta comunidade.

Os DESAFIUZADOS

Nunha situacion habitual atopámonos que os desafiuzamentos se realizan de familia en familia ,coa poblacion Xitana ,simplemente arrasan co asentamento e teñen que marchar sen que as promesas de construcion de Vivendas de VPO ou non se fan ,que é o habitual ou eles simplemente quedan excluídos e trasládense a outro asentamentos o vense obrigados a ocupacion o caen vitimas de máfias e extorsión .

A falla de medidas efectivas contra os  desafiuzamentos afectaron a moitas familias xitanas, levándoas a situacións de hacinamiento e a recorrer á axuda da familia extensa

En España está a verse gravemente danado o sistema de Inclusión social e os valores do estado do Benestar , o cal supón un amplo retroceso social para os xitanos e xitanas; isto pode ter un impacto que se debe valorar con amplitude de miras, xa que devolver á exclusión social e a depender das axudas sociais a un sector da comunidade xitana ten un custo económico e social moito maior que o que se pode aforrar aprobando medidas urxentes de austeridade a curto prazo. Desmantelar un modelo social é fácil, pero reconstruílo de novo é moito máis difícil.

Medidas de protección social

En relación ás rendas básicas e prestacións sociais, é evidente a diminución orzamentaria xeral das axudas nos distintos municipios e comunidades autónomas.

A Xunta de Galicia impón agora para cobrar a Risga o residir nun piso ou unha casa coas condicións mínimas de habitabilidade

Algo inaudito e ruin , xamais preocupáronse de Velar pola transparencia do mercado inmobiliario para asegurar a protección dous usuarios e inquilinos

Non fixeron nada para :

Combater ou aluguer de infravivenda ou aluguer en condicións de insalubridade

• Perseguir a sobreocupación

É mais non tiveron a máis mínima intención de intervir no mercado inmobiliario :cada mais xente vese abocada en vivir en Infravivenda ou Vivendas inadecuadas ,con bicheira de todo tipo ,humidades etc

A demora na resolución das axudas sociais pode chegar mesmo aos 6 meses, e a media de demora no cobro da axuda concedida é de 3 meses.

1º Entendemos que a actual RISGA non é nin tan sequera un bo punto de partida Non se entende como un dereito para garantir senón algo que despues de sortear centos de papelorios quiza concédaseche e sempre de forma provisional e hipercodicionada

2º A cobertura dá RISGA é de 4,08 persoas por cada mil habitantes. en Euskadi chega a 34 de cada mil. Non é que alí haxa máis pobreza, senón que dáse cobertura a máis persoas que en Galicia, onde non se chega a todos ou que necesitan e ISO e un problema

3º O número de axudas que se poden percibir por fogar tamén se reduciu en moitas rexións, sobre todo se se comparten lazos familiares entre as persoas que residen nun mesmo fogar, quedándose reducida nunha axuda por fogar independentemente do número de persoas que habiten nel.

4º Nalgúns casos ademais as axudas sociais non están a actuar como incentivadoras do emprego, é dicir, existe un conflito entre ingresos. Penalízase que unha persoa que está a cobrar as rendas compatibilice leste cobro cos rendementos dun traballo aínda cando devanditos rendementos sexan insuficientes para o mantemento da familia: suspéndeselles a axuda ou se desconta o ingreso, o cal desincentiva o acceso ao emprego. Coñecemos casos de retirada da RISGA por unhas horas de traballo

5ª Se xa é penoso os terribles recortes nas axudas á dependencia e paralizáronse novas concesións ou se reduciu notablemente o número das que se conceden, cun gran endurecemento dos requisitos, e un notable recorte nas contías das axudas. Nas familias Xitanas debido a problemas de acceso ,culturais e compresión lectora , fai que moitas familias xitanas con persoas dependentes ao seu cargo, e as propias persoas maiores ou con discapacidades, estean en situacións de moita precariedade.

Hai contradicións nas condicións das a dás que fan que no canto de favorecerse a procura activa de emprego estéase desanimando ás persoas para buscar traballo (por medo a perder as axudas

VIVENDA

Como consecuencia dos desafiuzamentos ou abandonos das vivendas recórrese á solidariedade familiar, o que provoca graves situacións de hacinamiento

A isto engádese a enorme dificultade para atopar vivenda no mercado libre, dado o elevado prezo de aluguer, requisitos obrigatorios como os avais e factores como a discriminación contra os xitanos e xitanas, que tamén entran en xogo.

As familias Xitanas que acceden ás VPO en réxime de compra ou aluguer pero no momento de ocupar as vivendas non teñen recursos para pagar o aluguer, e por tanto teñen que renunciar á adxudicación ou recorren á Ocupacion

Ás veces son obxecto de Máfias ou extorsións

Non é infrecuente o ter que recorrer a enganches” co risco de seguridade que iso comporta e as elevadas multas que poden chegar ata os 3.500€.

Outras opcións son o traslado a outras vivendas máis precarias (infravivendas) e mesmo ao chabolismo, a ocupar vivenda abandonada ou baleira sen subministracións básicas ou con subministracións básicas conectadas de forma ilegal, ou a vivendas compartidas (vivendas dormitorio).

Menores

Nalgúns casos de especial gravidade, as familias con nenos que residen en infravivenda teñen medo de acudir aos servizos sociais polo risco perder a custodia dos fillos.

CONCLUSIÓNS

Deshaucios, fogares hacinados, a volta á infravivenda

Lei de Vivenda da PAH

5 propostas polo dereito á vivenda e contra os desafiuzamentos

Presentamos a nosa nova campaña: a Lei de Vivenda da PAH, 5 propostas polo dereito á vivenda e contra os desafiuzamentos, a todos os grupos parlamentarios do Congreso dos Deputados.

Estas cinco propostas son:

1) Dación en Pago Retroactiva, e eliminación e compensación por cláusulas abusivas.

2) Aluguer Alcanzable,para garantir estabilidade e prezos adecuados.

3) Stop Desafiuzamentos, para que non haxa nin un só desafiuzamento máis.

4) Vivenda Social, para reacoller familias en pisos baleiros en mans da banca.

5) Subministracións Básicas Garantidas, para que toda familia teña acceso a auga, luz e gas.

 Presentamos  a Lei de Vivenda da PAH a todos os grupos parlamentarios para que a estudaran.

Durante os últimos 8 anos denunciamos a vulneración sistemática do dereito á vivenda, actuamos de urxencia parando desafiuzamentos, recuperando vivenda baleira en mans de entidades financeiras ou facendo accións de presión e denuncia á banca e administración. Fixemos posible o que nos dicían era imposible. E desde o primeiro día propuxemos cambios lexislativos realistas para garantir dereitos. Así o fixemos en 2013 coa ILP hipotecaria, unha proposta de lei que a pesar de ter un apoio social esmagador, a maioría absoluta do PP bloqueouna. Entón, empezamos con mocións municipais e con Iniciativas Lexislativas Populares nos Parlamentos autonómicos.

img_1848

Voltamos ao Congreso coa Lei de Vivenda da PAH, 5 propostas polo dereito á vivenda e contra os desafiuzamentos. A nosa proposta de lei pretende superar os parches do PP: o Código de Boas Prácticas que deu solución ao 0,5%, a Moratoria de desafiuzamentos que só paralizou un 4,6% ou o Fondo Social de Vivendas que non deu resposta máis que ao 1%. Unha proposta, a nosa, que confronta propostas como as do PDECat de criminalización da pobreza e o desafiuzamento exprés sen buscar a solución: garantir o dereito á vivenda.

A lei de Vivenda da PAH propón solucións estruturais para garantir o dereito á vivenda e poñer fin aos 166 desafiuzamentos ao día, para poñer fin aos cortes de auga luz e gas, así como garantir o fin das débedas para sempre e dar ferramentas para ampliar o parque público de vivendas en aluguer social, pasando do 1% ao 15%, mobilizando a vivenda baleira. Unha proposta que non esquece que máis da metade dos desafiuzamentos que se producen son de aluguer, e por iso propoñemos reformas que fagan do aluguer unha opción estable, segura e alcanzable.

Coa Lei de Vivenda da PAH, imos interpelar a todos os grupos do Congreso, a todos.  Tamén interpelaremos ao PP, que lexislou e actuou para manter os privilexios da banca en detrimento de os dereitos de todas, porque os nosos dereitos están por encima dos beneficios da banca.

Na PAH levamos oito anos demostrando que parar desafiuzamentos era máis que posible. Non só paralizamos miles de desaloxos. Tamén conseguimos reacoller a 3.500 persoas, en vivendas baleiras que estaban en mans da banca a través da campaña Obra Social a PAH. Non nos rendemos, e por moitos paus nas rodas que nos queiran poñer. Porque lexislar leis a favor das familias é só #cuestión de vontade política

. O reto do noso texto de lei é moito máis que un tema de vivenda, pois implica directamente ao modelo de Cámara Lexislativa que teremos durante os próximos anos. Ou ben un modelo falso onde se lexisle a favor de intereses privados ou unha Cámara Lexislativa que sirva para protexer os dereitos de toda a cidadanía. Non esquezamos que todos os desafiuzamentos ocorridos desde o inicio da estafa, mal chamada crise, asentáronse na existencia de leis inxustas. Leis declaradas ilegais polo propio Tribunal de Xustiza da Unión Europea. Lonxe de liquidar a situación das familias, o Congreso foi utilizado para sacar adiante medidas para protexer á banca e as eléctricas, vulnerando o Dereito á Vivenda recollido no artigo 47 da Constitución Española. É a hora de que por fin, as demandas da cidadanía entren ao Congreso, e sexan aprobadas para que nunca máis ningunha familia quede na rúa.

Chegou a hora de demostrar se temos un congreso a favor da cidadanía ou de bancos e subministradoras. Non queremos palabras, queremos aprobar a Lei de Vivenda da PAH

Si Se Pode!

IMG_1133

As STOP/PAHS Galegas no Parlamento de Galicia 

AS MULLERES SEN FOGAR

O sinhogarismo estudouse, explicado, comprendido e intervido desde unha visión androcéntrica, que invisibiliza a especificidade das estratexias de vivenda das mulleres e, por tanto, as súas experiencias subxectivas. Por iso, é fundamental analizar a exclusión social tendo en conta a perspectiva de xénero.

Se lle preguntase a alguén que fixese un retrato robot dunha persoa sen fogar seguramente a describiría da seguinte maneira: é un home, de entre 45 e 60 anos, dorme nun caixeiro ou nunha beirarrúa, non ten familia, consome alcol e esmoleira

O concepto de “sen fogar” asóciase a estar á rúa ou a durmir en albergues, espazos dos que se adoitan sacar as estatísticas e nos que as mulleres son unha minoría xa que se atopan noutras manifestacións do sinhogarismo máis difíciles de detectar e de cuantificar: vivir nunha vivenda sen título legal, baixo ameaza de violencia machista, vivir nunha chabola, nunha vivenda insegura, por exemplo. Por ese motivo fálase de que o sinhogarismo encuberto é a situación de aloxamento máis frecuente entre as mulleres sen fogar.

Diciamos desde estas consentes paginas que o concepto de sen teito ,ao contrario do que se adoita manexar é mais amplo e é algo mais que vivir na rúa

As mulleres, simplemente polo feito de ser mulleres, tentan sortear de calquera xeito o ter que durmir na rúa: “Non es unha persoa na rúa, es unha muller na rúa”. En xeral as mulleres optan por outras alternativas: dormen en casas de familiares ou amizades, manteñen mesmo relacións de parella insatisfactorias, intercambian compañía ou coidado a cambio de aloxamento (traballadoras domésticas que traballan internas).

Se cuantificamos o número de mulleres que viven nunha vivenda insegura (baixo ameaza de desafiuzamento, en réxime de tenencia inseguro –acollida por familiares/amizades, subarrendamiento, ocupación ilegal-) ou baixo ameaza de violencia machista por parte da súa parella ou familia, é moito maior que o dos homes.

Un recente estudo do Instituto da Muller vasco vén corroborar isto .    No País Vasco ao redor de 500 mulleres estanse sen teito ou sen vivenda (en recursos específicos para persoas sen fogar) pero algo máis de 120.000 mulleres atópanse sen fogar (vivenda insegura ou inadecuada).

As mulleres tentan sortear  de calquera xeito o ter que durmir na rúa ou en albergues porque son espazos moi violentos nos que se multiplica o risco de sufrir algún tipo de agresión sexual ou de violencia machista en xeral. Antes de chegar a esta situación as mulleres optan por outras alternativas: dormen en casas de familiares ou amizades, manteñen mesmo relacións de parella insatisfactorias, intercambian compañía ou coidado a cambio de aloxamento (traballadoras domésticas que traballan internas), etc.

* Hai máis mulleres en situación de exclusión residencial pero son menos visibles que os homes polo seu menor presencia na rúa

* Fronte á opción da rúa ou o albergue, as mulleres optan por estratexias como durmir en casa de familiares ou intercambiar coidado por aloxamento

Una das conclusións do estudo, por tanto, é a invisibilidade das mulleres sen fogar, que optan na súa maioría por alternativas á rúa ou o albergue como poden ser durmir en casa de familiares ou amizades, manter relacións de parella insatisfactorias, ou intercambiar compañía ou coidado por aloxamento

FACTORES E EXCLUSION , FACTOR DE XENERO

A menor presenza das mulleres nas situacións máis graves de exclusión social débese a diferentes factores de contención moi relacionados coas atribucións de xénero:

  • Adaptación  á precariedade laboral: As mulleres souberon adaptarse ás peores condicións que lles ofreceu o mercado laboral
  • Prestacións, protección social, coidado: Benefícianse en maior medida de determinadas prestacións e teñen menos reparos á hora de solicitar axuda institucional. As mulleres teñen maior tendencia ao coidado e a solicitar axuda
  • Maior apoio familiar e social, pero con límites: As mulleres reciben máis axuda das súas redes familiares e sociais pero habitualmente con contrapartidas que poden coartar a súa autonomía.
  • A maternidade como capital social e económico: Existen recursos específicos para as nais en situación de exclusión social.

Medo á victimización: Case una de cada tres mulleres que dormen ou durmiron na rúa foron vítimas de agresións físicas e máis dunha de cada catro foron obxecto de agresións sexuais, unhas porcentaxes moito máis altas que no caso dos homes.

O estigma asociado ás mulleres sen teito é moito maior que o que sofren os homes. Vivimos nun sistema dominado polo patriarcado e o sinhogarismo, a pobreza e a exclusión social non ían ser alleos a iso. O sinhogarismo habitualmente estudouse, explicado, comprendido e intervido desde unha visión androcéntrica, que invisibiliza a especificidade das estratexias de vivenda das mulleres.

A.T

ASI SON ELES

Decir que la legislación española es estupenda cuando hay personas que se están quitando la vida por una ley injusta es absolutamente criminal.””Les aseguro que no le he tirado un zapato porque quería explicar mi punto de vista. Es un criminal y deberían tratarle así, no es un experto”.”Los representantes de los bancos han causado el problema”.”Hay muchas formas de violencia y de desprecio, y a la gente con la que yo estoy cada día nos ha ofendido profundamente” ADA COLAU

O número de persoas sen fogar en España achégase a 23.000, segundo o INE O 45% foi por mor da perda de emprego e o 12% por desafiuzamento En España por cada 100.000 habitantes hai 71,3 persoas sen fogar En el Estado español, sólo el 1% de la vivienda pertenece al sector público, mientras que en Europa la media es del 24%.Asi son , asi é a cara dun desafiuzamento

LaPAH conseguiu unha lexitimidade sen parangón. Existen máis de 200 nodos distribuídos ao ancho do territorio As demandas da PAH calaron no imaxinario colectivo dunha gran parte da cidadanía O PP e C´ s quedáronse sós pero non débiles e con todo, as nosas propostas, Materializámolas en varias propostas de Lei Despois da ILP Madrid que conseguiu un amplo apoio pero non pasou as pesadas portas da Asemblea Madrileña Agora necesitamos que a a # LeyViviendaPAH consiga un respaldo social e un coñecemento mediático que lembre á nosa primeira ILP

A ninguén se lle escapa que estamos nun ciclo de protesta social moi baixa Necesitamos de Todas , busquemos ás que faltan ninguén sobra

Empuxemos todas

EN VIGO :NINGUEN SEN TEITO

O acceso a unha vivenda adecuada é un factor crave para a inclusió n social, a emancipació n e o exercicio da ciudadanía, xa que ao ter unha natureza multidimensional, un aloxamento digno e adecuado non garante, por sé só, a inclusió n, pero sé é unha condició n indispensable. Por iso, é importante que a exclusió n residencial sexa unha cuestió n de polí tica de vivenda e urbanismo, non sóo de polí ticas sociais. Hai que ter en conta que a vulneració n deste dereito carrexa consecuencias noutros dereitos, que comprenden desde nosa dimensió n má s í ntima á dimensió n social.

A Sareb, má s coñecido como “banco malo” é unha entidade privada de fronté c- ter nanciero creada por requirimento da Comisió n Europea en 2012, para a reestructuració n e saneamento do sistema bancario españ ol, cuxa prin- cipal funció n é a venda dos activos tó xicos procedentes das entidades nancieras. O seu creació n foi unha oportunidade perdida para a creació n dun verdadeiro parque de vivenda social e pú blico: un 45% do capital da Sareb é pú blico

Hoxe a SAREB converteuse na maior Inmobiliaria do pais O estalido da burbulla inmobiliaria e a crise financeira provocou unha espantada dos bancos do sector promotor, coa entrega de miles de activos á Sociedade de Xestión de Activos procedentes da Reestruturación Bancaria ( Sareb ou banco malo) ou a firmas especializadas na compra de activos problemáticos (con enormes descontos). En Galicia os “Fondos VOITRE” xa xestionan máis inmobles que a Sareb ou os bancos, concentrados en só dous actores: Blackstone e Cerberus. Ata tal punto que os Os fondos voitre son xa os maiores donos do ladrillo á venda en Galicia . Cerberus paga 4.000 millóns pola carteira inmobiliaria de BBVA, con 550 propiedades na comunidade ,a firma suma xunto a Blackstone máis activos que o ‘banco malo’

Isto lévanos a un panorama caraterizado por :

  • -Aumento do Prezo do Aluguer .O Aluguer Alcanzable afástase para un numeroso sector social
  • -O Mercado do Aluguer abusa dunha posición ventaxista e esixe condicións de Aluguer abusivas
  • -Os Desafiuzamentos de Aluguer aumentan a luz disto
  • -As Administracións e o Goberno do PP reformou a LAU á medida das Inmobiliarias e non do Inquilinos
  • -Aumento do sinhogarismo por falta de pagamentos, pérdida de vivenda e desemprego
  • -Aumento das persoas sen -fogar e aumento do numero de accidentes e mortes .

Outra cara da exclusió n residencial son as condicións dos fogares, algo estreitamente relacionado coa pobreza energé tica. Segú n un estudo da Asociació n de Ciencias Ambientais34, en 2014:

• 5,1 millóns de persoas, o 11% dos fogares españ oles declarábase incapaz de manter a súa vivenda a unha temperatura adecuada nos me- ses frívos.

• 6,2 millóns de persoas, o 15% dos fogares españ oles, destinaban má s do 10% dos seus ingresos anuais á compra de energía para a vivenda.

O xoves, 18 de xaneiro de 2018, ás 11:30 da mañá ante a “maternidade vexetal” da dinoseta da Porta do Sol, espazo cidadán usualmente frívolo que nós desexamos subverter e converter nun lugar combativo polos dereitos sociais, dámonos cita os colectivos, Rede de Solidariedade Popular de Vigo, Os Ninguéns,PAH Vigo-Tui Baixomiño e todas as persoas ou organizacións que queirades acompañarnos.

CAMBIEMOS O MURO ,CAMBIA O MUNDO # EstaEsMiLey

Os Movementos Sociais son, somos, esa pedra no zapato do sistema. Ou máis ben habería que dicir arenilla, dada a cantidade deles que somos.

Xurdimos pola inquietude de persoas que observan as inxustizas e a falta de atención das Administracións cara aos cidadáns, ou polos abusos dos grandes poderes económicos e financeiros, que acrecentan a desigualdade e a pobreza.

En España, un país moi solidario cando fas un programa para recadar fondos, ou nun peditorio popular, pero menos cando se trata de auxilio directo ou loita activa polos dereitos.

Xuntos podemos conseguir moitas cousas que non se conseguen por separado.De non ser así a crise material e social seguirá facéndose cada vez máis profunda e o efecto rebote da ilusión frustrada pode ter consecuencias perigosas e acrecentar as dinámicas patriarcais e o racismo. Non estamos a falar de política-ficción. Xa o temos diante.

A PAH conseguiu grandes cousas grazas á unión de xentes dispares, que se revelan cada día contra os usos e abusos que se converteron en costumes . !E o que queda por facer!

Este vídeo é unha homenaxe a todos os que se unen, co afán de cambiar aquilo que lles vén imposto e, á vez, un empujoncito a que entredes a formar parte dos distintos Movementos Sociais.

Voces unidas, Voces Valentes dan o seu apoio e fan súa a Lei dicindo # EstaEsMiLey.

É a hora de implicarnos e ser parte deste incrible paso na historia da loita social polos dereitos humanos, pois hai vidas en xogo.

Gravade o voso apoio, compartide os vídeos nas vosas redes sociais, coa etiqueta # EstaEsMiLey e unirvos á Lei de Vivenda Unha Lei de todas!

2009 Nace unha esperanza a PAH

Esperanza.

Esa foi a sensación que experimentei ao colgar o teléfono despois dunha longa conversación que iniciei con angustia; xerábaa a impotencia de albiscar un desafiuzamento tan de preto. Facía tempo que nas redes víanse imaxes duras, líanse noticias de desaloxos forzados coa policía polo medio, familias na rúa en pleno inverno, precariamente arroupadas por grupos cidadáns ou asociacións veciñais. Pero esta vez víao en vivo e en directo: un amigo noso, traballador golpeado pola crise, inmigrante e sen familia nin recursos no país, unha notificacion xudicial, a incerteza de que ía pasar, o sentimento de incapacidade ao non ter a ninguén a quen preguntar #lle como se ían a desenvolver os acontecementos… Desesperado e avergoñado, como último recurso, dinos que non puido seguir pagando a hipoteca desde que foi despedido do seu traballo, e que o xulgado lle manda unha carta ininteligible onde explican algo sobre ‘o procedemento de execución hipotecaria’.

Oiramos falar dunha iniciativa cidadá nas grandes urbes, as chamadas ‘plataformas de afectados pola hipoteca’. Internet fixo o resto, facilitoume un número de teléfono grazas ao que vimos unha luz. A PAH de Tui era un grupo pequeno pero eficaz que xa conseguira solucionar casos na zona intermediando cos bancos. Despois dunha hora de conversación, á parte de conectar plenamente coa súa visión acerca da situación de negación de dereitos humanos fundamentais, sentín que non estabamos sós nisto, senón que unindo as nosas forzas podíase polo menos facer fronte á apisoadora bancaria que, auspiciada pola lei coa conivencia do estado, expulsaba ás persoas das súas casas deixándolles paradoxalmente débedas astronómicas que as condenaban á escravitude e á clandestinidade literalmente.

Esperanza é o que miles de familias durante todos estes anos sentiron ao acompañar e unirse ás plataformas de todo o estado, vendo os logros conseguidos grazas á loita conxunta. Sentimos vertixe ao ver aos bancos, non dobregarse, pero si verse en apertos á hora de querer aplicar o seu rodete. Tiveron que “modificar a súa axenda” debido para o efecto a PAH, tivéronse que sentar a negociar coas persoas, víronse obrigados a asinar miles de daciones en pago, condonacións de débeda e alugueres sociais, a chamar ao xulgado para solicitar a paralización de desaloxos. E máis aínda: a PAH conseguiu atraer a atención de instancias supragubernamentales como o Tribunal de Xustiza Europeo que chegou a ditaminar en varias ocasións que a lei hipotecaria española incumpre a legalidade comunitaria. Miles de desafiuzamentos paralizados pola PAH, miles de daciones en pago con cancelación de débeda, miles de alugueres sociais logrados de mala gana de bancos e institucións oficales, miles de familias que conseguiron levantar cabeza tras o revés de perder o pan e o teito pero nunca a dignidade.

O noso amigo foi o primeiro “executado” de Vigo ao que lle concederon a dación en pago na cidade. Pero para entón el xa estaba sentenciado á marxinalidade, despois de formar parte desta sociedade como uno máis achegando os seus impostos mentres puido, así que acabou retornando ao seu país de orixe, co fracaso escrito na pel.

Viñeron moitos outros casos, familias ou persoas soas, novas ou maiores, paradas ou con traballo, autónomas ou asalariadas, españolas ou non españolas, con ganas de loitar ou sen elas… A PAH creceu tanto que houbo que organizarse mellor, facíanse asembleas para repartir o traballo, os teléfonos non paraban, acumulábanse os expedientes, se solapaban as accións, traballábase ata altas horas da noite. Formamos un grupo compacto, con espírito de loita e moral de vitoria. Démonos conta de que os bancos se poñían nerviosos coa nosa presenza, a nosa visibilidade nos medios de comunicación, as nosas accións. Sentimos como verdadeiro o lema de que “o pobo unido xamais será vencido”.

Loitamos, compartimos, choramos e rimos, sentimos a solidariedade a flor de pel… emocionámonos con cada logro e enfadámonos con cada decepción. Uns marcháronse, outros quedaron, outros se foron e volveron e moitos nunca estiveron pero a PAH conseguiu algo que ningún político fixo nunca en España: unir e crear conciencia social.

Por iso a súa cor é o verde, a cor da ESPERANZA.

AnaPAH

#adnPAH PARA LOGRAR UNA LEGISLACIÓN JUSTA EN MATERIA DE VIVIENDA

Publicado en http://las5delapah.com

Recordáis por qué y cuando surge la PAH?

Era la época del llamado milagro económico español. Poseer una casa era símbolo de estabilidad. El sueño de una vida sin riesgos. En una especie de locura, millones de españoles se lo creyeron.

A finales de los 90, principios del 2000, en España reinaba un mantra: “¡Hipotécate! ¿Para qué vas a pagar un alquiler cuando por el mismo precio pagas una hipoteca?”.

Un largo camino

Han pasado casi 9 años que se han traducido en miles de desahucios parados y ejecuciones hipotecarias solucionadas con la dación en pago, con quitas, con alquileres sociales, con realojos, con eliminación de cláusulas abusivas, como el IRPH o la cláusula suelo, recuperación de pisos en manos de los bancos rescatados con dinero público para que las familias sigan peleando por esa regularización que la administración les negó… Un sinfín de #LogrosPAH que se van sucediendo día tras dias, gracias a la denuncia, la protesta pacífica y la presión ciudadana.

En este tiempo, hemos aprendido que para luchar por el derecho a la vivienda es importante no estar solas. Cuando estamos juntas reducimos el miedo a migajas, compartiendo soluciones y experiencias logramos descifrar las trampas del lenguaje hipotecario. Entre todas hemos sacado fuerzas e inventado soluciones para superar cada escollo:

Cuando nos bloquearon una ILP en el Congreso de los Diputados para responder a la estafa hipotecaria, decidimos montar ILPs autonómicas. Y ganamos en Catalunya, Murcia, Valencia.

Ante la suspensión de las leyes autonómicas o bloqueo de nuevas iniciativas como la #ILPViviendaMadrid, hemos decidido insistir y elaborado una propuesta de ley que está a punto de registrarse en el Congreso.

Porque en estos momentos, la situación de la vivienda sigue siendo alarmante y son necesarias medidas que giren la situación.

  • • Medidas que evitan que cada día, se produzaca un desahucio cada 8.
  • • Medidas que eviten la burbuja inmobiliaria que se está produciendo con los alquileres.
  • • Medidas que paren la invasión de los fondos buitre que nos están echando,de nuestras casas y de nuestros barrios, para convertirlas en pisos turísticos de alto standing.
  • • Medidas para ampliar el parque público de vivenda social.
  • • Medidas que se produzcan cortes de suministros y garanticen su acceso.

Nos sobran los motivos, la urgencia aprieta, y nosotras seguimos poniendo el cuerpo, el alma y todos nuestros esfuerzos para garantizar la vivienda digna para todas con la aplicación de políticas valientes y efectiva.

La Ley de vivienda de la PAH

¿Somos conscientes de la situación que vivimos? Tenemos un partido gobernando en minoría, pero que sigue bloqueado y suspendiendo toda iniciativa que huela a bienestar social.

Aún así, la PAH ni se detiene ni retrocede y llevamos nuestras demandas al Congreso. Unas demandas recogidas en un texto legal, la Ley vivienda PAH, fruto de tres de trabajo, movilizaciones, escraches y de apoyo tanto social como institucional.

Una Ley, creada tanto para acabar con la problemática actual, como para evitar futuras.

Una Ley pensada para garantizar un futuro digno a nuestr@s hij@s y niet@s.

Una ley que protege a todo el mundo, tanto a las personas que diariamente sufren la angustia de no poder pagar bajo riesgo de perder su hogar, como protege a quien tiene que hacer malabares para poder llegar a fin de mes cubriendo necesidades básicas.

Quizás estás leyendo esto y piensas: “esto no va conmigo” pero ¿estás segur@ de esa afirmación?

• ¿No te gustaría dejar de compartir piso y permitirte un proyecto de vida personal?

• ¿No te gustaría poder reducir notablemente tu letra mensual de la hipoteca? ¿O poder acceder a un hogar digno en función de tus ingresos?

• ¿No te gustaría vivir sin ese miedo cada vez que abres el buzón lleno de facturas por los suministros que no sabes si podrás pagar.

Sabemos que no hay que conformarse con un “las cosas son así”, podemos cambiar las cosas, como ya hemos demostrado, con la fuerza social y colectiva. Solo así lograremos que todas podamos disfrutar de ese descanso real ya que nos permita acceder o mantener un hogar, soltando la soga que nos ahoga.

Estamos en un contexto histórico y queremos compartirlo contigo