Publicado en Novas

Modelos colaborativos en la provisión de Vivienda en Europa

El gasto social del Estado español destinado a las familias en materia de vivienda y la exclusión social, se sitúa en el 1,7%, dos puntos por debajo de la media europea. El 20% de la población de España está excluida del mercado inmobiliario, según los datos del observatorio de la vivienda del Consejo General del Notariado de 2005. Los precios de la vivienda son desorbitados con incrementos del 107% en siete años, en cambio los

salarios en ese mismo período sólo lo hicieron en un 34%, además, la tasa de paro en el tramo de edad de 18 a 35 años es del 13,2% y la tasa de pobreza se sitúa en el 18,5%, la constante bajada del gasto público en protección social ha supuesto la reducción del 24% del PIB en 1993, al 20% en el 2002”.

En este contexto, y ante la incapacidad del modelo de vivienda social español para dar respuesta a las demandas ciudadanas de los últimos años, parece necesario abogar por un cambio en los objetivos de la política de vivienda, apostando por soluciones innovadoras basadas en experiencias de éxito de países de nuestro entorno.

Podemos señalar que la crisis económica y financiera de los últimos años ha puesto de manifiesto el agotamiento del modelo predominante de acceso a la vivienda de nuestro país. Este, basado en la idea de producir vivienda libre en propiedad con objetivo de alcanzar la máxima rentabilidad, no ha permitido, de manera general, satisfacer las necesidades de la población más vulnerable, y ante situaciones de falta de acceso a crédito,

Esta misma dinámica, de ofertar vivienda en venta, ha sido la generalizada en el caso de la vivienda protegida, lo que ha hecho que en nuestro país no se cuente con un parque de vivienda social en alquiler, de titularidad pública, capaz de absorber las demandas surgidas en la citada situación de emergencia. Además de ser inoperante ,es mas que cuestionable que se gaste dinero publico en conseguir que unas pocas familias accedan a vivienda en propiedad .La VPO debe ser mayoritariamente destinada al Alquiler .

Esta vinculación a la idea de propiedad, que en muchos casos se entiende como de fuerte arraigo cultural en nuestro país, responde más a un modelo alentado por las políticas de vivienda que responde mas a intereses de las inmobiliarias y la Banca que al interés ciudadano . Así, las medidas de facilitación fiscal a la venta frente al alquiler han convertido a esta segunda vía de acceso a la vivienda en la única alternativa para quienes no cuentan con capacidad de adquisición Se sigue facilitando el acceso a prestamos y no a una vivienda

Hay que apostar por una politica de Alquler movilizando la Vivienda desocupada y tambien las iniciativas de provisión de vivienda social como las iniciativas de Holanda ,Berlin …

Fuente https://www.fundacionalternativas.org
Publicado en opinion

Quen controla os Pisos Turísticos

Dise que os Pisos turísticos son poucos en relación co total da vivenda e que o seu impacto sobre a subida de prezo do Aluguer é moi pequeno .

  • O ano pasado, nun total de 22 cidades españolas, as prazas en vivendas turísticas (473.956) superaron aos aloxamentos regrados (335.606), segundo datos do lobi turístico Exceltur. Son unhas cifras que coinciden co informe ‘ Private Accomodation in Europe: 2010-2020’, que sitúa a España como o terceiro país con máis oferta de Europa, con 450.000 vivendas vacacionais, segundo datos proporcionados pola plataforma HomeAway.
  • A estancia media foi de 3,7 noites e o gasto medio diario de cada hóspede foi de 139 euros
  • Máis de 1,2 millóns de visitantes aloxáronse na cidade a través da plataforma AirBnb

*És moi difícil saber exactamente o impacto no prezo de todo o mercado do aluguer Pero todos os expertos e colectivos ,incluídos a patronal do sector , sinalan que nas zonas de alta concentración turística o seu impacto é innegable

O segundo argumento que defenden os defensores do mercado de aluguer turístico é que este non só son unha fonte de ingresos para economía sinó que supoñen un recurso para a economia domestica ,un “complemento” que axuda a pagar Hipotecas ou suplementar a pensión etc . Imos toda unha salvación para chegar a fin de mes

O certo aínda que os datos que achega AirBnb digan 80% dos anfitrións de pisos enteiros só anuncia unha vivenda.Din :«A maioría son mulleres (53%), con 41 anos de media de idade e levan vivindo en Madrid unha media de 28 anos». A realidade dista desta idílica visión , son propietarios de varias vivendas das cales a inmensa maioría delas nin sequera está designada como segunda vivenda para Facenda :

  • – Só o 46 % dos caseiros declaran a facenda Hai outros 1,25 millóns de propietarios (54%) que non declaran os arrendamentos cobrados. Son unha enorme bolsa de fraude calculada contorna a 3000 millóns anuais polos inspectores de Facenda
  • Un tipo singular de vivenda

    Dedícanse ao aluguer turístico un tipo singular de vivendas , como declara unha propietaria destas vivendas : “Pisos moi vellos e non lles daba a gana reformalos ou non querían arriscarse a meter diñeiro nunha reforma para que logo non se alugase. E se o deixaban vello, tiñan que alugalo moi barato, así que preferían deixalo baleiro”

    A nosa sociedade non debe continuar na senda de crecer á conta dun turismo salvaxe que aporta moi pouco diñeiro cualitativamente, pero que deixa un gran impacto negativo :

    • Despraza aos veciños dos barrios e isto é innegable.
    • Xera un gasto social importante e desvio de recursos ,a pegada ambiental e de convivencia faise insoportable xa en cidades como Barcelona ,Madrid ,a costa mediterránea etc Queremos este modelo de crecente ou necesitamos urxentemente un control ?

