Publicado en Novas, opinion, Persoas afectadas

RISGA ,VIVENDA ,XITANOS E DESAFIUZAMENTOS

2700 familias viven en chabolas

A situación de crise económica, social e financeira que vive o Estado español e as medidas que se tomaron nos últimos anos como reacción á mesma, están a ter un impacto directo entre a comunidade xitana, pasando moitos xitanos e xitanas a situacións de pobreza, privación e sobreendeudamiento. A perda de poder adquisitivo está a afectar á garantía dos dereitos máis fundamentais, como a vivenda, a saúde, a educación, etc. e ao acceso a produtos básicos de primeira necesidade (alimentos, roupa, calefacción, electricidade, transporte…).

O endebedamento provoca á súa vez situacións aínda máis difíciles como a imposición de multas ou os desafiuzamentos.

As axudas sociais como as rendas básicas convertéronse nalgunhas comunidades autónomas na única fonte de ingresos para un número moi alto de familias xitanas.

A venda ambulante baixou considerablemente d bido á redución do consumo que está a vivir o país. No caso da recollida de residuos sólidos, endurecéronse enormemente as condicións legais para as persoas que exercen esta actividade, tendo cada vez máis controis de tipo administrativo e por parte dos corpos e forzas de seguridade. Tamén hai unha nova competencia de persoas non xitanas que se empezan a dedicar a este tipo de actividade,

Atopámonos con situacións onde varias familias dependen economicamente dunha pensión mínima ou non contributiva, polo que as necesidades trasládanse a todos os que conviven no domicilio. Danse casos de fogares de ata 10 membros que están a vivir con ingresos por axudas que non superan os 300.

Moitas familias xitanas están a verse forzadas a decidir entre o pago de aluguer ou a hipoteca, o pago das subministracións da vivenda ou cubrir as necesidades básicas como alimentación e hixiene. Este feito resulta fonte de conflitos internos e relacionales. Os efectos da incerteza e a angustia nas persoas e as familias son evidentes e moi visibles ás veces no aspecto persoal: menor hixiene, desaliño, deixamento persoal… o que produce un efecto nocivo na autoestima, a motivación e o estado de ánimo.

Moitas familias están a facer uso mesmo de forma frecuente doutras redes de solidariedade, como os Bancos de Alimentos, as bolsas de préstamo de libros dos centros educativos e asociacións de pais e nais

As medidas de austeridade fan que moitas familias xitanas véxanse atrapadas nun círculo complexo de interaccións entre barreiras no acceso á saúde, emprego, educación e vivenda, que produce finalmente unha maior exclusión social, o que supón un retroceso social grave respecto da situación de hai uns anos desta comunidade.

Os DESAFIUZADOS

Nunha situacion habitual atopámonos que os desafiuzamentos se realizan de familia en familia ,coa poblacion Xitana ,simplemente arrasan co asentamento e teñen que marchar sen que as promesas de construcion de Vivendas de VPO ou non se fan ,que é o habitual ou eles simplemente quedan excluídos e trasládense a outro asentamentos o vense obrigados a ocupacion o caen vitimas de máfias e extorsión .

A falla de medidas efectivas contra os  desafiuzamentos afectaron a moitas familias xitanas, levándoas a situacións de hacinamiento e a recorrer á axuda da familia extensa

En España está a verse gravemente danado o sistema de Inclusión social e os valores do estado do Benestar , o cal supón un amplo retroceso social para os xitanos e xitanas; isto pode ter un impacto que se debe valorar con amplitude de miras, xa que devolver á exclusión social e a depender das axudas sociais a un sector da comunidade xitana ten un custo económico e social moito maior que o que se pode aforrar aprobando medidas urxentes de austeridade a curto prazo. Desmantelar un modelo social é fácil, pero reconstruílo de novo é moito máis difícil.

Medidas de protección social

En relación ás rendas básicas e prestacións sociais, é evidente a diminución orzamentaria xeral das axudas nos distintos municipios e comunidades autónomas.

A Xunta de Galicia impón agora para cobrar a Risga o residir nun piso ou unha casa coas condicións mínimas de habitabilidade

Algo inaudito e ruin , xamais preocupáronse de Velar pola transparencia do mercado inmobiliario para asegurar a protección dous usuarios e inquilinos

Non fixeron nada para :

Combater ou aluguer de infravivenda ou aluguer en condicións de insalubridade

• Perseguir a sobreocupación

É mais non tiveron a máis mínima intención de intervir no mercado inmobiliario :cada mais xente vese abocada en vivir en Infravivenda ou Vivendas inadecuadas ,con bicheira de todo tipo ,humidades etc

A demora na resolución das axudas sociais pode chegar mesmo aos 6 meses, e a media de demora no cobro da axuda concedida é de 3 meses.

1º Entendemos que a actual RISGA non é nin tan sequera un bo punto de partida Non se entende como un dereito para garantir senón algo que despues de sortear centos de papelorios quiza concédaseche e sempre de forma provisional e hipercodicionada

2º A cobertura dá RISGA é de 4,08 persoas por cada mil habitantes. en Euskadi chega a 34 de cada mil. Non é que alí haxa máis pobreza, senón que dáse cobertura a máis persoas que en Galicia, onde non se chega a todos ou que necesitan e ISO e un problema

3º O número de axudas que se poden percibir por fogar tamén se reduciu en moitas rexións, sobre todo se se comparten lazos familiares entre as persoas que residen nun mesmo fogar, quedándose reducida nunha axuda por fogar independentemente do número de persoas que habiten nel.

4º Nalgúns casos ademais as axudas sociais non están a actuar como incentivadoras do emprego, é dicir, existe un conflito entre ingresos. Penalízase que unha persoa que está a cobrar as rendas compatibilice leste cobro cos rendementos dun traballo aínda cando devanditos rendementos sexan insuficientes para o mantemento da familia: suspéndeselles a axuda ou se desconta o ingreso, o cal desincentiva o acceso ao emprego. Coñecemos casos de retirada da RISGA por unhas horas de traballo

5ª Se xa é penoso os terribles recortes nas axudas á dependencia e paralizáronse novas concesións ou se reduciu notablemente o número das que se conceden, cun gran endurecemento dos requisitos, e un notable recorte nas contías das axudas. Nas familias Xitanas debido a problemas de acceso ,culturais e compresión lectora , fai que moitas familias xitanas con persoas dependentes ao seu cargo, e as propias persoas maiores ou con discapacidades, estean en situacións de moita precariedade.

Hai contradicións nas condicións das a dás que fan que no canto de favorecerse a procura activa de emprego estéase desanimando ás persoas para buscar traballo (por medo a perder as axudas

VIVENDA

Como consecuencia dos desafiuzamentos ou abandonos das vivendas recórrese á solidariedade familiar, o que provoca graves situacións de hacinamiento

A isto engádese a enorme dificultade para atopar vivenda no mercado libre, dado o elevado prezo de aluguer, requisitos obrigatorios como os avais e factores como a discriminación contra os xitanos e xitanas, que tamén entran en xogo.

As familias Xitanas que acceden ás VPO en réxime de compra ou aluguer pero no momento de ocupar as vivendas non teñen recursos para pagar o aluguer, e por tanto teñen que renunciar á adxudicación ou recorren á Ocupacion

Ás veces son obxecto de Máfias ou extorsións

Non é infrecuente o ter que recorrer a enganches” co risco de seguridade que iso comporta e as elevadas multas que poden chegar ata os 3.500€.

Outras opcións son o traslado a outras vivendas máis precarias (infravivendas) e mesmo ao chabolismo, a ocupar vivenda abandonada ou baleira sen subministracións básicas ou con subministracións básicas conectadas de forma ilegal, ou a vivendas compartidas (vivendas dormitorio).

Menores

Nalgúns casos de especial gravidade, as familias con nenos que residen en infravivenda teñen medo de acudir aos servizos sociais polo risco perder a custodia dos fillos.

CONCLUSIÓNS

Deshaucios, fogares hacinados, a volta á infravivenda

Anuncios
Publicado en Novas

Lei de Vivenda da PAH

5 propostas polo dereito á vivenda e contra os desafiuzamentos

Presentamos a nosa nova campaña: a Lei de Vivenda da PAH, 5 propostas polo dereito á vivenda e contra os desafiuzamentos, a todos os grupos parlamentarios do Congreso dos Deputados.

Estas cinco propostas son:

1) Dación en Pago Retroactiva, e eliminación e compensación por cláusulas abusivas.

2) Aluguer Alcanzable,para garantir estabilidade e prezos adecuados.

3) Stop Desafiuzamentos, para que non haxa nin un só desafiuzamento máis.

4) Vivenda Social, para reacoller familias en pisos baleiros en mans da banca.

5) Subministracións Básicas Garantidas, para que toda familia teña acceso a auga, luz e gas.

 Presentamos  a Lei de Vivenda da PAH a todos os grupos parlamentarios para que a estudaran.

Durante os últimos 8 anos denunciamos a vulneración sistemática do dereito á vivenda, actuamos de urxencia parando desafiuzamentos, recuperando vivenda baleira en mans de entidades financeiras ou facendo accións de presión e denuncia á banca e administración. Fixemos posible o que nos dicían era imposible. E desde o primeiro día propuxemos cambios lexislativos realistas para garantir dereitos. Así o fixemos en 2013 coa ILP hipotecaria, unha proposta de lei que a pesar de ter un apoio social esmagador, a maioría absoluta do PP bloqueouna. Entón, empezamos con mocións municipais e con Iniciativas Lexislativas Populares nos Parlamentos autonómicos.

img_1848

Voltamos ao Congreso coa Lei de Vivenda da PAH, 5 propostas polo dereito á vivenda e contra os desafiuzamentos. A nosa proposta de lei pretende superar os parches do PP: o Código de Boas Prácticas que deu solución ao 0,5%, a Moratoria de desafiuzamentos que só paralizou un 4,6% ou o Fondo Social de Vivendas que non deu resposta máis que ao 1%. Unha proposta, a nosa, que confronta propostas como as do PDECat de criminalización da pobreza e o desafiuzamento exprés sen buscar a solución: garantir o dereito á vivenda.

A lei de Vivenda da PAH propón solucións estruturais para garantir o dereito á vivenda e poñer fin aos 166 desafiuzamentos ao día, para poñer fin aos cortes de auga luz e gas, así como garantir o fin das débedas para sempre e dar ferramentas para ampliar o parque público de vivendas en aluguer social, pasando do 1% ao 15%, mobilizando a vivenda baleira. Unha proposta que non esquece que máis da metade dos desafiuzamentos que se producen son de aluguer, e por iso propoñemos reformas que fagan do aluguer unha opción estable, segura e alcanzable.

Coa Lei de Vivenda da PAH, imos interpelar a todos os grupos do Congreso, a todos.  Tamén interpelaremos ao PP, que lexislou e actuou para manter os privilexios da banca en detrimento de os dereitos de todas, porque os nosos dereitos están por encima dos beneficios da banca.

Na PAH levamos oito anos demostrando que parar desafiuzamentos era máis que posible. Non só paralizamos miles de desaloxos. Tamén conseguimos reacoller a 3.500 persoas, en vivendas baleiras que estaban en mans da banca a través da campaña Obra Social a PAH. Non nos rendemos, e por moitos paus nas rodas que nos queiran poñer. Porque lexislar leis a favor das familias é só #cuestión de vontade política

. O reto do noso texto de lei é moito máis que un tema de vivenda, pois implica directamente ao modelo de Cámara Lexislativa que teremos durante os próximos anos. Ou ben un modelo falso onde se lexisle a favor de intereses privados ou unha Cámara Lexislativa que sirva para protexer os dereitos de toda a cidadanía. Non esquezamos que todos os desafiuzamentos ocorridos desde o inicio da estafa, mal chamada crise, asentáronse na existencia de leis inxustas. Leis declaradas ilegais polo propio Tribunal de Xustiza da Unión Europea. Lonxe de liquidar a situación das familias, o Congreso foi utilizado para sacar adiante medidas para protexer á banca e as eléctricas, vulnerando o Dereito á Vivenda recollido no artigo 47 da Constitución Española. É a hora de que por fin, as demandas da cidadanía entren ao Congreso, e sexan aprobadas para que nunca máis ningunha familia quede na rúa.

Chegou a hora de demostrar se temos un congreso a favor da cidadanía ou de bancos e subministradoras. Non queremos palabras, queremos aprobar a Lei de Vivenda da PAH

Si Se Pode!

IMG_1133

As STOP/PAHS Galegas no Parlamento de Galicia 
Publicado en opinion, Persoas afectadas

AS MULLERES SEN FOGAR

O sinhogarismo estudouse, explicado, comprendido e intervido desde unha visión androcéntrica, que invisibiliza a especificidade das estratexias de vivenda das mulleres e, por tanto, as súas experiencias subxectivas. Por iso, é fundamental analizar a exclusión social tendo en conta a perspectiva de xénero.

Se lle preguntase a alguén que fixese un retrato robot dunha persoa sen fogar seguramente a describiría da seguinte maneira: é un home, de entre 45 e 60 anos, dorme nun caixeiro ou nunha beirarrúa, non ten familia, consome alcol e esmoleira

O concepto de “sen fogar” asóciase a estar á rúa ou a durmir en albergues, espazos dos que se adoitan sacar as estatísticas e nos que as mulleres son unha minoría xa que se atopan noutras manifestacións do sinhogarismo máis difíciles de detectar e de cuantificar: vivir nunha vivenda sen título legal, baixo ameaza de violencia machista, vivir nunha chabola, nunha vivenda insegura, por exemplo. Por ese motivo fálase de que o sinhogarismo encuberto é a situación de aloxamento máis frecuente entre as mulleres sen fogar.

Diciamos desde estas consentes paginas que o concepto de sen teito ,ao contrario do que se adoita manexar é mais amplo e é algo mais que vivir na rúa

As mulleres, simplemente polo feito de ser mulleres, tentan sortear de calquera xeito o ter que durmir na rúa: “Non es unha persoa na rúa, es unha muller na rúa”. En xeral as mulleres optan por outras alternativas: dormen en casas de familiares ou amizades, manteñen mesmo relacións de parella insatisfactorias, intercambian compañía ou coidado a cambio de aloxamento (traballadoras domésticas que traballan internas).

Se cuantificamos o número de mulleres que viven nunha vivenda insegura (baixo ameaza de desafiuzamento, en réxime de tenencia inseguro –acollida por familiares/amizades, subarrendamiento, ocupación ilegal-) ou baixo ameaza de violencia machista por parte da súa parella ou familia, é moito maior que o dos homes.

Un recente estudo do Instituto da Muller vasco vén corroborar isto .    No País Vasco ao redor de 500 mulleres estanse sen teito ou sen vivenda (en recursos específicos para persoas sen fogar) pero algo máis de 120.000 mulleres atópanse sen fogar (vivenda insegura ou inadecuada).

As mulleres tentan sortear  de calquera xeito o ter que durmir na rúa ou en albergues porque son espazos moi violentos nos que se multiplica o risco de sufrir algún tipo de agresión sexual ou de violencia machista en xeral. Antes de chegar a esta situación as mulleres optan por outras alternativas: dormen en casas de familiares ou amizades, manteñen mesmo relacións de parella insatisfactorias, intercambian compañía ou coidado a cambio de aloxamento (traballadoras domésticas que traballan internas), etc.

* Hai máis mulleres en situación de exclusión residencial pero son menos visibles que os homes polo seu menor presencia na rúa

* Fronte á opción da rúa ou o albergue, as mulleres optan por estratexias como durmir en casa de familiares ou intercambiar coidado por aloxamento

Una das conclusións do estudo, por tanto, é a invisibilidade das mulleres sen fogar, que optan na súa maioría por alternativas á rúa ou o albergue como poden ser durmir en casa de familiares ou amizades, manter relacións de parella insatisfactorias, ou intercambiar compañía ou coidado por aloxamento

FACTORES E EXCLUSION , FACTOR DE XENERO

A menor presenza das mulleres nas situacións máis graves de exclusión social débese a diferentes factores de contención moi relacionados coas atribucións de xénero:

  • Adaptación  á precariedade laboral: As mulleres souberon adaptarse ás peores condicións que lles ofreceu o mercado laboral
  • Prestacións, protección social, coidado: Benefícianse en maior medida de determinadas prestacións e teñen menos reparos á hora de solicitar axuda institucional. As mulleres teñen maior tendencia ao coidado e a solicitar axuda
  • Maior apoio familiar e social, pero con límites: As mulleres reciben máis axuda das súas redes familiares e sociais pero habitualmente con contrapartidas que poden coartar a súa autonomía.
  • A maternidade como capital social e económico: Existen recursos específicos para as nais en situación de exclusión social.

Medo á victimización: Case una de cada tres mulleres que dormen ou durmiron na rúa foron vítimas de agresións físicas e máis dunha de cada catro foron obxecto de agresións sexuais, unhas porcentaxes moito máis altas que no caso dos homes.

O estigma asociado ás mulleres sen teito é moito maior que o que sofren os homes. Vivimos nun sistema dominado polo patriarcado e o sinhogarismo, a pobreza e a exclusión social non ían ser alleos a iso. O sinhogarismo habitualmente estudouse, explicado, comprendido e intervido desde unha visión androcéntrica, que invisibiliza a especificidade das estratexias de vivenda das mulleres.

A.T

Publicado en Asociacións, Novas, opinion, Persoas afectadas

ASI SON ELES

Decir que la legislación española es estupenda cuando hay personas que se están quitando la vida por una ley injusta es absolutamente criminal.””Les aseguro que no le he tirado un zapato porque quería explicar mi punto de vista. Es un criminal y deberían tratarle así, no es un experto”.”Los representantes de los bancos han causado el problema”.”Hay muchas formas de violencia y de desprecio, y a la gente con la que yo estoy cada día nos ha ofendido profundamente” ADA COLAU

O número de persoas sen fogar en España achégase a 23.000, segundo o INE O 45% foi por mor da perda de emprego e o 12% por desafiuzamento En España por cada 100.000 habitantes hai 71,3 persoas sen fogar En el Estado español, sólo el 1% de la vivienda pertenece al sector público, mientras que en Europa la media es del 24%.Asi son , asi é a cara dun desafiuzamento

LaPAH conseguiu unha lexitimidade sen parangón. Existen máis de 200 nodos distribuídos ao ancho do territorio As demandas da PAH calaron no imaxinario colectivo dunha gran parte da cidadanía O PP e C´ s quedáronse sós pero non débiles e con todo, as nosas propostas, Materializámolas en varias propostas de Lei Despois da ILP Madrid que conseguiu un amplo apoio pero non pasou as pesadas portas da Asemblea Madrileña Agora necesitamos que a a # LeyViviendaPAH consiga un respaldo social e un coñecemento mediático que lembre á nosa primeira ILP

A ninguén se lle escapa que estamos nun ciclo de protesta social moi baixa Necesitamos de Todas , busquemos ás que faltan ninguén sobra

Empuxemos todas

Publicado en Novas, Persoas afectadas

EN VIGO :NINGUEN SEN TEITO

O acceso a unha vivenda adecuada é un factor crave para a inclusió n social, a emancipació n e o exercicio da ciudadanía, xa que ao ter unha natureza multidimensional, un aloxamento digno e adecuado non garante, por sé só, a inclusió n, pero sé é unha condició n indispensable. Por iso, é importante que a exclusió n residencial sexa unha cuestió n de polí tica de vivenda e urbanismo, non sóo de polí ticas sociais. Hai que ter en conta que a vulneració n deste dereito carrexa consecuencias noutros dereitos, que comprenden desde nosa dimensió n má s í ntima á dimensió n social.

A Sareb, má s coñecido como “banco malo” é unha entidade privada de fronté c- ter nanciero creada por requirimento da Comisió n Europea en 2012, para a reestructuració n e saneamento do sistema bancario españ ol, cuxa prin- cipal funció n é a venda dos activos tó xicos procedentes das entidades nancieras. O seu creació n foi unha oportunidade perdida para a creació n dun verdadeiro parque de vivenda social e pú blico: un 45% do capital da Sareb é pú blico

Hoxe a SAREB converteuse na maior Inmobiliaria do pais O estalido da burbulla inmobiliaria e a crise financeira provocou unha espantada dos bancos do sector promotor, coa entrega de miles de activos á Sociedade de Xestión de Activos procedentes da Reestruturación Bancaria ( Sareb ou banco malo) ou a firmas especializadas na compra de activos problemáticos (con enormes descontos). En Galicia os “Fondos VOITRE” xa xestionan máis inmobles que a Sareb ou os bancos, concentrados en só dous actores: Blackstone e Cerberus. Ata tal punto que os Os fondos voitre son xa os maiores donos do ladrillo á venda en Galicia . Cerberus paga 4.000 millóns pola carteira inmobiliaria de BBVA, con 550 propiedades na comunidade ,a firma suma xunto a Blackstone máis activos que o ‘banco malo’

Isto lévanos a un panorama caraterizado por :

  • -Aumento do Prezo do Aluguer .O Aluguer Alcanzable afástase para un numeroso sector social
  • -O Mercado do Aluguer abusa dunha posición ventaxista e esixe condicións de Aluguer abusivas
  • -Os Desafiuzamentos de Aluguer aumentan a luz disto
  • -As Administracións e o Goberno do PP reformou a LAU á medida das Inmobiliarias e non do Inquilinos
  • -Aumento do sinhogarismo por falta de pagamentos, pérdida de vivenda e desemprego
  • -Aumento das persoas sen -fogar e aumento do numero de accidentes e mortes .

Outra cara da exclusió n residencial son as condicións dos fogares, algo estreitamente relacionado coa pobreza energé tica. Segú n un estudo da Asociació n de Ciencias Ambientais34, en 2014:

• 5,1 millóns de persoas, o 11% dos fogares españ oles declarábase incapaz de manter a súa vivenda a unha temperatura adecuada nos me- ses frívos.

• 6,2 millóns de persoas, o 15% dos fogares españ oles, destinaban má s do 10% dos seus ingresos anuais á compra de energía para a vivenda.

O xoves, 18 de xaneiro de 2018, ás 11:30 da mañá ante a “maternidade vexetal” da dinoseta da Porta do Sol, espazo cidadán usualmente frívolo que nós desexamos subverter e converter nun lugar combativo polos dereitos sociais, dámonos cita os colectivos, Rede de Solidariedade Popular de Vigo, Os Ninguéns,PAH Vigo-Tui Baixomiño e todas as persoas ou organizacións que queirades acompañarnos.

Publicado en Novas, opinion

CAMBIEMOS O MURO ,CAMBIA O MUNDO # EstaEsMiLey

Os Movementos Sociais son, somos, esa pedra no zapato do sistema. Ou máis ben habería que dicir arenilla, dada a cantidade deles que somos.

Xurdimos pola inquietude de persoas que observan as inxustizas e a falta de atención das Administracións cara aos cidadáns, ou polos abusos dos grandes poderes económicos e financeiros, que acrecentan a desigualdade e a pobreza.

En España, un país moi solidario cando fas un programa para recadar fondos, ou nun peditorio popular, pero menos cando se trata de auxilio directo ou loita activa polos dereitos.

Xuntos podemos conseguir moitas cousas que non se conseguen por separado.De non ser así a crise material e social seguirá facéndose cada vez máis profunda e o efecto rebote da ilusión frustrada pode ter consecuencias perigosas e acrecentar as dinámicas patriarcais e o racismo. Non estamos a falar de política-ficción. Xa o temos diante.

A PAH conseguiu grandes cousas grazas á unión de xentes dispares, que se revelan cada día contra os usos e abusos que se converteron en costumes . !E o que queda por facer!

Este vídeo é unha homenaxe a todos os que se unen, co afán de cambiar aquilo que lles vén imposto e, á vez, un empujoncito a que entredes a formar parte dos distintos Movementos Sociais.

Voces unidas, Voces Valentes dan o seu apoio e fan súa a Lei dicindo # EstaEsMiLey.

É a hora de implicarnos e ser parte deste incrible paso na historia da loita social polos dereitos humanos, pois hai vidas en xogo.

Gravade o voso apoio, compartide os vídeos nas vosas redes sociais, coa etiqueta # EstaEsMiLey e unirvos á Lei de Vivenda Unha Lei de todas!

Publicado en Novas, opinion

2009 Nace unha esperanza a PAH

Esperanza.

Esa foi a sensación que experimentei ao colgar o teléfono despois dunha longa conversación que iniciei con angustia; xerábaa a impotencia de albiscar un desafiuzamento tan de preto. Facía tempo que nas redes víanse imaxes duras, líanse noticias de desaloxos forzados coa policía polo medio, familias na rúa en pleno inverno, precariamente arroupadas por grupos cidadáns ou asociacións veciñais. Pero esta vez víao en vivo e en directo: un amigo noso, traballador golpeado pola crise, inmigrante e sen familia nin recursos no país, unha notificacion xudicial, a incerteza de que ía pasar, o sentimento de incapacidade ao non ter a ninguén a quen preguntar #lle como se ían a desenvolver os acontecementos… Desesperado e avergoñado, como último recurso, dinos que non puido seguir pagando a hipoteca desde que foi despedido do seu traballo, e que o xulgado lle manda unha carta ininteligible onde explican algo sobre ‘o procedemento de execución hipotecaria’.

Oiramos falar dunha iniciativa cidadá nas grandes urbes, as chamadas ‘plataformas de afectados pola hipoteca’. Internet fixo o resto, facilitoume un número de teléfono grazas ao que vimos unha luz. A PAH de Tui era un grupo pequeno pero eficaz que xa conseguira solucionar casos na zona intermediando cos bancos. Despois dunha hora de conversación, á parte de conectar plenamente coa súa visión acerca da situación de negación de dereitos humanos fundamentais, sentín que non estabamos sós nisto, senón que unindo as nosas forzas podíase polo menos facer fronte á apisoadora bancaria que, auspiciada pola lei coa conivencia do estado, expulsaba ás persoas das súas casas deixándolles paradoxalmente débedas astronómicas que as condenaban á escravitude e á clandestinidade literalmente.

Esperanza é o que miles de familias durante todos estes anos sentiron ao acompañar e unirse ás plataformas de todo o estado, vendo os logros conseguidos grazas á loita conxunta. Sentimos vertixe ao ver aos bancos, non dobregarse, pero si verse en apertos á hora de querer aplicar o seu rodete. Tiveron que “modificar a súa axenda” debido para o efecto a PAH, tivéronse que sentar a negociar coas persoas, víronse obrigados a asinar miles de daciones en pago, condonacións de débeda e alugueres sociais, a chamar ao xulgado para solicitar a paralización de desaloxos. E máis aínda: a PAH conseguiu atraer a atención de instancias supragubernamentales como o Tribunal de Xustiza Europeo que chegou a ditaminar en varias ocasións que a lei hipotecaria española incumpre a legalidade comunitaria. Miles de desafiuzamentos paralizados pola PAH, miles de daciones en pago con cancelación de débeda, miles de alugueres sociais logrados de mala gana de bancos e institucións oficales, miles de familias que conseguiron levantar cabeza tras o revés de perder o pan e o teito pero nunca a dignidade.

O noso amigo foi o primeiro “executado” de Vigo ao que lle concederon a dación en pago na cidade. Pero para entón el xa estaba sentenciado á marxinalidade, despois de formar parte desta sociedade como uno máis achegando os seus impostos mentres puido, así que acabou retornando ao seu país de orixe, co fracaso escrito na pel.

Viñeron moitos outros casos, familias ou persoas soas, novas ou maiores, paradas ou con traballo, autónomas ou asalariadas, españolas ou non españolas, con ganas de loitar ou sen elas… A PAH creceu tanto que houbo que organizarse mellor, facíanse asembleas para repartir o traballo, os teléfonos non paraban, acumulábanse os expedientes, se solapaban as accións, traballábase ata altas horas da noite. Formamos un grupo compacto, con espírito de loita e moral de vitoria. Démonos conta de que os bancos se poñían nerviosos coa nosa presenza, a nosa visibilidade nos medios de comunicación, as nosas accións. Sentimos como verdadeiro o lema de que “o pobo unido xamais será vencido”.

Loitamos, compartimos, choramos e rimos, sentimos a solidariedade a flor de pel… emocionámonos con cada logro e enfadámonos con cada decepción. Uns marcháronse, outros quedaron, outros se foron e volveron e moitos nunca estiveron pero a PAH conseguiu algo que ningún político fixo nunca en España: unir e crear conciencia social.

Por iso a súa cor é o verde, a cor da ESPERANZA.

AnaPAH

A %d blogueros les gusta esto: