Non se entende o dereito á vivenda digna sen o acceso aos suministros básicos

1/Sen datos oficiais sobre cortes de fornezo por impagos, a Asociación de Operadores Públicos calcula que non son menos “de 300.000, é dicir, un millón de persoas”
2/Alicia, unha das afectadas, engancha e desengancha todos os días a súa casa á tubería para garantir o líquido á súa familia
3/ As tarifas subiron o 12,3% entre 2011 e 2012, segundo o Instituto Nacional de Estatística

A porta da súa casa sempre está aberta. E non só como mostra de hospitalidad, senón como unha das súas precaucións habituais desde fai meses. Vivir sen auga trastornou a súa rutina. “Todas as noites baixo a desenganchar e polas mañás vólvoo a poñer. Vixíanme desde a compañía e teño que estar atenta por si veñen os técnicos. Non vou deixar aos meus fillos sen auga”. Alicerce Rodríguez leva desde marzo sen poder facer fronte ao pago das facturas do auga. Pero decidiu non vivir sen o vital líquido.

Fai cinco anos a crise golpeou de cheo o fogar desta antiga pequena empresaria de Villafranca dos Barros (Badajoz) e hoxe a súa supervivencia converteuse nun arma de loita: “Engánchome á rede porque a miña alternativa é pagar ou comer. E os meus fillos van seguir comendo. A crise levouse todo por diante, menos a miña dignidade”.

En España non existen datos de cortes de auga en por impagos de facturas. Hai unhas estimacións que ás veces se presumen curtas. Segundo a Asociación Española de Operadores Públicos de Abastecemento e Saneamiento (AEOPAS), tramítanse anualmente máis de 500.000 avisos de corte, dos que se executan un 60%, é dicir, 300.000 cortes que poderían afectar a case un millón de persoas. Os datos da Asociación Española de Abastecemento de Auga e Saneamiento (AEAS), a agrupación profesional de operadores privados, indican que 970.000 fogares recibiron avisos de interrupción no último ano, sen especificar o número de ejecuciones.

Dereito humano desde 2010

Malia que o acceso ao auga e ao saneamiento é un dereito humano desde que a Asemblea das Nacións Unidas recoñecéseo en 2010, lograr que as lexislacións estatais ampáreno e fagan cumprir é un camiño de longo percorrido do que apenas se acaban de dar os primeiros pasos e algúns de sentido incerto.

A ata fai un mes relatora especial da ONU polo dereito humano ao auga e ao saneamiento, Catarina de Albuquerque, recoñece que a situación cambiou nos últimos anos: ?No inicio do meu mandato recibía unha chea de queixas dos chamados países pobres, pero nos últimos anos empecei a recibir queixas de violacións de dereitos humanos no Sur de Europa e en EEUU. Todo isto ten que ver con recortes presupuestarios e de subsidios ás persoas máis pobres que despois non teñen capacidade para pagar as contas?.

Vivir sen auga é imposible, pero unha realidade común en moitas familias, tamén españolas. ?Cada vez decátome de máis casos. O último, un matrimonio maior. Eu ofrézome a ir coa miña caixa de ferramentas: xa son unha experta e teño todo tipo de tornillos?, apunta Alicerce con ironía: ?Para ducharnos quento a auga en dúas ollas e botámosnolas/botámonolas por encima. Tampouco podo pagar a bombona de butano?, recoñece.

Aumento dos prezos

Mentres os cortes aumentan, tamén o fan as tarifas. Segundo os últimos datos do Instituto Nacional de Estatística (INE), publicados en novembro pero que fan referencia aos datos de 2012, o custo unitario do fornezo de auga alcanzou os 1,03 euros por metro cúbico, un 8,4% máis que en 2011; mentres que o de saneamiento (alcantarillado, depuración, cánones de saneamiento e vertido) foi de 0,70 euros, cun aumento do 18,6%. É dicir, a cifra total ascendeu de media a 1,73 euros por metro cúbico, un incremento do 12,3% respecto ao ano anterior (1,54 euros).

Así mesmo, resulta especialmente alarmante o crecemento da pobreza energética entendida como a dificultade para facer fronte ás facturas de suministros básicos de electricidade, gas e auga. Os prezos de acceso a estes suministros volvéronse inasequibles para a poboación. Desde o 2008, a luz subiu un 60% e a auga un 66%
O crecemento desta situación de urxencia social e a escaseza das axudas que reciben as persoas afectadas contrastan cos ingentes beneficios obtidos polas entidades financeiras e empresas de suministros. As cinco entidades financeiras máis grandes do Estado español ?Santander, BBVA, Caixabank, Banco Popular e Banco Sabadell- pecharon o 2013 cun beneficio de 7.674 millóns. Igualmente, é preciso recordar que, desde que comezou a crise, as administracións públicas transferiron ao redor de 165.000 millóns de euros ás entidades financeiras.

A PAHVigo ,como outros colectivos e movs sociais de Vigo (ODS ,RSP .PLat Abusos Bancarios ,o Mov de Preferentes ..O IMAM ….) loitamos
para garantir dereitos básicos e unha vida digna a todas as persoas e cousas tan basicas e elementais como :
1/ Dereito a Vivenda Parque publco para a Vivenda de Aluger .Aluguer social para as persoas en situación de vulnerabilidade que se atopen en risco de desahucio, cando o propietario sexa unha entidade financeira ou un gran tenedor de vivendas.
2/ Dereito a Sanidade Publica
3/ Dereito a Renda Basica …Renda Mínima, a unha alimentación adecuada e un fornezo suficiente de auga, luz e gas Acceso garantido a suministros básicos de auga e luz, poñendo fin aos cortes indiscriminados nos fogares vulnerables

“Non se entende o dereito á vivenda digna sen o acceso aos suministros básicos

El Diario

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s