    Os pisos turísticos crecen no medio dun caos regulatorio A oferta de vivendas de tempada supera en22 cidades á de aloxamentos regulados As queixas ,os desacordos ,os conflitos xerados por este turismo “baixo custo” non son socialmente rendibles .

    @A.T

    Publicado en Novas

    Proposta aberta para un “gobierno común progresista”

    Nas últimas semanas Pedro Sánchez reuniuse con distintos actores actores de moitos campos que necesitan melloras e acción política para afrontar moitos dos problemas que están afogando á sociedade española.

    Propostas da PAH para abordar urgentemente a grave crise de urxencia habitacional?.

    Tras 10 anos de crises e urxencia habitacional crónica, dunha lexislación pensada só para protexer á banca, fondos voitre e os seus intereses económicos, agora é momento de contundencia e feitos claros, non de palabras. Por xustiza ás 700.000 familias que perdeu o seu fogar desde 2008, polas case 200 que diariamente enfróntanse a unha nova orde de desahucio, non é tempo de que as grandes medidas do Goberno sexan »estudarase?», »se fomentará?».

    Tras 10 anos de políticas antisociales, os mesmos que a PAH levamos denunciando e loitando contra esta situación, á vez que traballamos nesas medidas reais que os distintos gobernos non foron capaces de desenvolver e que se limitaron a bloquear.

    É o momento de deixar de discursear sobre visións de cambio e de políticas valentes. É o momento de facelas realidade. A nosa valoración ás propostas do goberno en funcións é:

    1º) Non contén nin unha soa mención aos Desafiuzamentos , nin ningunha medida concreta das que a PAH propuxo ao PSOE para garantir a disminución e suspensión dos 172 diarios que, segundo o CGPJ, executáronse no primeiro trimestre de 2019.Pedimos a Pedro Sanchez que se mollase con cambios legais acordes ás esixencias da ONU, respondernos que se favorecerá» o realojo é tan vacuo que non repara tantas bágoas vertidas. Ningunha mención ao vencimiento das moratorias, que pode provocar un sangrante aumento dos desahucios por impago de hipoteca. Si realmente o PSOE quere «fomentar» o aluguer social debe impedir que as entidades financeiras poidan desahuciar a quen sufriron estáfaa hipotecaria.

    2º) En relación co Parque Público de Vivenda, tampouco contén medidas para recuperar as vivendas que xa están en poder da banca en xeral, nin de Bankia en particular. Fala de convenios da SAREB cando xa existen e podíanse estar aplicando, en lugar a venda actual de vivenda e chan procedente da burbulla inmobilaria. Máis aló de que definirán que é unha vivenda baleira, non detalla medidas para mobilizar esta vivenda desocupada cara ao aluguer asequible. Promete un plan de rehabilitación sen garantir que esas axudas non poidan a continuación incrementar a renda dos alugueres. Mantense na irrisoria cifra de 20.000 vivendas para todo o Estado, en absoluto insuficientes para influír nos prezos de zonas tensionadas nas que se concentran fondos de investimento como Blackstone.

    3º) Non inclúe ningunha medida fiscal positiva en relación coa vivenda, que non só poida servir para mobilizar a vivenda desocupada senón tamén para o financiamento do parque público. Nin maior tributación a voitres e SOCIMI, nin sancións á banca. Non concreta incrementos do PIB en vivenda cando estamos moi por baixo de Europa.

    4º) Acéptase intervir os prezos do aluguer, aínda que non se especifica como, senón que reincide na vaguedad dun índice estatal de referencia fronte a índices locais máis vinculantes. Fala de profundar nas medidas xa adoptadas en marzo, cando ao non aplicar aos contratos anteriores a esa data deixan fóra de alcance ao 99% das renovaciones ao alza. As axudas ao aluguer, mal suscitadas, poden ser unha liña directa ao peto dos grandes tenedores e botar máis gasolina ao lume.

    Xa en 2013 a PAH requiría reforzar un Observatorio da Vivenda, a situación de urxencia habitacional e de alza de prezos require máis que observar.

    5º) Si recoñece algúns postulados de mínimos da PAH:

    A necesidade de aprobar unha Lei estatal de vivenda que protexa a súa función social, para a cal a PAH xa presentamos un texto basee que foi admitido a trámite por unha maioría parlamentaria e que con todo o PSOE segue sen chamarnos para a súa discusión e trámite de urxencia.

    Impedir normativamente que as vivendas con algún tipo de protección pública poidan ser gestionadas ou vendidas a fondos voitre. Isto é consecuencia directa da loita sen descanso de miles de afectadas na PAH, pero necesita que o Goberno implíquese en recuperar as promociones de vivenda xa afectadas.

    A prohibición de cortes de suministros básicos (auga, luz, gas) en primeira vivenda, algo denunciado ante Europa e que sempre estivo presente nas nosas iniciativas locais, autonómicas e estatais. Con todo faltan medidas firmes para diminuír a tarifa do tramo vital destes suministros.

    E algunhas premisas máis como novas medidas de protección ao consumidor -ante a insuficiencia da actual Lei de Créditos Inmobiliarios-, o control dos pisos turísticos -que forman parte da burbulla de aluguer-, ou modificar a «Lei Mordaza», que con todo e pese aos recursos de alzada interpostos, seguen aplicando ferreamente os delegados de goberno do PSOE.

    En definitiva, é unha declaración de vontade, pero carente de concreción e escasa de plan de choque urxente sobre o maior e máis dramático dos problemas: Os Desafiuzamentos

    A %d blogueros les gusta esto: