Publicado en opinion

A inseguridade residencial

A inseguridade residencial

A inseguridade residencial penetrou en capas sociais menos desfavorecidas,as cales tamén teñen o aluguer como vía frecuente de acceso á vivenda.

Máis da metade dos fogares encabezados por menores de 45 anos teme perder a súa vivenda a curto prazo. No contexto europeo os mozos españois temen perder a súa vivenda por non poder pagala máis a miúdo (54% fronte a 33%) e esta diferenza tamén se incrementou nos últimos anos a medida que crecía o aluguer. Esta percepción está xustificada. O 42% dos fogares formados por mozos xa viven en aluguer de mercado, a opción máis insegura de todas para un colectivo aburado pola precariedad laboral, deixando atrás a etapa de acceso maioritario á propiedade.

O auxe do precio do alugueiro facilitou o incremento da inseguridade residencial, dadas as condicións obxectivas dos contratos, a súa duración e a falta de control da variación de prezos en ámbitos de forte demanda

As rendas mínimas non chegan

Diminúe por terceiro ano consecutivo o número de fogares en risco de pobreza que reciben a renda mínima de inserción, a última rede de protección para quen esgotaron o resto de recursos. En 2018 beneficiáronse 100.000 persoas menos que en 2017, é dicir, case 20.000 fogares menos, pese a que a taxa de risco de pobreza mantívose prácticamente estable neste periodo ?só caeu seis décimas, do 19,7% ao 19,1%?, segundo o informe que publicou onte martes o Ministerio de Sanidade, Consumo e Benestar Social.

Precariedad e vivenda

A pobreza crónica instalouse na vida do 20% Si como vimos a percepción de inseguridade residencial aumenta debido ao aumento do prezo do Aluguer ,a ausencia de regulación e de estabilidade nos contractos que impiden ter un proxecto vital a longo prazo a isto súmase que é moi difícil acceder á Rendas de Inserción .As trabas burocráticas e a falta de acceso á información constitúen un labirinto da desigualdade

A metade dos empregados públicos menores de 40 anos son temporais

Xa fai tempo que traballar e ter estabilidade laboral deixaron de ser sinónimo.

Publicado en opinion

Primeiro a casa

En 1992, a organización estadounidense Pathways to Housing preguntouse: mellorarían as persoas que viven en cálea si accedesen de forma inmediata a unha vivenda digna? Así naceu o Housing First, un novo xeito de facer coas persoas sen fogar que segue a máxima “primeiro a vivenda”.

Os oito principios do Housing First:

  • 1 A vivenda é un dereito humano
  • 2 Respecto por todas acódelas usuarias
  • 3 Compromiso de traballar coa persoa ata que o necesite
  • 4 Vivenda individual e independente
  • 5 Separación de vivenda e tratamento
  • 5 Dereito a decidir da persoa
  • 6 Orientado cara á recuperación do usuario
  • 6 Redución de danos (para minimizar as consecuencias da vida na rúa)

O número de persoas que se ven obrigadas a durmir na rúa ou en albergues non deixa de aumentar, ata en países que están experimentando un forte crecemento económico, como Alemania.

Máis de 40.000 persoas viven en situación de sinhogarismo en España

Segundo cifras do Consello Xeral do Poder Xudicial (CGPJ), durante 2018 leváronse a cabo en España 100 Desafiuzamentos ao día por impago de aluguer. Ou sexa, cada hora catro familias quedáronse na rúa.

O último censo de vivenda do INE de 2011 recolle 3.443.365 vivendas baleiras. Delas, 13.504 son vivendas protexidas das Administracións Públicas.

-O orzamento total destinado a vivenda recortouse un 75% nos últimos 8 anos.

Cando nos preguntan si apostamos por aumentar as prazas do ALBERGUE dicimos NON ¡¡¡ Xa abonda .Apostemos por HOUSING FIRST. (Primero a Vivenda )¡¡¡..

Este modelo de atención a persoas sen fogar consiste en que o primeiro paso da intervención social sexa facilitar á persoa unha vivenda individual desde a cal reconstruír a súa vida co apoio dun equipo de profesionais sociais. En lugar de proporcionar o acompañamiento social en centros residenciales especializados e de ver o acceso á vivenda como o último paso dun longo proceso, Housing First parte da vivenda para centrarse na persoa; non a impón como moeda de cambio nin premio ao bo comportamento, senón que se centra na redución de danos, na inclusión comunitaria, na liberdade para tómaa de decisións, na orientación cara á recuperación e no compromiso activo sen coerción. Todo iso partindo da premisa da vivenda como un dereito humano.(Albert Sales )

Housing First demostrou ter éxito entre a poboación sen fogar máis crónica, o que fai moi tentador consideralo a solución a un problema que desborda a capacidade de reacción das administracións públicas.

A lección máis importante é a aplicación de políticas Housing First, non só é a prevención, senón a movilización dun gran parque de vivendas para fins sociais e unha aposta por coidar ás persoas máis vulnerables da sociedade. Xa a finais dos 80 comezaron a deseñar unha estratexia nacional na que se implicaron cidades e as Administracións tanto locais como Estatais

O sinhogarismo é un problema complexo e non hai solucións máxicas Sen dúbida un parte das persoas sen fogar proveñen de grupos sociais golpeados pola exclusión social ,persoas que xa veñen de desahucios A eles a solución non pode vir de políticas de asistenciales,senón de politicas de dereitos . Outras obedecen a situacións mais complexas de enf mentais de marginación etc .

Seguir no bucle que o PP desexa e promueve de máis prazas e Albergues é perpetuar a pobreza ,escondela e substituír dereitos por bonos sociais

PRIMEIRO A CASA

Publicado en Novas, opinion

A Nosa campaña 10N

A PAH proponemos un conxunto de medidas mínimas e urxentes que se deberían incorporar.



1. Stop Desafiuzamentos con data aberta
. O sufrimento que producen os 165 desahucios diarios no Estado español non se evitará cun mes de moratoria na ejecución do lanzamento, tal e como propoñía o Decreto Lei do pasado Xaneiro. Fan falta medidas urxentes para paliar a crise habitacional e evitar que cada vez haxa máis xente sen casa. Esiximos, en primeiro lugar, que se explicite no Real Decreto que todos os desahucios deben ser notificados con data e hora e acabar dunha vez coa práctica dos desahucios con data aberta, que agravan a traxedia das persoas que os sofren.

2. Stop Desafiuzamentos sen alternativa habitacional. En segundo lugar, é fundamental que a lei 24/2015, aprobada en Cataluña e ratificada polo Tribunal Constitucional, sexa implementada no resto do Estado. Coa finalidade, entre outras, de que os grandes tenedores fáganse cargo de realojar a todas as persoas que van ser desafiuzadas por impago de aluguer e hipoteca, ou fin de contrato. E ademais, debe ampliarse este deber aos casos nos que os contratos de aluguer renóvense cunhas condicións e prezos que os inquilinos non poidan asumir.

3. Alugueres asequibles: é urxente regular os prezos do aluguer entre contrato e contrato, baseándose en índices que teñan en conta o poder adquisitivo real da xente. Ademais, as subidas dentro dun mesmo contrato deben estar estrictamente vinculadas ao IPC.

4. Alugueres estables: os contratos de aluguer non poden terminarse de forma unilateral e injustificada. Teñen que renovarse a non ser que o propietario demostre que necesita a vivenda para uso persoal ou dun familiar. Ademais, hai que asegurar que un contrato siga vigente cando hai un cambio de propietario, independientemente de si o contrato estaba inscrito no rexistro.

5. Fin dos abusos dos intermediarios: son os arrendadores, para os que traballan a práctica totalidade de axencias inmobiliarias, os que teñen que asumir os seus honorarios. Nunca os fogares inquilinos, hoxe un mercado cativo dos axentes.

6. Regulación e freno os fondos voitre: é imperativo eliminar as socimi, vehículos financeiros que gozan de enormes privilexios fiscais, e que permiten que os fondos voitre especulen masivamente cos nosos fogares e sexan a punta de lanza da burbulla.

7. Movilización das vivendas baleiras: nun contexto de urxencia habitacional (165 desahucios cada día) e nun país con 3.4 millóns de vivendas baleiras segundo o último censo (INE 2011), hai que empezar a multar e ata expropiar para garantir a función social da vivenda, evitar a escaseza artificial e frear a especulación.

Publicado en Novas

Modelos colaborativos en la provisión de Vivienda en Europa

El gasto social del Estado español destinado a las familias en materia de vivienda y la exclusión social, se sitúa en el 1,7%, dos puntos por debajo de la media europea. El 20% de la población de España está excluida del mercado inmobiliario, según los datos del observatorio de la vivienda del Consejo General del Notariado de 2005. Los precios de la vivienda son desorbitados con incrementos del 107% en siete años, en cambio los

salarios en ese mismo período sólo lo hicieron en un 34%, además, la tasa de paro en el tramo de edad de 18 a 35 años es del 13,2% y la tasa de pobreza se sitúa en el 18,5%, la constante bajada del gasto público en protección social ha supuesto la reducción del 24% del PIB en 1993, al 20% en el 2002”.

En este contexto, y ante la incapacidad del modelo de vivienda social español para dar respuesta a las demandas ciudadanas de los últimos años, parece necesario abogar por un cambio en los objetivos de la política de vivienda, apostando por soluciones innovadoras basadas en experiencias de éxito de países de nuestro entorno.

Podemos señalar que la crisis económica y financiera de los últimos años ha puesto de manifiesto el agotamiento del modelo predominante de acceso a la vivienda de nuestro país. Este, basado en la idea de producir vivienda libre en propiedad con objetivo de alcanzar la máxima rentabilidad, no ha permitido, de manera general, satisfacer las necesidades de la población más vulnerable, y ante situaciones de falta de acceso a crédito,

Esta misma dinámica, de ofertar vivienda en venta, ha sido la generalizada en el caso de la vivienda protegida, lo que ha hecho que en nuestro país no se cuente con un parque de vivienda social en alquiler, de titularidad pública, capaz de absorber las demandas surgidas en la citada situación de emergencia. Además de ser inoperante ,es mas que cuestionable que se gaste dinero publico en conseguir que unas pocas familias accedan a vivienda en propiedad .La VPO debe ser mayoritariamente destinada al Alquiler .

Esta vinculación a la idea de propiedad, que en muchos casos se entiende como de fuerte arraigo cultural en nuestro país, responde más a un modelo alentado por las políticas de vivienda que responde mas a intereses de las inmobiliarias y la Banca que al interés ciudadano . Así, las medidas de facilitación fiscal a la venta frente al alquiler han convertido a esta segunda vía de acceso a la vivienda en la única alternativa para quienes no cuentan con capacidad de adquisición Se sigue facilitando el acceso a prestamos y no a una vivienda

Hay que apostar por una politica de Alquler movilizando la Vivienda desocupada y tambien las iniciativas de provisión de vivienda social como las iniciativas de Holanda ,Berlin …

Fuente https://www.fundacionalternativas.org
Publicado en opinion

Quen controla os Pisos Turísticos

Dise que os Pisos turísticos son poucos en relación co total da vivenda e que o seu impacto sobre a subida de prezo do Aluguer é moi pequeno .

  • O ano pasado, nun total de 22 cidades españolas, as prazas en vivendas turísticas (473.956) superaron aos aloxamentos regrados (335.606), segundo datos do lobi turístico Exceltur. Son unhas cifras que coinciden co informe ‘ Private Accomodation in Europe: 2010-2020’, que sitúa a España como o terceiro país con máis oferta de Europa, con 450.000 vivendas vacacionais, segundo datos proporcionados pola plataforma HomeAway.
  • A estancia media foi de 3,7 noites e o gasto medio diario de cada hóspede foi de 139 euros
  • Máis de 1,2 millóns de visitantes aloxáronse na cidade a través da plataforma AirBnb

*És moi difícil saber exactamente o impacto no prezo de todo o mercado do aluguer Pero todos os expertos e colectivos ,incluídos a patronal do sector , sinalan que nas zonas de alta concentración turística o seu impacto é innegable

O segundo argumento que defenden os defensores do mercado de aluguer turístico é que este non só son unha fonte de ingresos para economía sinó que supoñen un recurso para a economia domestica ,un “complemento” que axuda a pagar Hipotecas ou suplementar a pensión etc . Imos toda unha salvación para chegar a fin de mes

O certo aínda que os datos que achega AirBnb digan 80% dos anfitrións de pisos enteiros só anuncia unha vivenda.Din :«A maioría son mulleres (53%), con 41 anos de media de idade e levan vivindo en Madrid unha media de 28 anos». A realidade dista desta idílica visión , son propietarios de varias vivendas das cales a inmensa maioría delas nin sequera está designada como segunda vivenda para Facenda :

  • – Só o 46 % dos caseiros declaran a facenda Hai outros 1,25 millóns de propietarios (54%) que non declaran os arrendamentos cobrados. Son unha enorme bolsa de fraude calculada contorna a 3000 millóns anuais polos inspectores de Facenda
  • Un tipo singular de vivenda

    Dedícanse ao aluguer turístico un tipo singular de vivendas , como declara unha propietaria destas vivendas : “Pisos moi vellos e non lles daba a gana reformalos ou non querían arriscarse a meter diñeiro nunha reforma para que logo non se alugase. E se o deixaban vello, tiñan que alugalo moi barato, así que preferían deixalo baleiro”

    A nosa sociedade non debe continuar na senda de crecer á conta dun turismo salvaxe que aporta moi pouco diñeiro cualitativamente, pero que deixa un gran impacto negativo :

    • Despraza aos veciños dos barrios e isto é innegable.
    • Xera un gasto social importante e desvio de recursos ,a pegada ambiental e de convivencia faise insoportable xa en cidades como Barcelona ,Madrid ,a costa mediterránea etc Queremos este modelo de crecente ou necesitamos urxentemente un control ?

    Os pisos turísticos crecen no medio dun caos regulatorio A oferta de vivendas de tempada supera en22 cidades á de aloxamentos regulados As queixas ,os desacordos ,os conflitos xerados por este turismo “baixo custo” non son socialmente rendibles .

    @A.T

    A %d blogueros les gusta esto: