Categoría: Persoas afectadas

Vivenda Publica Vivenda Baleira

 Millóns de persoas residen en barrios marxinais e vivendas inadecuadas, unha cifra que aumenta pola crecente urbanización, o incremento demográfico e polos movementos migratorios Con frecuencia carecen de servizos básicos como os de abastecemento de auga, saneamento, subministración de electricidade e iluminación público. A miúdo, a delincuencia é endémica, e as mulleres e as nenas son as máis expostas a ese risco. O desemprego, o subempleo e o custo do transporte a lugares distantes de traballo agravan as dificultades

As desigualdades no espazo urbano 

Dise que “se hai algun elemento ou factor de entre todos os que compoñen a Situacion Social do Benestar que sintetice e de modo claro indi­que (sirva de indicador socioloxico) sobre cual é o nivel de Bens­tar Social ou de Malestar dunha familia, ese é, sen dúbida, o da vi­venda que habita, ou o das súas condicións de aloxamento”.

A infravivenda ,o chabolismo son os casos mais extremos dun Urbanismo insolidario . Pero que este tambien reflíctese que gran parte das “chamadas casas baratas “sitúanse nos barrios marxinais ou periféricos das cidades con equipamentos basicos peores

A politica de vivenda debería ser un potente instrumento reductor de desigualdades.» Lamentablemente, da politica de vivendas na España actual non se pode dicir tal cousa. Nin PP nin PSOE tiveron o suficente coraxe nin valentía na construcion de VPO, non se combateu o chamado “efecto ghetto” .  A residencia nestes barrios, é estigmatizante. Vivir nestas zonas asóciase a escaseza de ingresos, a desviación moral, e iso ten connotacións en todos os ámbitos da existencia e na vida das persoas .

“Recibes peor atencion da Admistracion e eres mal visto” .Infravivenda, precariedade, delincuencia, economía informal-ilegal, confinamento, estigmatización, desorganización, violencia. Todos estes termos remiten á sensación de degradación .A pesar de todo o devandito, a cidade segue sendo o espazo para as oportunidades e a liberdade da cidadanía  e as súas ideas e potencialidades . É posible facer outra cidade é necesário unhas novas leis da Vivenda. Unha leyPAH onde se impulse o potencial emancipador que a cidade ten .O acceso á cultura ,á mestizaxe,ás novas creacións .Todo é posible con unha optica que poña a vivenda e a cidade ao servizo da persoas

Sobre dereito á vivenda e dereito á cidade

España está á cola de construción e tenencia de VPO e moi pouca en réxime de Aluguer

.Hoxe tralo levantamiento do Veto aos Alugueres e a Liberación do Chan se inició un proceso de especulación xeneralizada e coa aparición da Crise Económica, noso pais sufriu un dos espisodios mais crueis e tráxicos en forma de Desafiuzamentos .Mais de 600 mil desahucios foron practicados implicando a case 4 persoas por unidade familiar o que nos dá unha cifra impresionante de persoas afectadas

Con todo, a medio e longo prazo tivo consecuencias nefastas tanto para o tecido residencial como para a cidade: de feito, nos efectos provocados pola conxelación dos alugueres podemos descubrir a orixe de moitas das dinámicas negativas que padeceron os cascos históricos urbanos. A conxelación desanimó aos propietarios a investir na conservación dun parque cada vez máis antigo e que xa non xeraba beneficios económicos. As vivendas foron deteriorándose ata converterse nun stock de moi baixa calidade, obsoleto e repleto de carencias (1)

A planificación urbana e a tensión especulativa sobre o chan e a vivenda puxeron fin á mestura social no mesmo tecido urbano, fomentando a creación de zonas socialmente homoxeneas, ou o que é o mesmo, ordenaron aos seus cidadáns en función do seu nivel de renda e clase social.

Han segregado á Poboación

A cidade e os barrios deixaron de ser “mestizos” no social. Pasouse a un modelo de segregacion da ubicación en funcion do poder adquisitivo Asestouse un golpe mortal definitivo ao concepto tradicional de cidade: as zoas máis habituais de relación, zonas verdes e espazos deportivos, quedaron recluídas no interior das mazás, dentro do espazo privado. As zonas comerciais concentramse en grandes edificios que trataban de imi- tar, dentro dos seus muros, a diversidad da rúa comercial. O espazo público quedou así mudo, sen uso social, desposuído das virtualidades da interacción ou directamente con- vertido nun escenario de relacións mercantiles, mentras a vida urbana trasladábase a lugares privatizados e controlados, lonxe dos conflitos e «perigos» da cidade diversa (1)

VIVENDA BALEIRA

En canto a que vía escóllese para garantir o “dereito á vivenda”, os grandes tenedores de patrimonio inmobiliario “banca, promotores, inversores” insisten en que non debe ser a imposición de obrigacións, senón a construción de máis vivenda. É unha máxima cuestionable porque durante o boom España batía récords de nova vivenda, sen chegar a crear un equilibrio entre dereito a teito e a explotación da propiedade, como desvelou o estallido da burbulla e a oleada de desahucios. Non accedías a VIVENDA accedías O CRÉDITO Bancario

O INE publicou en 2016 que había en España 3,4 millóns de vivendas baleiras, segundo datos do censo de 2011. E agora continuouse cunha nova politica de construcion con dous elementos craves : A Xentrificacion ,é dicir o desprazamento de antigos veciños do barrio e a presenza grandes fondos especulativos como Blackstone. Aínda que comparte co boom que terminou en 2007 a característica da acumulación de capital en torno ao ladrillo, o actual ciclo especulativo é distinto, polo seu complexidade e porque novos operadores substituíron ás inmobiliarias, promotoras e constructoras afundidas.

O que sobrevive é o fenómeno da vivenda baleira, contra o que non se activaron políticas específicas Hai que gravar con dureza as casas inxustificadamente deshabitadas. Antes de construír nova vivenda hai que saber canta vivenda Baleira é recuperable e iso pasa por un censo da Vivenda Baleira

En Vigo a PAH ,e outros MMSS hanlle traslado a Abel Caballero unha serie de medidas para paliar este drama (ler en leste mesmo Blogue ) Resposta ,silencio ….

  • Por unha LeiGalegaDaVivenda Unha Lei PAH
  • Reforma da LAU :Aluguer estable e alcanzable 
  • Dereito a arraigamento 
  • Plan contra a Vivenda Baleira : Censo ,facilidades fiscales para que coopere y Gravar a quem sendo Gran tenedor de vivenda mantenga Vivenda Baleira

#HaiLeiPAHvivienda.

Pd: Vecinificar. É un concepto que empregamos para referirnos a gañar espazos públicos para os veciños para o seu uso en clave de proximidade onde os veciños poidan realizar actividades cotiás para unha boa calidade de vida. Sería, pois, o oposto á xentrificación. Unha reconquista Niso deberiamos estar xuntos ,unidos e sen fisuras .

(1 )De la especulación al derecho a la vivienda    ed AKAl

A.T.

Anuncios

Proteger la vivienda.

La nueva burbuja amenaza con llevarse por delante no solo a los más empobrecidos, sino a barrios enteros (Aticulo do PAÍS ) Jaime Palomera

Jaime Palomera 12 AGO 2018

Protejer la Ciudad ,los Barrios

Hace dos años, un grupo de organizaciones y movimientos de Barcelona empezamos a trabajar con un objetivo: conseguir que las empresas que extraen rentas inmobiliarias de la ciudad pongan un 30% de la vivienda que construyen o rehabilitan a precio asequible. Esto ya se hace en muchas ciudades, como París, Londres o Nueva York. Pero no hay lugar donde sea más urgente que aquí: mientras la industria inmobiliaria se embarca en una nueva orgía especulativa, los alquileres ya se comen más sueldo que en ningún otro país. La nueva burbuja amenaza con llevarse por delante no solo a los más empobrecidos sino a barrios enteros.

A pesar de la confusión generada por aquellos que preferirían que nada cambie, la medida del 30% que hemos impulsado y que los partidos del ayuntamiento deben ratificar en septiembre es perfectamente viable. Desde el punto de vista jurídico, se trata de aplicar lo que dice la Ley del Derecho a la Vivienda, vigente desde 2007 (en consonancia con la Ley del Suelo estatal y la Ley de Urbanismo autonómico). Lean el artículo 17.3: el planeamiento urbanístico permite establecer que la edificación de uso residencial se destine total o parcialmente a vivienda protegida, tanto en el caso de nuevas construcciones como en el de gran rehabilitación de edificios existentes. Si las administraciones se hubieran esmerado en implementar la norma desde hace una década, solo en Barcelona ya contaríamos con 5.000 viviendas protegidas más (y el cálculo no incluye el resto de Cataluña, donde también se puede aplicar). Ninguna novedad: los aspectos de las leyes que benefician a la mayoría se quedan en papel mojado si no hay presión y movilización para hacerlos efectivos. Ya sucedió con las multas a los bancos, que emanan de la misma ley.

Desde la perspectiva económica, la medida tiene también una solidez incuestionable. Cierto: algunas voces se han dedicado a pregonar que la obligación de destinar un 30% a vivienda asequible supondrá pérdidas para promotores e inmobiliarias. Y que, para compensarlo, las empresas aumentarán el precio del 70% restante, hinchando aún más la burbuja. Sin embargo, solo quien desconozca cómo se forman los precios en el mercado inmobiliario puede hacer semejante afirmación: cuando disminuye el precio de venta final de una obra, promotores e inmobiliarias pagan menos por los solares y edificios donde pretenden realizarla. Así, la medida repercutirá básicamente en los beneficios de los propietarios del suelo, rentistas que se benefician de este tipo de operaciones sin mover un dedo.

De hecho, la Ley considera económicamente viable cualquier operación cuyo beneficio sea igual o mayor a la inversión inicial. Teniendo en cuenta que el precio del suelo barcelonés ha aumentado un 60% en los últimos 4 años, resulta casi ridículo sospechar de la viabilidad de cualquier inversión. El menor beneficio procedente de la parte destinada a vivienda asequible se verá más que compensado por el aumento del valor del suelo entre el año de la compra y el momento de la entrada en vigor de la norma.

Barcelona y su área metropolitana se hallan a las puertas de un giro histórico. ¿Con qué argumentos podría cualquier partido municipal justificar el retraso de una norma que extenderá el derecho a la ciudad y evitará miles de expulsiones? No va a solucionar la crisis de la vivienda, pero se trata de una transformación tan urgente y necesaria como estructural, orientada a cambiar las reglas del juego del mercado inmobiliario. Casi 400 pisos regulados cada año, a los que podrá optar el 75% de la ciudadanía, y producidos por empresas privadas. Es lo mínimo que se puede exigir a quien se lucra con un bien fundamental.

No podemos esperar: está en juego el futuro de los barrios y de las generaciones venideras. Queremos el 30%.

Jaime Palomera es miembro del Grupo Promotor de la moción municipal.

Notas

A crise inmobiliaria deixou, case unha década despois, 340.000 casas de obra nova sen vender

É o legado dos tempos de efervescencia no sector inmobiliario: as miles de promociones en toda España que permanecen abandonadas, moitas veces arrinconadas pola maleza, en segunda ou terceira liña de praia ou en urbanizacións afastadas dos principais centros urbanos. Proxectos que, polo seu ubicación ou calidade deficiente, non atopan comprador nun sector que avanza a velocidade dispar, dependendo do lugar onde se achen os edificios.

A infravivenda ,o chabolismo son os casos mais extremos dun Urbanismo insolidario . “sitúanse nos barrios marxinais ou periféricos das cidades con equipamentos basicos peores

A politica de vivenda debería ser un potente instrumento reductor de desigualdades.» Lamentablemente, da politica de vivendas na España actual non se pode dicir tal cousa. Nin PP nin PSOE tiveron o suficente coraxe nin valentía na construcion de VPO, non se combateu o chamado “efecto ghetto” .  A residencia nestes barrios, é estigmatizante. Vivir nestas zonas asóciase a escaseza de ingresos, a desviación moral, e iso ten connotacións en todos os ámbitos da existencia e na vida das persoas .

A pesar de todo o devandito, a cidade segue sendo o espazo para as oportunidades e a liberdade da cidadanía  e as súas ideas e potencialidades . É posible facer outra cidade é necesário unhas novas leis da Vivenda. Unha leyPAH onde se impulse o potencial emancipador que a cidade ten .O acceso á cultura ,á mestizaxe,ás novas creacións .Todo é posible con unha optica que poña a vivenda e a cidade ao servizo da persoas

Dous Principios BASICOS para nosotras

Primeiro : Parque Social da Vivenda si,pero onde .Polo dereito o arraigo e

Segundo : De todo iso resulta que aquí parece como que a demanda de vivenda é infinita: A pesar do inmenso numero de Vivendas Baleiras e do terrible expolio das VPO por parte de Fondos Voitre e SAREB deuse comezo a unha dinámica especulativa e iniciar nova construcion de vivenda nova Xa que logo antes de construír nova vivenda hai que saber a que se necesita e poñer en marcha unha politica de recuperación da Vivenda vacia España ten unha das políticas de vivenda social máis endebles de Europa.

Por un Plan de VPO e por un Parque Publico da Vivenda que poña en primeiro plano o Aluguer como primeira opcion de vida estable ,asequible e estable

Lee este Artigo

Non imos consentir que a BANCA dedique sóbralas para marxinar a familias ou grupos sociais en barrios á aforas ou en municipios lonxe da súa residencia habitual.  É dicir ancorar a vivenda social aos barrios máis degradados o que é unha oportunidade evidente para as entidades financeiras para liberarse do stock inmobiliario con menos saída comercial á conta da segregación urbana

La pobreza también es un problema psicosocial

Publicado en http://www.pensamientocritico.org/la-pobreza-tambien-es-un-problema-psicosocial/

Ser pobre es una experiencia muy vergonzante, que degrada nuestra dignidad y nuestro sentido de lo que valemos. Aunque las causas y manifestaciones de la pobreza pueden ser diferentes, la humillación que la acompaña es universal. Recientes estudios llevados a cabo por la universidad de Oxford indican que de China a Reino Unido, las personas que se enfrentan a problemas económicos —incluidos los niños— notan un ataque casi idéntico a su orgullo y autoestima.

Pero a pesar de la clara evidencia que liga a las estrecheces económicas con las aflicciones psicológicas, las políticas que intentan atajar la pobreza no suelen tener en cuenta la vergüenza como un factor. Más bien, suelen poner el foco en manifestaciones tangibles como la falta de ingresos o de educación. Como resultado, las soluciones a la pobreza tienden a asumir implícitamente que la mayor riqueza material o las mejores condiciones de vida se traducen automáticamente en beneficios intangibles, incluido un mejor bienestar mental.

El no tener en cuenta la parte “psicosocial” de la pobreza —es decir, la interacción entre fuerzas sociales y actitudes y comportamientos individuales— es una equivocación. Si queremos aliviar el sufrimiento humano y alcanzar el Objetivo de Desarrollo Sostenible de Naciones Unidas acabar con la pobreza “en todas sus formas” en 2030, nuestros esfuerzos deben poner en primer plano los papeles intrínsecos e instrumentales que la vergüenza tiene en la miseria.

En todo el mundo hay ejemplos de cómo la paralizante sensación de deshonra que acompaña a la pobreza impide a la gente tomar acciones positivas para mejorar su situación. En India, la vergüenza de perder las cosechas y los apuros económicos correspondientes han llevado a muchos granjeros a abusar de alcohol y de estupefacientes, y, en algunos casos más extremos, al suicidio. En Tanzania, los investigadores que estudian el bilingüismo (en inglés y suajili) en la educación se han dado cuenta de que un miedo a las burlas lleva a los estudiantes con peores niveles de inglés a participar menos en clase. Y, en Uganda, los estudiantes de secundaria más pobres dicen que la incapacidad de pagar sus matrículas o comprar uniformes y material escolar es una fuente constante de humillación.

Para enfrentarse a la vergüenza asociada a la pobreza, y tener adecuadamente en cuenta el papel que tiene en la perpetuación de la miseria, hay que dar ciertos pasos. Para empezar, los que elaboran las políticas han de reconocer el problema. En vez de ver la vergüenza como una desafortunada derivada de la penuria, los que planifican el desarrollo humano han de considerar cómo la pobreza mina la dignidad humana. Hace tiempo que Amartya Sen, premio Nobel de economía y una de las voces más influyentes en la reducción de la pobreza, afirma que la vergüenza es uno de los motores de la miseria “absoluta”. Tomarla en serio debe ser parte de cualquier estrategia para reducir su impacto.

Es más: la vergüenza, la falta de autoconfianza y una baja autoestima pueden afectar negativamente la percepción que las personas tienen de su propia habilidad de cambiar, sosteniendo una sensación de insuficiencia que puede debilitarles y atraparles en la miseria. Para ayudar a la gente a escapar, las estrategias de desarrollo humano han de tener en cuenta cómo reforzar la visión que tenemos de nuestra capacidad de actuar, de ser efectivos y de tener aspiraciones —la creencia en la propia habilidad de influir en acontecimientos que afectan nuestras propias vidas.

Por último, los diseñadores de las políticas deben de considerar que, si no se implementan de forma adecuada, los programas de reducción de la pobreza pueden reforzar de hecho estas sensaciones de vergüenza. Por ejemplo, en 2005 un grupo de investigadores en India descubrió que las mujeres estaban dejando de ir a las clínicas médicas para evitar el trato humillante de los trabajadores de estos centros —en detrimento de su propio bienestar y el de sus hijos. Las mujeres en Sudáfrica que se han inscrito para recibir ayudas para sus hijos han denunciado experiencias similares, al igual que los usuarios de bancos de alimentos en Reino Unido. De hecho, muchos encuestados en este último país han dicho que el estigma de recibir comida gratis es tan fuerte que el “miedo” y el “bochorno” eran emociones comunes.

La idea de que hay una necesidad de considerar la vergüenza a la hora de diseñar políticas de reducción de la pobreza va ganando partidarios. Los investigadores del sufrimiento humano reconocen que la “dignidad del que recibe” es un componente crucial a la hora de aliviar la miseria con éxito. Por ejemplo, un estudio de 2016 sobre programas de transferencia de efectivo en África descubrió que la falta de estrés y de vergüenza mejoraba la autoconfianza de los beneficiarios, lo que a su vez llevaba a una mejor capacidad de tomar decisiones y una mayor productividad. Basándose en esa evidencia, la universidad de Oxford está extendiendo sus investigaciones al “nexo entre vergüenza y pobreza”, para estudiar cómo el sector del desarrollo internacional puede hacer que las políticas contra la miseria sean “impermeables a la vergüenza”.

Estos programas se mueven en la dirección adecuada, pero aún queda mucho por hacer para integrar el componente psicosocial de la pobreza en las políticas y la planificación. Solo cuando los gestores políticos se den realmente cuenta de que la dignidad y el amor propio son requisitos previos e inevitables en la lucha contra la miseria —y no consecuencias de su mitigación— el mundo tendrá una verdadera oportunidad de erradicar la pobreza en todas sus formas.

___________

Keetie Roelen es investigadora y codirectora del Centro de Protección Social del Instituto de Estudios sobre el Desarrollo de la Universidad de Sussex, en Brighton (Reino Unido). © project syndicate, 2017.

El País, 3 de diciembre de 2017

Ás voltas coa Lei de Vivenda Galega

Gozar dunha vivenda digna e adecuada é un dereito humano e constitucional. Pero na práctica convértese nun desexo inalcanzable para miles de familias . Só cun profundo cambio nas políticas, priorizando as actuacións neste sector e dotándoas presupuestariamente, será posible modificar o actual panorama, acabar co inxusto sufrimento de tanta xente e converter este dereito en realidade. A morosidade nos pagos de hipotecas e alugueres que habitualmente está na orixe dos desafiuzamentos ten que ver coa confluencia de dous procesos: o encarecemento da vivenda e a precarización do emprego, nun contexto de crecente desigualdade social e endebedamento dos sectores empobrecidos.Alugar converteuse nunha odisea na mayoria das cidades Primeiro pola escaseza de vivendas e segundo e mais importante polo prezo desorbitado dos Alugeres

Os lobbies das Inmobiliarias monopolizan o mercado

O prezo medio da vivenda en España acelerou o seu crecemento ata un 4,3% en 2017 e un

O espectacular aumento os prezos, que soben xa a un ritmo medio do 10% a nivel nacional paradoxalmente, isto sucede mentres non baixan os desafiuzamentos ,sobre todo os de Aluguer e asistimos ao fenómeno de que os grandes fondos compran vivenda para facerse co mercado de Aluguer .Os novos caseiros viven entre Wall Street e a City de Londres.

A inmensa mayoria da sociedade xa non pode acceder a eses prezos e é imposible ter un horizonte de futuro.

Necesitamos dotarnos en Galicia e promover una nova Lei de Vivenda Unha lei que detalle e concrete a FUNCIÓN SOCIAL DA VIVENDA

E que defina e condene o uso antisocial da propiedade en materia de vivenda ,mediante unha Definición de vivenda baleira

Que promova un Parque de vivenda en réxime público e estableza un Réxime de acceso de emerxencia habitacional porque as persoas teñen Dereito de goce a unha vivenda digna

1-Unha lei que faga efectivo o dereito que establece a Constitución que todos os españois teñen dereito a gozar dunha vivenda digna e axeitada

2-Unha lei que asegure a función social da vivenda 

3-Unha lei que que regule, por un lado o desorbitado numero de vivendas baleiras ,vivendas sen uso ou infrautilizado e doutro, unha demanda insatisfeita cunha oferta insuficiente e a prezos non adecuados, así como numerosos procesos de privación da mesma. Preténdese poñer fin ás prácticas especulativas como privatizar ou externalizar a súa xestión de Vivenda Públicas ou VPO

4–Una lei que mellore a definición da función social da propiedade da vivenda e das consecuencias do incumprimento de devandita función e os Usos Antisocias da Vivenda

5/ Unha lei que aposte decidamente polo ALUGER como alternativa habitacional estable ,e defenda o Aluger Social na Vivenda habitual en casos de desafiuzamentos .

6 / É imprescindible desenvolver políticas que prioricen a adopción de medidas que tendan á posta no mercado de vivendas baleiras e a rehabilitación sobre a construción, nunha clara aposta pola sostibilidade e a conservación do medio ambiente

7/ que aposte por Parque Publico da Vivenda : 

* Vivenda Social

* Alugueres Sociais non superiores ao 30% dos ingresos da unidade familiar.

*Mobilización de vivenda baleira mediante a cesión obrigatoria e recuperación da vivenda en mans da SAREB, expropiación das vivendas en mans da banca pública rescatada, expropiación de vivenda baleira dos grandes garfos de vivenda

8/ Unha lei como un factor de inclusión social, non de exclusión .Subministracións garantidas e unha Renda Garantida de Ciudadania ( RGC)

As finalidades desta lei son:

Prohibir os desafiuzamentos sen alternativa habitacional.

Protexer adecuadamente ás persoas en exclusió n ou risco de exclusión

das consecuencias do sobre endeudamiento familiar relacionadas coa vivenda habitual.

Alcanzar unha oferta significativa de vivendas alcanzables destinadas a polí ticas sociais, que permita facer fronte en primeiro lugar ás necesidades dous colectivos que sofren exclusió n ou rocha de exclusión.

Establecer medidas para garantir un aluguer alcanzable estable e seguro.

A Comunidade Autónoma de Galicia, segundo dispón o artigo 27.23 do seu Estatuto de autonomía, ten competencia exclusiva en materia de servizos sociais

Debe pois

Garantir as subministracións bá sicos aos grupos sociais vulnerables.

Debe apoiar, asegurar, unha Renda Garantida de Ciudadania ( RGC) para todas as persoas que non dispoña de ingresos económicos ou perciban ingresos por baixo do indicador AROPE, que mide o mínimo de ingresos por persoa.

A prestación económica da RGC é compatible e complementaria doutras fontes de ingresos económicos, xa sexan derivados de traballo a tempo parcial, ou de prestacións, subsidios ou axudas do Estado, da Xunta ou das entidades locais.

@PAHVigoTui_BM

A.T

As orixes da PAHVigoTui_BM

As orixes da PAH (Plataforma de Afectados pola Hipoteca de Vigo, Mos, Tui, Baixo Miño e Redondela) remóntanse a outubro de 2011,meses antes nacéra en TUI , cando unha crecente inxustiza estaba a producirse, non só en Galicia senón tamén no resto de España, debido ás execucións hipotecarias que estaban a deixar milleiros de familias sen fogar e nunha situación precaria xa que, non só quedaban sen a súa casa, senón que ademais apandaban na maioría dos casos cunha débeda económica imposible de afrontar; ao mesmo tempo, vían impotentes como os Servizos Sociais lles quitaban os seus fillos por non ter un fogar adecuado para mantelos, sendo os meniños as testemuñas do drama familiar.  A PAH nace coa finalidade de loitar contra esta inxustiza social axudando a aquelas familias que, por razóns alleas á súa vontade, se viron  nunha situación complicada que afecta a todos os niveis da súa vida: persoal, familiar, social, económico…

Os métodos de loita da PAH consisten na mediación cos bancos para tentar conseguir que as persoas afectadas non perdan a súa casa e, no caso de poxa, loitar porque lles concedan un alugueiro social; a presión exercida sobre os Concellos para pedirlles que se sitúen respecto da Iniciativa Lexislativa Popular para a dación en pagamento, a paralización dos desafiuzamentos e o alugueiro social, para que aproben mocións declarándose activos contra os desafiuzamentos e creen comisións mixtas para tratar o asunto; e finalmente as protestas perante os bancos para deixar patente, non só aos poderosos senón ao pobo, a importancia de traballar unidos para lograr virar a situación, a unión para tratar de cambiar as leis e facelas favorables ás familias afectadas.

Dende o inicio da crise, en 2007-2008, foron xa 400 mil as familias que sufriron unha execución hipotecaria; moitas delas lograron ficar na súa casa grazas á presión exercida polas diferentes PAH que actúan por todo o estado. Moitas outras tiveron que abandonar o seu fogar co peto baleiro e o corpo arrasado. A PAH somos todos, persoas afectadas e non afectadas que en calquera momento poden perder o seu traballo e pasar a selo. É por iso que reclamamos a unidade do pobo para repeler o ataque ao ben tanxible máis esencial do ser humano, o seu lar, o seu recuncho, o seu refuxio. Porque a PAH é feita polo pobo, desde o pobo e para o pobo. Porque temos loitado, loitamos e non pararemos de loitar ata que cesen os abusos bancarios que, coa connivencia institucional e gubernamental, están literalmente rompendo familias e abocándoas á exclusión social, cando non á morte. Porque todos xuntos vamos ser quen de acabar con este xenocidio financeiro perverso, inxusto e cruel. Que lembren a nosa premisa: ‘Se non nos deixan soñar, non os deixaremos durmir’.

Palabra da PAH

Introducción do libro da PAHVigoTui-BM 6 anos de Loita (Proxima aparición )

Axenda Vigo :Casos Novos e moito mais .

Axenda

Fortalecer uns mecanismos de garantía de rendas

O 13 marzo as 11:00 na Xunta Vigo (Convoca Os Ninguens ,RSP Vigo e PAHVigoTui_BM )

O incremento da desigualdade, o empobrecimiento e a exclusión social fan máis necesario fortalecer uns mecanismos de garantía de rendas e recursos que permitan a toda a poboación vivir dignamente. Ante a gravidade da desigualdade social e o empobrecimiento masivo cobra nova importancia o debate sobre a función das rendas básicas ou sociais

A RISGA é parte dun concepto que debemos superar porque é parte de quen rompeu o acordo social do Estado do Benestar polo que os diferentes grupos sociais acordaban sistemas de equilibrio e de compensación .Agora eles so ofrecen un modelo de Axudas Mínimas e din quen as merece ou non. Nos apostemos polas Rendas Básicas. (Ver Enlace ) Os sistemas como a RISGA que supón como un Bono que é como “descontar o que non se quere gastar en Estado do do Benestar e redistribución da Riqueza para darcho en cheques . Temos que evitar que se consolide un elevado grupo de cidadáns que queden permanentemente na cuneta

Contra a POBREZA ENERXETICA

Convoca a ODS

Desde que empezou a crise, fai agora preto de dez anos, os casos de mortes directas por incendios por velas ou conexións deficientes non deixaron de aumentar cada inverno, en España morren nos meses de inverno unha media de 24.000 persoas máis que no resto do ano, os falecementos vinculados á pobreza enerxética móvense anualmente entre 2.400 (10%) e 9.600 (40%),

O numero familias que ao chegar o inverno non poden afrontar os pagos do gas ou a electricidade se han multiplicando de forma alarmante. O 28,6% da poboación española vive en risco de pobreza ou exclusión, segundo o informe da Rede Europea de Loita contra a Pobreza e a Exclusión Social ( EAPN) Con todo, o Goberno de Mariano Rajoy non se caracterizou precisamente pola súa sensibilidade co problema.O PP tombou todas as iniciativas lexislativas sobre pobreza enerxética

A pobreza e a desigualdade social prexudican seriamente a saúde

POR UNHAS PENSIONS DIGNAS

En Vigo Rua Principe as 12 am Polo presente polo noso futuro e de nosos fillos

CONVOCA MODEPEN

CASOS NOVOS

SABADO 17 as 18:00 na Parroquia Coia

O drama dos desafiuzamentos segue moi presente en España O 2017 terminou con 60.754, uns 166 cada día e os lanzamentos por falta de pagamento do aluguer experimentaron un aumento do 4,3% en 2017, En GALICIA ,como no resto do Estado é imposible ter un proxecto de vida estable como inquilino ou propietario pola desprotección xurídica e sobre todo pola crecente precariedade e

aumento do prezo da Vivenda

Se tes problemas co Aluguer ou a Hipoteca ven e entre todas buscaremos unha solucion ,pero lembra a PAH non é unha Oficina de Avogados é un instrumento onde as afectadas tómanos decisións e apoiámonos uns a outras para resolver casos

Porque xuntas #SeSePode

O número de desafiuzamentos en 2017 foi de 60.754, uns 166 cada día: crecen os desaloxos por falta de pagamento de aluguer

60.754 lanzamentos practicados en 2017

O número de lanzamentos hipotecarios ou desafiuzamentos practicados en 2017 foi de 60.754 un 3,6% menos que un ano antes, en tanto que as execucións de inmobles presentadas nos xulgados reducíronse un 37,8% ata 30.094, segundo os datos do Consello Xeral do Poder Xudicial ( CGPJ).

Segundo o informe sobre os efectos da crise económica nos órganos xudiciais que este luns fixo público a Sección de Estatística do CGPJ, case seis de cada dez lanzamentos -35.666, o 58,7%- foron consecuencia de procedementos derivados da Lei de Arrendamentos Urbanos ( LAU), mentres que outros 22.330 -o 36,8%- deriváronse de execucións hipotecarias.

Os lanzamentos por falta de pagamento do aluguer experimentaron un aumento do 4,3% en 2017, mentres que os derivados de execucións hipotecarias baixaron un 15,4%.

En Galicia

O número de lanzamentos hipotecarios ou desafiuzamentos practicados en 2017 en Galicia foi de 2.493, un 4,6 por cento máis que o ano anterior este aumento explícase por falta de pagamento do aluguer que experimentou un aumento do 4,3% en 2017.

E o drama continúa, aínda que agora cambie de rexistro. Se nunha primeira fase a maior parte dos lanzamentos producíanse por falta de pagamento da hipoteca e aplicando unha lexislacion inxusta –que xa veremos que pasa con ela- botase á familia á rúa ao terceiro prazo vencido, agora abundan máis os desafiuzamentos por falta de pagamento da renda de aluguer. Seguen producíndose os desafiuzamentos hipotecarios, aínda que xa non son tantos como nos peores anos da crise, en que se superaron os 225 diarios .Cada dia hai mais desaloxos por falta de pagamento de Aluguer está a cambiar o motivo do desafiuzamento, e as familias continúan terminando na rúa. É o lado mais cruel dunha crise que non cesa para a mayoria social

En Galicia con a LeyViviendaPAH e nosa Lei

O drama dos desafiuzamentos segue moi presente en España. A pesar da gradual redución das cifras globais desde o pico que se alcanzou en 2015, é unha realidade que se revolve descarnada nos barrios e periferias, onde as cifras dispáranse En 2016, o último ano completo contabilizado, rexistráronse máis de 60.000. Aumentan os desafiuzamentos: 189 cada día en España no primeiro trimestre do ano

A periferia madrileña, en concreto, foi branco de grandes privatizacións de vivenda pública protexida que, desde 2013, enriqueceron aos denominados “fondos voitre” e levado a unha situación de colapso a miles de familias que denuncian o abandono das institucións. Esta é unha mostra de persoas que loitan por unha vivenda digna,non podemos obviar que o contínuo incremento dos prezos dos alugueres incide de maneira directa e indirecta na extensión e persistencia do sinhogarismo en todas as súas formas

As subidas de prezos dos alugueres facilitadas por unha lexislación que desprotexe absolutamente ao inquilino xeran varios tipos de expulsións. En España é imposible ter un proxecto de vida estable como inquilino ou propietario pola desprotección xurídica e sobre todo pola crecente precariedade e aumento do prezo da Vivenda

Vivimos tempos difíciles, só necesitas poñerche as noticias para darche conta ,se que xa non eres vítima desta situación ; con todo, hai algo que move o mundo, e non é a economía, senón a implicación entre persoas para darse agarimo, apoio, axuda. É fácil, na PAH poñémolo en práctica cada día, con cada familia que ten un problema por conservar ou manter a súa vivenda. Este pequeno xesto é poderoso, xa que recupera a esencia do que somos, e isto é comunidade.

Durante moitos anos as familias estivemos coidándonos e loitando polos casos que viñan, pero chegou o momento de que TODAS loitemos polos casos de todas, polo noso futuro, polo dos nosos fillos/ as. A Lei que rexistramos no Congreso é de todas; nela van os nosos saberes para que todas esteamos protexidas polo dereito á vivenda. As nosas voces son pequenas, pero unidas son infinitas; todo, grazas á colaboración, que replica, resoa e amplifica o “Si Se Pode” vivir baixo un teito digno.

Fai falta moita valentía nos Concellos para parar os desafiuzamentos

  • Voces unidas, voces valentes dan o seu apoio e fan súa a Lei dicindo # EstaEsMiLey.
  • É a hora de implicarnos e ser parte deste incrible paso na historia da loita social polos dereitos humanos, pois hai vidas en xogo.
  • Non imos quedarnos sentadas mentres vemos que se produce un desafiuzamento cada 8 minutos. Non imos quedarnos sentadas mentres vemos como nos afogan coas subidas no prezo do aluguer
  • Non Imos quedarnos sentadas mentres hai 3’5 millóns de vivenda baleira e non se ampla o parque público de vivenda
  • Non imos quedarnos sentadas mentres seguen producíndose mortes por pobreza enerxética e non podemos pagar as facturas abusivas por unhas subministracións básicas
  • Non imos quedarnos sentadas vendo todo isto mentres os findos de investimento especulan coas nosas vidas e expúlsannos dos nosos fogares

Dóeche a cabeza pensando en que pasará cando termine o teu contrato de alugueiro?As débedas non che deixan durmir e están afectando relación coa túa familia? Has ter algún ataque de ansiedade porque estás en risco de desafiuzamento? Cando compras comida, decides en función do prezo ou das vitaminas?

Tanto física como mentalmente, necesitamos un Descanso Real Xa.

Non o que se compra con créditos e débedas, senón o que se garante con dereitos para todas coa Lei de Vivenda PAH e as súas 5 demandas de mínimos:

1- Dación en Pago Retroactiva

2- Alugueiro Accesíbel

3- Stop Desafiuzamentos

4- Vivenda Social

5- Subministros Básicos Garantidos

Únete na defensa do Dereito á Vivenda difundindo a Lei de Vivenda PAH!

A Lei Vivenda PAH quere garantir o Descanso Real Xa para todas as persoas que sofren a emerxencia residencial: familias endebedadas para sempre, persoas en alugueiro inestábel ou ocupacións en precario e afectadas por cortes de subministros.

 

O 3 DE MARZO LEVANTÁMONOS

A PAH e moitos MMSS estamos convencidos que xuntas SiSePuede

@Gerardo Tecé : #EstaEsMiLey

Mientras las personas siguen sin tener garantizados sus derechos y no pueden acceder ni cubrir sus necesidades más básicas, desde el Gobierno seguirán hablando de otras cosas para silenciar el drama social. #EstaEsMiLey

LA VIVENDA por DERECHO :
  • Basta ya de Hipoteca engaño
  • Que la BANCA devuelva el dinero del rescate!!
  • Alquiler ,estable ,asequible ,seguro y digno
  • Lo tenemos muy claro, #EstaEsMiLey

RECEPCION CASOS ,Sabado 17 as 5,30

Recepcion de casos novos Sabado 17 as 5,30 pm

As ordes de expulsión de hipotecados e inquilinos morosos de Vigo aumentaron un 8 % no que vai de ano. En total, os xuíces enviaron 407 resolucións ao Servizo Común de Notificacións e Embargos desde xaneiro, o que supón tres desaloxos cada dous días.

A tendencia nos lanzamentos (execución do desafiuzamento) apenas variou.

O perfil do desafiuzado é, na súa maioría, un inquilino que non paga a renda de aluguer ao caseiro. Un aluguer alcanzable e estable .Subministracións Básicas garantidas ,Aluguer Social. É o que hoxe as familias e persoas demandan . Un aluguer alcanzable, que é difícil de atopar nun país marcado por un parque de aluguer social público insuficiente e pola existencia dun parque privado que carece de ningún tipo de regulación, de límite de prezos ,de duración e garantías ao inquilino si a esto sumamos a precariedade Son estas condicións imposibles que impiden conseguir un aloxamento adecuado ás súas necesidades e acorde ás súas posibilidades económicas para millóns de familias en España. O crecemento da pobreza en España causa que moitas familias non poden acceder ao mercado de vivenda ,recorrendo ao mercado de aluguer de vivendas en condicións penosa ou recorrer á Ocupacion

Non te quedes en Casa cóntanos teu caso o ven a axudar todas as mans son poucas

Mentres haxa desafiuzamentos, mentres se siga lexislando contra o pobo, estaremos aquí. Este sábado, 17 de febreiro, recepción de casos novos de desafiuzamento por aluguer ou hipoteca. Asemblea aberta. Ás 18:00 h, Parroquia Cristo da Vitoria.

RISGA ,VIVENDA ,XITANOS E DESAFIUZAMENTOS

2700 familias viven en chabolas

A situación de crise económica, social e financeira que vive o Estado español e as medidas que se tomaron nos últimos anos como reacción á mesma, están a ter un impacto directo entre a comunidade xitana, pasando moitos xitanos e xitanas a situacións de pobreza, privación e sobreendeudamiento. A perda de poder adquisitivo está a afectar á garantía dos dereitos máis fundamentais, como a vivenda, a saúde, a educación, etc. e ao acceso a produtos básicos de primeira necesidade (alimentos, roupa, calefacción, electricidade, transporte…).

O endebedamento provoca á súa vez situacións aínda máis difíciles como a imposición de multas ou os desafiuzamentos.

As axudas sociais como as rendas básicas convertéronse nalgunhas comunidades autónomas na única fonte de ingresos para un número moi alto de familias xitanas.

A venda ambulante baixou considerablemente d bido á redución do consumo que está a vivir o país. No caso da recollida de residuos sólidos, endurecéronse enormemente as condicións legais para as persoas que exercen esta actividade, tendo cada vez máis controis de tipo administrativo e por parte dos corpos e forzas de seguridade. Tamén hai unha nova competencia de persoas non xitanas que se empezan a dedicar a este tipo de actividade,

Atopámonos con situacións onde varias familias dependen economicamente dunha pensión mínima ou non contributiva, polo que as necesidades trasládanse a todos os que conviven no domicilio. Danse casos de fogares de ata 10 membros que están a vivir con ingresos por axudas que non superan os 300.

Moitas familias xitanas están a verse forzadas a decidir entre o pago de aluguer ou a hipoteca, o pago das subministracións da vivenda ou cubrir as necesidades básicas como alimentación e hixiene. Este feito resulta fonte de conflitos internos e relacionales. Os efectos da incerteza e a angustia nas persoas e as familias son evidentes e moi visibles ás veces no aspecto persoal: menor hixiene, desaliño, deixamento persoal… o que produce un efecto nocivo na autoestima, a motivación e o estado de ánimo.

Moitas familias están a facer uso mesmo de forma frecuente doutras redes de solidariedade, como os Bancos de Alimentos, as bolsas de préstamo de libros dos centros educativos e asociacións de pais e nais

As medidas de austeridade fan que moitas familias xitanas véxanse atrapadas nun círculo complexo de interaccións entre barreiras no acceso á saúde, emprego, educación e vivenda, que produce finalmente unha maior exclusión social, o que supón un retroceso social grave respecto da situación de hai uns anos desta comunidade.

Os DESAFIUZADOS

Nunha situacion habitual atopámonos que os desafiuzamentos se realizan de familia en familia ,coa poblacion Xitana ,simplemente arrasan co asentamento e teñen que marchar sen que as promesas de construcion de Vivendas de VPO ou non se fan ,que é o habitual ou eles simplemente quedan excluídos e trasládense a outro asentamentos o vense obrigados a ocupacion o caen vitimas de máfias e extorsión .

A falla de medidas efectivas contra os  desafiuzamentos afectaron a moitas familias xitanas, levándoas a situacións de hacinamiento e a recorrer á axuda da familia extensa

En España está a verse gravemente danado o sistema de Inclusión social e os valores do estado do Benestar , o cal supón un amplo retroceso social para os xitanos e xitanas; isto pode ter un impacto que se debe valorar con amplitude de miras, xa que devolver á exclusión social e a depender das axudas sociais a un sector da comunidade xitana ten un custo económico e social moito maior que o que se pode aforrar aprobando medidas urxentes de austeridade a curto prazo. Desmantelar un modelo social é fácil, pero reconstruílo de novo é moito máis difícil.

Medidas de protección social

En relación ás rendas básicas e prestacións sociais, é evidente a diminución orzamentaria xeral das axudas nos distintos municipios e comunidades autónomas.

A Xunta de Galicia impón agora para cobrar a Risga o residir nun piso ou unha casa coas condicións mínimas de habitabilidade

Algo inaudito e ruin , xamais preocupáronse de Velar pola transparencia do mercado inmobiliario para asegurar a protección dous usuarios e inquilinos

Non fixeron nada para :

Combater ou aluguer de infravivenda ou aluguer en condicións de insalubridade

• Perseguir a sobreocupación

É mais non tiveron a máis mínima intención de intervir no mercado inmobiliario :cada mais xente vese abocada en vivir en Infravivenda ou Vivendas inadecuadas ,con bicheira de todo tipo ,humidades etc

A demora na resolución das axudas sociais pode chegar mesmo aos 6 meses, e a media de demora no cobro da axuda concedida é de 3 meses.

1º Entendemos que a actual RISGA non é nin tan sequera un bo punto de partida Non se entende como un dereito para garantir senón algo que despues de sortear centos de papelorios quiza concédaseche e sempre de forma provisional e hipercodicionada

2º A cobertura dá RISGA é de 4,08 persoas por cada mil habitantes. en Euskadi chega a 34 de cada mil. Non é que alí haxa máis pobreza, senón que dáse cobertura a máis persoas que en Galicia, onde non se chega a todos ou que necesitan e ISO e un problema

3º O número de axudas que se poden percibir por fogar tamén se reduciu en moitas rexións, sobre todo se se comparten lazos familiares entre as persoas que residen nun mesmo fogar, quedándose reducida nunha axuda por fogar independentemente do número de persoas que habiten nel.

4º Nalgúns casos ademais as axudas sociais non están a actuar como incentivadoras do emprego, é dicir, existe un conflito entre ingresos. Penalízase que unha persoa que está a cobrar as rendas compatibilice leste cobro cos rendementos dun traballo aínda cando devanditos rendementos sexan insuficientes para o mantemento da familia: suspéndeselles a axuda ou se desconta o ingreso, o cal desincentiva o acceso ao emprego. Coñecemos casos de retirada da RISGA por unhas horas de traballo

5ª Se xa é penoso os terribles recortes nas axudas á dependencia e paralizáronse novas concesións ou se reduciu notablemente o número das que se conceden, cun gran endurecemento dos requisitos, e un notable recorte nas contías das axudas. Nas familias Xitanas debido a problemas de acceso ,culturais e compresión lectora , fai que moitas familias xitanas con persoas dependentes ao seu cargo, e as propias persoas maiores ou con discapacidades, estean en situacións de moita precariedade.

Hai contradicións nas condicións das a dás que fan que no canto de favorecerse a procura activa de emprego estéase desanimando ás persoas para buscar traballo (por medo a perder as axudas

VIVENDA

Como consecuencia dos desafiuzamentos ou abandonos das vivendas recórrese á solidariedade familiar, o que provoca graves situacións de hacinamiento

A isto engádese a enorme dificultade para atopar vivenda no mercado libre, dado o elevado prezo de aluguer, requisitos obrigatorios como os avais e factores como a discriminación contra os xitanos e xitanas, que tamén entran en xogo.

As familias Xitanas que acceden ás VPO en réxime de compra ou aluguer pero no momento de ocupar as vivendas non teñen recursos para pagar o aluguer, e por tanto teñen que renunciar á adxudicación ou recorren á Ocupacion

Ás veces son obxecto de Máfias ou extorsións

Non é infrecuente o ter que recorrer a enganches” co risco de seguridade que iso comporta e as elevadas multas que poden chegar ata os 3.500€.

Outras opcións son o traslado a outras vivendas máis precarias (infravivendas) e mesmo ao chabolismo, a ocupar vivenda abandonada ou baleira sen subministracións básicas ou con subministracións básicas conectadas de forma ilegal, ou a vivendas compartidas (vivendas dormitorio).

Menores

Nalgúns casos de especial gravidade, as familias con nenos que residen en infravivenda teñen medo de acudir aos servizos sociais polo risco perder a custodia dos fillos.

CONCLUSIÓNS

Deshaucios, fogares hacinados, a volta á infravivenda

AS MULLERES SEN FOGAR

O sinhogarismo estudouse, explicado, comprendido e intervido desde unha visión androcéntrica, que invisibiliza a especificidade das estratexias de vivenda das mulleres e, por tanto, as súas experiencias subxectivas. Por iso, é fundamental analizar a exclusión social tendo en conta a perspectiva de xénero.

Se lle preguntase a alguén que fixese un retrato robot dunha persoa sen fogar seguramente a describiría da seguinte maneira: é un home, de entre 45 e 60 anos, dorme nun caixeiro ou nunha beirarrúa, non ten familia, consome alcol e esmoleira

O concepto de “sen fogar” asóciase a estar á rúa ou a durmir en albergues, espazos dos que se adoitan sacar as estatísticas e nos que as mulleres son unha minoría xa que se atopan noutras manifestacións do sinhogarismo máis difíciles de detectar e de cuantificar: vivir nunha vivenda sen título legal, baixo ameaza de violencia machista, vivir nunha chabola, nunha vivenda insegura, por exemplo. Por ese motivo fálase de que o sinhogarismo encuberto é a situación de aloxamento máis frecuente entre as mulleres sen fogar.

Diciamos desde estas consentes paginas que o concepto de sen teito ,ao contrario do que se adoita manexar é mais amplo e é algo mais que vivir na rúa

As mulleres, simplemente polo feito de ser mulleres, tentan sortear de calquera xeito o ter que durmir na rúa: “Non es unha persoa na rúa, es unha muller na rúa”. En xeral as mulleres optan por outras alternativas: dormen en casas de familiares ou amizades, manteñen mesmo relacións de parella insatisfactorias, intercambian compañía ou coidado a cambio de aloxamento (traballadoras domésticas que traballan internas).

Se cuantificamos o número de mulleres que viven nunha vivenda insegura (baixo ameaza de desafiuzamento, en réxime de tenencia inseguro –acollida por familiares/amizades, subarrendamiento, ocupación ilegal-) ou baixo ameaza de violencia machista por parte da súa parella ou familia, é moito maior que o dos homes.

Un recente estudo do Instituto da Muller vasco vén corroborar isto .    No País Vasco ao redor de 500 mulleres estanse sen teito ou sen vivenda (en recursos específicos para persoas sen fogar) pero algo máis de 120.000 mulleres atópanse sen fogar (vivenda insegura ou inadecuada).

As mulleres tentan sortear  de calquera xeito o ter que durmir na rúa ou en albergues porque son espazos moi violentos nos que se multiplica o risco de sufrir algún tipo de agresión sexual ou de violencia machista en xeral. Antes de chegar a esta situación as mulleres optan por outras alternativas: dormen en casas de familiares ou amizades, manteñen mesmo relacións de parella insatisfactorias, intercambian compañía ou coidado a cambio de aloxamento (traballadoras domésticas que traballan internas), etc.

* Hai máis mulleres en situación de exclusión residencial pero son menos visibles que os homes polo seu menor presencia na rúa

* Fronte á opción da rúa ou o albergue, as mulleres optan por estratexias como durmir en casa de familiares ou intercambiar coidado por aloxamento

Una das conclusións do estudo, por tanto, é a invisibilidade das mulleres sen fogar, que optan na súa maioría por alternativas á rúa ou o albergue como poden ser durmir en casa de familiares ou amizades, manter relacións de parella insatisfactorias, ou intercambiar compañía ou coidado por aloxamento

FACTORES E EXCLUSION , FACTOR DE XENERO

A menor presenza das mulleres nas situacións máis graves de exclusión social débese a diferentes factores de contención moi relacionados coas atribucións de xénero:

  • Adaptación  á precariedade laboral: As mulleres souberon adaptarse ás peores condicións que lles ofreceu o mercado laboral
  • Prestacións, protección social, coidado: Benefícianse en maior medida de determinadas prestacións e teñen menos reparos á hora de solicitar axuda institucional. As mulleres teñen maior tendencia ao coidado e a solicitar axuda
  • Maior apoio familiar e social, pero con límites: As mulleres reciben máis axuda das súas redes familiares e sociais pero habitualmente con contrapartidas que poden coartar a súa autonomía.
  • A maternidade como capital social e económico: Existen recursos específicos para as nais en situación de exclusión social.

Medo á victimización: Case una de cada tres mulleres que dormen ou durmiron na rúa foron vítimas de agresións físicas e máis dunha de cada catro foron obxecto de agresións sexuais, unhas porcentaxes moito máis altas que no caso dos homes.

O estigma asociado ás mulleres sen teito é moito maior que o que sofren os homes. Vivimos nun sistema dominado polo patriarcado e o sinhogarismo, a pobreza e a exclusión social non ían ser alleos a iso. O sinhogarismo habitualmente estudouse, explicado, comprendido e intervido desde unha visión androcéntrica, que invisibiliza a especificidade das estratexias de vivenda das mulleres.

A.T

ASI SON ELES

Decir que la legislación española es estupenda cuando hay personas que se están quitando la vida por una ley injusta es absolutamente criminal.””Les aseguro que no le he tirado un zapato porque quería explicar mi punto de vista. Es un criminal y deberían tratarle así, no es un experto”.”Los representantes de los bancos han causado el problema”.”Hay muchas formas de violencia y de desprecio, y a la gente con la que yo estoy cada día nos ha ofendido profundamente” ADA COLAU

O número de persoas sen fogar en España achégase a 23.000, segundo o INE O 45% foi por mor da perda de emprego e o 12% por desafiuzamento En España por cada 100.000 habitantes hai 71,3 persoas sen fogar En el Estado español, sólo el 1% de la vivienda pertenece al sector público, mientras que en Europa la media es del 24%.Asi son , asi é a cara dun desafiuzamento

LaPAH conseguiu unha lexitimidade sen parangón. Existen máis de 200 nodos distribuídos ao ancho do territorio As demandas da PAH calaron no imaxinario colectivo dunha gran parte da cidadanía O PP e C´ s quedáronse sós pero non débiles e con todo, as nosas propostas, Materializámolas en varias propostas de Lei Despois da ILP Madrid que conseguiu un amplo apoio pero non pasou as pesadas portas da Asemblea Madrileña Agora necesitamos que a a # LeyViviendaPAH consiga un respaldo social e un coñecemento mediático que lembre á nosa primeira ILP

A ninguén se lle escapa que estamos nun ciclo de protesta social moi baixa Necesitamos de Todas , busquemos ás que faltan ninguén sobra

Empuxemos todas

EN VIGO :NINGUEN SEN TEITO

O acceso a unha vivenda adecuada é un factor crave para a inclusió n social, a emancipació n e o exercicio da ciudadanía, xa que ao ter unha natureza multidimensional, un aloxamento digno e adecuado non garante, por sé só, a inclusió n, pero sé é unha condició n indispensable. Por iso, é importante que a exclusió n residencial sexa unha cuestió n de polí tica de vivenda e urbanismo, non sóo de polí ticas sociais. Hai que ter en conta que a vulneració n deste dereito carrexa consecuencias noutros dereitos, que comprenden desde nosa dimensió n má s í ntima á dimensió n social.

A Sareb, má s coñecido como “banco malo” é unha entidade privada de fronté c- ter nanciero creada por requirimento da Comisió n Europea en 2012, para a reestructuració n e saneamento do sistema bancario españ ol, cuxa prin- cipal funció n é a venda dos activos tó xicos procedentes das entidades nancieras. O seu creació n foi unha oportunidade perdida para a creació n dun verdadeiro parque de vivenda social e pú blico: un 45% do capital da Sareb é pú blico

Hoxe a SAREB converteuse na maior Inmobiliaria do pais O estalido da burbulla inmobiliaria e a crise financeira provocou unha espantada dos bancos do sector promotor, coa entrega de miles de activos á Sociedade de Xestión de Activos procedentes da Reestruturación Bancaria ( Sareb ou banco malo) ou a firmas especializadas na compra de activos problemáticos (con enormes descontos). En Galicia os “Fondos VOITRE” xa xestionan máis inmobles que a Sareb ou os bancos, concentrados en só dous actores: Blackstone e Cerberus. Ata tal punto que os Os fondos voitre son xa os maiores donos do ladrillo á venda en Galicia . Cerberus paga 4.000 millóns pola carteira inmobiliaria de BBVA, con 550 propiedades na comunidade ,a firma suma xunto a Blackstone máis activos que o ‘banco malo’

Isto lévanos a un panorama caraterizado por :

  • -Aumento do Prezo do Aluguer .O Aluguer Alcanzable afástase para un numeroso sector social
  • -O Mercado do Aluguer abusa dunha posición ventaxista e esixe condicións de Aluguer abusivas
  • -Os Desafiuzamentos de Aluguer aumentan a luz disto
  • -As Administracións e o Goberno do PP reformou a LAU á medida das Inmobiliarias e non do Inquilinos
  • -Aumento do sinhogarismo por falta de pagamentos, pérdida de vivenda e desemprego
  • -Aumento das persoas sen -fogar e aumento do numero de accidentes e mortes .

Outra cara da exclusió n residencial son as condicións dos fogares, algo estreitamente relacionado coa pobreza energé tica. Segú n un estudo da Asociació n de Ciencias Ambientais34, en 2014:

• 5,1 millóns de persoas, o 11% dos fogares españ oles declarábase incapaz de manter a súa vivenda a unha temperatura adecuada nos me- ses frívos.

• 6,2 millóns de persoas, o 15% dos fogares españ oles, destinaban má s do 10% dos seus ingresos anuais á compra de energía para a vivenda.

O xoves, 18 de xaneiro de 2018, ás 11:30 da mañá ante a “maternidade vexetal” da dinoseta da Porta do Sol, espazo cidadán usualmente frívolo que nós desexamos subverter e converter nun lugar combativo polos dereitos sociais, dámonos cita os colectivos, Rede de Solidariedade Popular de Vigo, Os Ninguéns,PAH Vigo-Tui Baixomiño e todas as persoas ou organizacións que queirades acompañarnos.

Contra a LAU : Contra a dictadura do Casero

Video Sindicato de Inquilinos Madrid

Máis de 6 millóns de cidadáns viven baixo a ditadura do Lobby dos caseiro.

As inmobiliarias saben que non existe un parque de vivendas á marxe dos vaivéns do mercado libre que controlan. O parque de vivenda pública de aluguer non supera o 1%, así pois os 2’5 millóns de fogares que viven en vivendas alugadas sofren a ditadura da Lei de Arrendamentos Urbanos- LAU.

Non se axuda ás familias ,axúdase aos propietarios A medida que se quere introducir no “Plan Vivenda do PP” de subvencionar os alugueres ata 600 euros –ou ata 900, se son novos- son en realidade axudas ao propietario para asegurarlle o cobro do recibo ,as familias non ven ese diñeiro ,para evitar que o poidan “malgastar” en comida

Por outra banda hai case outro millón de fogares en situacións irregulares como subarrendamientos legais ou ilegais, infravivendas e ocupacións

ALUGER DIGNO

ASEQUIBLE e ESTABLE

PP y C´s NON QUEREN ,DESEXAN SEGUIR COS DESAFIUZAMENTOS

placeholder://

PP e Cidadáns enterraron este mércores a Iniciativa Lexislativa Popular (ILP) para crear unha “lei urxente do dereito á vivenda na Comunidad de Madrid”. O texto, rexistrado tras solicitar máis de 77.000 firmas da sociedade civil, tiña que pasar pola cámara para a súa toma en consideración, o paso necesario para comezar a tramitarse como lei. Pero a postura de ambos os grupos impediuno cun resultado final de 57 votos a favor, correspondentes de PSOE e Podemos, e 65 en contra.placeholder://

A actual dificultade no acceso á vivenda e a variedade e intensidade das formas da súa perda caracterizan a emerxencia habitacional que se vive na Comunidad de Madrid:

Desafiuzamentos hipotecarios, maioritariamente viciados por cláusulas abusivas, aínda que cada vez máis por alugueres ou persoas en precario.

Extinción de contratos de aluguer en vivenda social. Mesmo pola venda de vivendas públicas a fondos de investimento.

Desafiuzamentos administrativos e derribas da única vivenda sen unha solución habitacional alternativa.

E 200.000 demandantes de vivenda na Comunidad de Madrid, de mozas Ou Os 20.000 demandantes de VPO de Galicia que non poden independizarse e formar os fogares do futuro, con familias hacinadas? por mor dun prezo da vivenda non alcanzable para a clase traballadora.

Fronte a iso, miles de pisos baleiros adxudicados a distintas sociedades bancarias e á Sociedade de Activos Procedentes da Reestruturación Bancaria (SAREB).

Ante a inacción dos poderes públicos durante todos estes anos e o dano social e económico causado a miles de cidadáns, a mobilización cidadá é a única que conseguiu expresar, de forma pacífica e democrática, esta situación. Tamén é a que agora propón esta Iniciativa Lexislativa Popular. A finalidade é facer efectivo e justiciable o dereito integral á vivenda.

A realidade é que habendo miles de casas baleiras, moitas seguen así despois dun desafiuzamento e tanto o Concello como a Xunta móstranse impasibles ante estas situacións.

COMUNICADO SOBRE LOS DATOS PUBLICADOS DEL CGPJ RESPECTO A LOS DESAHUCIOS EN EL SEGUNDO TRIMESTRE DE 2017

Los desahucios en el segundo trimestre del año fue de 16.859, lo que supone un descenso del 8,4 por ciento respecto al mismo trimestre de 2016, según el informe “Efectos de la crisis económica en los órganos judiciales” que la Sección de Estadística del Consejo General del Poder Judicial ha hecho público hoy.

El 58,6 por ciento de esos lanzamientos, 9.886, fue consecuencia de procedimientos derivados de la Ley de Arrendamientos Urbanos (LAU); mientras que otros 6.197 –el 36,8 por ciento- se derivaron de ejecuciones hipotecarias y los 776 restantes obedecieron a otras causas.

Cataluña –con 3.625, el 21,5 del total nacional- fue la Comunidad Autónoma en la que se practicaron más lanzamientos en el trimestre objeto del informe, seguida por Andalucía (2.947), la Comunidad Valenciana (2.287) y Madrid (1.791). Estos cuatro territorios suman el 63,2 por ciento de todos los lanzamientos practicados en España en ese periodo.

Atendiendo solo a los lanzamientos consecuencia de procedimientos derivados de la LAU, también Cataluña aparece en primer lugar, con 2.342. Le siguen Andalucía (1.377), Madrid (1.344) y la Comunidad Valenciana (1.132). En cuanto a los derivados de ejecuciones hipotecarias, la clasificación la encabeza Andalucía, con 1.426, seguida por la Comunidad Valenciana (1.121) y Cataluña (1.039).

El número de ejecuciones hipotecarias iniciadas en el segundo trimestre de 2017 fue de 7.689, lo que representa una disminución del 46,5 por ciento respecto al mismo periodo del año anterior. El informe refleja un descenso interanual en todas las Comunidades Autónomas.

Andalucía es el territorio con mayor número de ejecuciones hipotecarias iniciadas entre los pasados 1 de abril y 30 de junio, con 1.864, el 24,2 por ciento del total nacional. Le siguen la Comunidad Valenciana (1.218), Cataluña (1.090), Madrid (756) y la Región de Murcia (645).

No se dan datos de cortes de suministros básicos a familias vulnerables, que no pueden hacer frente al pago de los mismos, pero habrán sido cientos de miles en este período.

Estos datos, unidos a los cientos de miles de procedimientos actualmente suspendidos, a la espera de las sentencias del TJUE, confirman una vez más que el Derecho a la Vivienda en España no pasa de ser un anhelo y una reivindicación de la PAH más que una realidad, y que este Derecho no podrá ser efectivo hasta que no se apruebe la Ley de Vivienda de la PAH, que esperamos presentar en breve en el registro del Congreso con el mayor apoyo posible de los grupos parlamentarios, a quienes responsabilizamos directamente del sufrimiento de miles de familias por el incumplimiento sistemático de este Derecho.

Europa contra la Ley Hipotecaria Española

¿Qué pasaría si la legislación hipotecaria española fuera ilegal desde hace al menos 22 años? ¿Qué pasaría si todas y cada una de las hipotecas firmadas contuvieran al menos una cláusula abusiva que un juez debería haber declarado nula pero que no pudo revisar porque se lo prohibía la legislación española? ¿Y si a causa de esa o esas cláusulas usted hubiera perdido la vivienda? ¿Y si los gobiernos de distinto signo político no hubieran velado en todos estos años por la protección del consumidor a pesar de los reiterados avisos lanzados desde Europa? ¿Y si la mayor instancia judicial europea respaldara lo que la Plataforma de Afectados por la Hipoteca (PAH) viene denunciando desde hace años?
“Podemos afirmar sin ningún temor que todas las ejecuciones hipotecarias y desahucios habidos desde el 1 de enero de 1995, fecha en que debieron haber sido implementadas las medidas contenidas en la Directiva 93/13/CEE, lo han sido mediante la aplicación de una legislación que además de injusta, inhumana y criminal, era también ilegal”, decía la PAH justo después de la publicación de la última sentencia del TJUE
¿Y qué pasará con todas estas familias, las que ya han perdido su vivienda? Macías indica que es necesario “abrir un mecanismo de reparación del daño causado a cientos de miles de familias que han sido ejecutadas con una legislación ilegal.
Y los varapalos se fueron sucediendo:

LINEA TEMPORAL : La PAH despues de recoger 1,5 millones de Firmas presenta la Iniciativa Legislativa Popular .Sucesivas sentencias del TJEU han dado un mazazo tras otro a ley Hipotecaria :Llega el (caso Mohamed Asís )l por violación sistemática del derecho a la defensa y se denuncia que tampoco permite que el Juez sea competente para apreciar clausulas Abusivas. En Julio del 2014 el TJEU (Caso Morcillo ) establece que la Legislación Española vulnera el derecho a la "Tutela Judicial Efectiva" A partir de ahi sucesivas sentencias contra los intereses de demora declarándolos abusivos Después las Cláusulas Abusivas A finales 2015 se declara que el Plazo de un mes es ilegal y llegamos a Las Clausulas Suelo y en 2017 la sentencia del TJEU sobre la "Cláusula de Vencimiento Anticipado"

https://youtu.be/UPEmGSownNo

El ALQUILER ,NUESTRA DIANA 

El precio de la vivienda en alquiler se ha incrementado un 8,8% durante el primer trimestre de 2017, dejando el precio por metro cuadrado en 8,9 euros mensuales, según el informe de evolución de los precios del alquiler publicado por idealista.

“Los precios de los alquileres están subiendo con fuerza porque la demanda es muy superior a la oferta
El alto nivel de desempleo y la bajada salarial que se produjo durante la crisis han hecho que el alquiler sea la única opción para miles de ciudadanos, lo cual supone que el volumen de viviendas para arrendar que hay en el mercado sea insuficiente.

No hay Politica social de Alquiler .La SAREB  acumula miles y miles de pisos y se han convertido en la mayor inmobiliaria del Pais, a costa de acumular vivienda transferidas del rescate de las CAJAS como por ejemplo el ladrillo tóxico’ que Novagalicia Banco le transferirió a finales  de 2012.  Otras viviendas de la SAREB proceden de los miles de desahucios :Son nuestras por derecho .

.El Gobierno del PP ya anunció que no piensa intervenir para regular el precio de la “Vivienda de Alquiler”,ni modificar la actual ley que regula el alquiler: en el 2013, con la reforma de la Ley de Arrendamientos Urbanos (LAU), ya alertamos de que la reducción de los contratos a tres años dejaba desprotegidos a los inquilinos  

Renovar su alquiler se ha convertido en una pesadilla . Así que, esta historia probablemente es  muy familiar… casero y inquilinos, esta  condición tan sometida a obligaciones y tan libre o con los escasos derechos…No queda otra que  #Organizarse¡¡

¡Se va a acabar, se va acabar, dos fianzas por alquilar…¡


✅ El Alquiler está en el centro de la diana de la lucha por una Vivienda digna :Nuevos Tiempos Nuevas tareas 



La PAH necesita mayor vertebracion Hay demasiadas parcelas y estas parecen desarrollar vidas autónomas

Hemos perdido presencia y esta es muy desigual segun que territorios La PAH es fuerte ,debe adaptarse a tiempos donde el problema habitacional pone su acento en la Vivienda como mercancía 

Hay vida y trabajo por hacer .

  • A la calle porque la vivienda social no se vende, se defiende.
  • PAH es V de Vivienda Digna ;Alquiler Estable y Alquiler Social 
  • Parque publico de la Vivienda La SAREB es nuestra ¡¡