Publicado en Novas, opinion

Picar a burbulla do Aluguer

Os desafiuzamentos disparáronse e actualmente están ao nivel dos peores anos da crise financeira: 165 desahucios por vía xudicial cada día, un cada 5 minutos. Mentres os fondos voitres acumulan vivendas a unha velocidade vertiginosa, sen precedentes na historia, o aluguer cómese máis ingresos que en calquera outro país da OCDE. E hai que engadir todos aqueles desafiuzamentos invisibles, que non están contabilizados, pero que supoñen a expulsión de moitas veciñas dos seus barrios e pobos por non quererlles renovar o contrato ou por pretender impoñerlles subidas imposibles de asumir para os inquilinos e inquilinas. Chegamos a un punto asfixiante da burbulla do aluguer e queremos pícala , por todos lados e dende todas as frontes.

Queremos picala e estamos determinadas a facelo. Malia que o novo decreto introduce medidas en cuestións de aluguer, estas son aínda insuficientes. Queremos deixar moi claro a toda a poboación os motivos polos cales non deixaremos de loitar ata desmercantilizar unha das necesidades e dereito básicas de todo ser humano: ter un teito digno onde vivir.

E así reivindicamos:

1 Picar a burbulla: esiximos medidas políticas e fiscais para adecuar os alugueres á renda dispoñible das persoas e familias

2 Alugueres asequibles: é urxente regular os prezos do aluguer tendo en conta o poder adquisitivo real da xente, é dicir, a

3 Alugueres estables: os contratos de aluguer non poden acabarse de forma injustificada e unilateralmente. Teñen que renovarse automáticamente a non ser que o propietario demostre que necesita a vivenda para o seu uso persoal ou dun familiar.

4 Ningún desafiuzamento sen alternativa habitacional: maior autonomía financeira dos Concellos (participar dos impostos directos do Estado) para xestionar o parque de vivendas das cidades.

5 Contrato de aluguer único xestionado por oficinas de Vivenda e Concellos: o fin dos abusos dos intermediarios: o negocio das inmobiliarias é un escándalo.

6 Xustiza fiscal: eliminación de todas as figuras a medida da elusión fiscal no Imposto de Sociedades (Socimis, patrimoniales, etc) e no IRPF (acudas físicas e comunidades de bens).

7 Expulsión dos fondos voitres: esiximos eliminar as Socimis, que gozan de grandes privilexios fiscais, e que o goberno deixa que especulen masivamente cos nosos fogares e que sexan a punta de lanza da burbulla.

8 Parque público de vivenda: Tense que converter en parque público de vivenda as vivendas acumuladas pola Banca e polos fondos voitres para garantir a súa función social, evitar a escaseza artificial de vivenda e frear a especulación. Gravar fiscalmente as vivendas urbanas baleiras e crear un imposto sobre as vendas de vivendas ?especulativas? que non sexan para primeira residencia.

9 Aumentar a vivenda social: por parte do Estado, a XUNTA e o Concello.

Anuncios
Publicado en opinion

De PAH a Movimento pola Vivenda

Superada a crise e a picada da burbulla inmobiliaria, o acceso á vivenda no noso PAIS volve ser un obxectivo especialmente complicado de culminar. O aumento continuado nos prezos de compra, así como as dificultades asociadas ao aluguer e a especulación están a xerar barreiras que moitas persoas non poden afrontar,os pagos da Vivenda

Atopámonos en que aínda que os desafiuzamentos de Aluguer son mais numerosos ,non debemos esquecer que a existencia dun amplo colectivo de Hipotecados que mal viven para pagar cada cota .Ademais existe un importante sector de antigos propietarios que viven no chamado “aluguer social” que están pendentes de que se lles renove o mesmo polo BANCO ou por un Fondo Voitre ao que se lle vendeu a Hipoteca .O patrimonio que tiñan miles de familias que foron desafiuzadas na crise pola falta de pagamento do aluguer ou a hipoteca, pasou de forma torticera a mans de “Fondos voitres”

Por iso necesitamos que Inquilinos ,propietarios en precario ,os que viven no que se chama “asentamentos informais”, eses “barrios marxinais” ou concentracións urbanas periféricas nas que destaca a presenza de colectivos especialmente vulnerables, os refuxiados e inmigrantes e o colectivo dós SenTeito ,e o sector cada vez má s importante das “vivendas informais”,os que “ocupan en precario” únanse na loita polo Dereito efectivo á Vivenda .

Debemos transformar e unir vontades para lograr o dereito efectivo á Vivenda

Numerosos movementos sociais e organizacións da sociedade civil en todas partes alzamos unha mensaxe común para pensar a cidade e esa pasa por unha Vivenda Digna ,A Vivenda por Dereito

Dia 14 as 19:30 NOS LOCAIS DA PARROQUIA

Publicado en Novas, opinion

A Precariedade e o Desenfreo do Caseiro e Inmobiliarias

Hoxe os alugueres alcanzan tales prezos que fan difícil que mesmo as persoas con salarios dignos póidanos pagar e por outra banda conséntese que contratos “privados” esten cheos de clausulas abusivas como o pedir un “ sobreaval” como é o aval propietario para asinar un contrato de aluguer .

Se xa é difícil adquirir un Alquler digno e estable para quen goza de emprego estable ,imaxinarvos para cada vez mais numerosa poblacion que traballa en precario ou vive por exemplo dunha RISGA

A Precariedade e o Desenfreo do Caseiro e Inmobiliarias

Isto dá lugar a abusos ,a ter que recorrer a mercados de aluguer non regulado ,que son infravivendas ,cheas de humidades e situacións insalubres cando non perigosas para habitar neses pisos Os alugueres alcanzan tales prezos que fan difícil que mesmo as persoas con salarios dignos póidanos pagar

As inmobiliarias saben que non existe un parque de vivendas á marxe dos vaivéns do mercado libre que controlan. O parque de vivenda pública de aluguer non supera o 1%, así pois os 2’5 millóns de fogares que viven en vivendas alugadas sofren a ditadura da Lei de Arrendamentos Urbanos- LAU.

So o 46 % dos caseiros declaran a facenda Hai outros 1,25 millóns de propietarios (54%) que non declaran os arrendamentos cobrados. Son unha enorme bolsa de fraude calculada contorna a 3000 millóns anuais polos inspectores de FacendaPor tanto, o peto de caseiros é un pozo sen fondo visto que as políticas de fomento do aluguer foron un fracaso histórico que só enriqueceu aos rentistas pero non lograron mobilizar as vivendas infrautilizadas ou baleiras para vivenda social

O desmedido aumento do aluguer eleva a falta de pagamentos

O incremento dos desafiuzamentos por incumprir os pagos forza aos propietarios para blindarse ante a morosidade con seguros ou estudos de solvencia do inquilinoLa enorme brecha creada entre rendas e salarios acrecenta o número de inquilinos que deixan de pagar o aluguer.

Case seis de cada dez desafiuzamentos executados foron por este asunto, un 4,3% máis que un ano antes.

Estamos a vivir unha burbulla inmobiliaria. Os prezos dos alugueres dispáranse, pero a economía das familias e do país segue sen recuperarse. O máis rechamante non é que esteamos ante un novo ciclo de especulación inmobiliaria, senón que fose as Administracións publicas quen crease a burbulla a través de mecanismos lexislativos.En 2018 apenas se fixeron 3.500 casas de prezo limitado en España, o que condena a este mercado a desaparecer O tempo que Blackstone aumenta as súas posicións como o maior caseiro de España.

Basta NinDictaduraDoBanqueroNinDoCaseros

Publicado en Novas, opinion

A Vueltas con la Ocupación :Informe PAH

Los estudios desmontan que la ocupación de vivienda sea un negocio controlado por mafias y exponen que es una necesidad creciente ante la emergencia habitacional

Quienes Ocupan

Los titulares sensacionalistas generados por losmedios de comunicación convencionales construyen una imagen basada en algunos casos aislados suficientemente llamativos para generalizar sobre la ocupación de viviendas, creando un imaginario que confunde la realidad. Así, mediáticamente, las personas que ocupan lo hacen para drogarse, lucrarse a través de redes mafiosas o en el mejor de los casos, para “vivir del cuento”. Según la mayoría de estos relatos, la ocupación de una vivienda sería la opción de aquellxs que no quieren trabajar cuando, en realidad, suele ser la consecuencia del trabajo precario y el desempleo.

Los discursos dominantes hacía la ocupación -que muy mayoritariamente carecen de fundamento- penetran en muchas capas de la sociedad y muchas personas pasan a utilizar tópicos denigrantes o calificativos peyorativos que discriminan y criminalizan a las personas que ocupan viviendas para disponer de un techo.

Que se Ocupa

Una de las creencias generalizadas es que la Ocupacion afecta a los pequeños propietarios. Pues bien, los resultados de nuestro estudio muestran que la ocupación a pequeños propietarios es una parte muy pequeña de la ocupación (5%).

  • El 70% de la vivienda ocupada es propiedad de bancos,
  • el 10% de grandes propietarios
  • y el 5% de pequeños.

Quien Ocupa

Las personas que ocupan y las razones y motivos que les llevan a hacerlo son muy diversas. Hemos visto que debido al contexto social y eco-nómico la ocupación es en muchas ocasiones la única opción para disponer de un techo, pero también hemos querido visibilizar cómo para muchas, la ocupación permite hacer una crítica legítima al sistema de propiedad privada y mercantiliza- ción del derecho a la vivienda. En- tendemos que las diferentes trayecto- rias y experiencias parten y llegan al mismo lugar y creemos que forman parte de una lucha compartida por el derecho a la vivienda en la cual se pueden tejer amplias redes de solidaridad.

  • El 68% de las personas que ocupan son familias.
  • En el 55% de esos hogares hay menores;
  • en el 3%, personas mayores de 65;
  • y en un 4%, personas en situación de dependencia.
  • En el 46% de los casos, la causa de la ocupación es la falta de ingresos,
  • en el 16% es consecuencia de un desahucio por alquiler y en el 13%, de uno por impago de la hipoteca.
  • El 50%, antes de ocupar, venía de viviendas de alquiler. El 16%, de viviendas en propiedad. El 80% buscó otra solución antes de la ocupación. sólo el 13% son tras pagar un alquiler a alguien (eso que hemos asumido como mafia).

Ante un contexto en el que el mercado actúa con total beneplácito de la Ley del estado y unas administraciones con escasa cobertura y apoyo, la ocupación se convierte en una herramienta básica de supervivencia,que continuará mientras haya pisos vacíos y personas sin casa, mientras la vivienda sea mercancía (o incluso un activo financiero) y no un derecho fundamental. Dónde no llegan los poderes públicos, la ciudadanía siente la obligación de organizarse y alcanzar sus derechos.

Informe Los datos anteriormente mencionados son de Catalunya, del Informe sobre okupación de vivienda vacía 

@PAHVigoTui_BM

Publicado en Novas, opinion

A Rua XA ¡¡ : Por un Aluger Xusto,duradero .Non a precariedade laboral .Renda Garantizada

Diciámolo entón ,a crise era unha estafa .A crise veu para quedar

Recortáronnos dereitos ,impuxéronnos soldos de miseria .Cando a falta dun aloxamento alcanzable cando hai máis de 6.000.000 de vivendas baleiras; o aumento o custo da vivenda ou cando este representa máis do 40% do total de ingresos estamos ante unha forma de escravitude

Por un Aluguer Estable e Alcanzable

Por unha Vivenda digna

Contra a Precariedade laboral

Movilizacion

Publicado en opinion

A Crise da Vivenda ou a Vivenda en crise

España tería 7 millóns de pisos públicos se non vendese a maioría do seu parque social

O certo é que os esforzos nesta materia tanto da Administración central como dos gobernos Autonómicos nos últimos exercicios foron máis ben escasos, en gran parte debido aos recortes orzamentarios derivados da crise e que terminaron, por exemplo, coas subvencións aos compradores de VPO. No 2017 só recibiron cualificación definitiva 5.375 vivendas de protección oficial que quedaron así listas para a súa adxudicación, segundo datos do Ministerio de Fomento. Esta cifra está moi por baixo dos máis de 68.000 pisos que se licitaron baixo este réxime en 2008, antes de estalar a crisis

A banca ,depositaria dun nada desdeñable fondo de Vivenda vacía, apenas ten feito aportacións ao Fondo Social de Vivendas ( FSV) ao que as entidades financeiras entregaron 9.900 pisos, fronte aos 388.000 que teñen en «stock».

A VPO non é para nada ,actualmente unha solución ,é mais estamos a asistir a forte encarecemento deste tipo de vivenda .Por outra banda a VPO ofértase só ou a inmensa mayoria dela como opcion de compra e non de aluguer . A VPO é en ocasións mais cara que a do mercado Isto vai en contra da finalidade teórica da VPO .Máis do 96,6% dos pisos de protección, xa sexan de promoción pública ou privada, cédense en réxime de propiedade, e só o 3,3% destínanse ao aluguer. Iso, entre outras cousas, explica o baixísimo nivel de «aluguer social» que hai en España en comparación con outros países europeos. Actualmente, a construción de novas vivendas protexidas sitúase en mínimos históricos ver en : “desaparición da vivenda protexida” en España: é a principal conclusión do estudo

A falta de vivenda alcanzable e a ausencia de límites suficientes ao exercicio abusivo da liberdade de empresa e do dereito de propiedade privada impediron o exercicio xeneralizado do dereito constitucional a unha vivenda digna e adecuada. A crise e con ela a burbulla inmobiliaria trouxo varias cousas a primeira a perda das súas casas con case 750.000 execucións Hipotecarias nese período .Os Bancos fixeron de prestamistas para ser despois os caseiros.

A segunda foi o saqueo do patrimonio público e a especulación por parte dos novos donos da Vivenda en España os fondos voitre. O PP fixo posible a creación do respaldo legal a este espólio creando ás denominadas ‘ SOCIMI’. O pelotázo inmobiliario estaba servido. Asi se permitía aos poderosos que puidesen ter unha SOCIMI, promovendo un armazón opaco polo cal que apenas tributan

O terceiro agasallo da xestion da crise polas elites e o capital financeiro foi a desproporcionada e abusiva subida dos prezos do Aluguer .Pero a crise ademais contribuíu a   arrinconar o modelo de aluguer xa moi reducido entón. Agora, cando tanta xente foi desposuída da súa casa e outra non pode xa comprar unha, os alugueres volveron nun contexto de precariedade e altos prezos de mercado que fai moi dificil acceder a unha Vivenda Digna

Ademas a porcentaxe de vivenda en propiedade foise reducindo e a preferencia é cara Aluguer ,pero que este “mercado” ,esta opción , está maioritariamente en mans de Grandes Garfos de Vivenda e sobre todo dos Fondos Voitre, temos en definitiva un panorama de total desproteción dos inquilinos a mercé dunha realidade que lles aboca a ter un Caseiro implacable ,con sede en N.York ou Wall Street ou dun mercado onde non existe nada escrito ,nin contratos ,nin recibos,nin reglas É a indefensión das Inquilinas é a hora de unirse ,e de fixar as novas regras de xogo

Nós estamos niso .Nin ditadura do Banqueiro nin ditadura dos Caseiros

Publicado en opinion, Persoas afectadas

Dereitos ,Vivenda e Cidade

J.Palomera do Sindicato de Inquilinas

Non contamos ningunha novidade cando falamos de que os prezos dos alugueres subiron case un 40% en Madrid nos últimos catro anos e que algúns barrios están tendo subidas do 15% anual e que os requisitos esixidos para poder alugar un piso están fóra do alcance da maioría da poboación.

Dado que xa non se pode ocultar que estamos ante unha nova burbulla na vivenda, os medios de comunicación volven sacar noticias que alertan da imposibilidad dos mozos para independizarse e do aumento dos desahucios de aluguer. Aínda que se está volvendo poñer o foco sobre isto, a maioría dos casos trátase como un drama inexplicable, unha catástrofe natural inevitable que provoca o aumento do prezo dos alugueres sen que nada se poida facer para remedialo.

A Vivenda é un luxo ?

A Vivenda xa non está en mans de particulares que con gran esforzo invisten nunha vivenda extra e alúgana , isto é unha pequena minoria e que ademais soben os prezos do Aluguer impulsados ou por imitación do que fan os Grandes tenedores de Vivenda ou mayoritariamente os Fondos de Investimento que son os que realmente dictan os Prezos do mercado da Vivenda

Os propietarios e os Grandes tenedores de vivenda saben que en ausencia de política social ,eles dictaran as normas e os prezos .

É obvio que o negocio inmobiliario no noso país non está en mans de particulares , o truco consiste en facernos crer que o mercado inmobiliario está controlado por particulares, e que como llo han currado moito, pois non se poden poñer límites á súa actividade. Pero iso é un mito ,un mito que serve para xustificar a actividade especuladora de fondos voitre, SOCIMIs, bancos, inmobiliarias, constructoras.

Creouse as condicións para a “tormenta perfeita” que traerá mais destrución de dereitos A ausencia de traballo digno e a precariedad Salarial é o factor que sumado ao aumento do prezo do Aluguer da lugar o aumento dos desafiuzamentos por unha parte e por outra actúa de barreira infranqueable para acceder a unha vivenda,para unha boa parte da xente, especialmente dos xovenes .O soldo medio dos españois a pechadura de 2017 situouse en 2.020,14 euros o que fai inviable pagar Alqileres de 600 -900€ senón mais.

Unha de cada tres familias ingresa mensualmente menos de 1.100 euros netos, sumando os soldos de todos os membros, o que dá pé a un novo concepto, o do «fogar mileurista» O 40,8% dos fogares españois chega «xusto» a final de mes, un 12% non chega.

Urbanizar a Pobreza

Ademas os altos prezos do Alquler e a ditadura do os grandes caseros e Fondos se está deseñando un Cidade Dual onde se despraza a cara a a periferia aos sectores sociais que non alcanzan o alto nivel adquisitivo para vivir nos cascos urbanos . O Observatorio de Medio Ambiente Urbano (OMAU) xa advertiu do risco de que o centro da capital acabase convertido nun parque temático de bares e terrazas para turistas

As políticas que se puxeron en práctica durante a crise están acabando co esquema básico de xustiza e dunha certa distribución da riqueza e tambien realizouse unha terrible “exclusión espacial” onde se produce a apropiación de barrios enteiros polos Fondos Voitre o que trae a expulsión das inquilinas para transformar en barrios de ricos . Fronte á Vivenda entendida como negocio financeiro nós vemos a Vivenda como un dereito #AquiEstamos #NonNosVamos

Entre as causas que deron orixe a estes espazos, e a cidade dual atópase a transformación que sufriu o mercado laboral, que supuxo a desaparición da estabilidade no emprego e o consiguiente aumento da precariedade .Isto reflíctese na existencia de espazos urbanos identificados como o centro da segregación social .

O Barrio e a vivenda teñen un papel fundamental na saúde e no arraigamento das persoas .Os Barrios degradados non só sofren carencias físicas ,senón que elas son expresión e o resultado dun tecido social fragmentado e da concentracion de persoas mais precarias e desfavorecidas en só uns barrios aos que lles acompaña o desarraigamento e a descriminación por vivir en devanditos barrios

@A.T